Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija Dragane Marinković, predsednika veća, Zorice Bulajić, Irene Vuković, Branislava Bosiljkovića i Radoslave Mađarov, članova veća, u parnici tužioca AA iz ..., čiji je punomoćnik Bogdan Todorović, advokat iz ..., protiv tužene Republike Srbije, Ministarstva unutrašnjih poslova, koju zastupa Državno pravobranilaštvo, Beograd, radi naknade štete, odlučujući o reviziji tužene izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 1076/25 od 04.04.2025. godine, u sednici održanoj 11.06.2026. godine, doneo je

R E Š E NJ E

NE PRIHVATA SE odlučivanje o reviziji tužene izjavljenoj protiv stava prvog i trećeg izreke presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 1076/25 od 04.04.2025. godine, kao izuzetno dozvoljenoj.

ODBACUJE SE kao nedozvoljena revizija tužene izjavljena protiv stava prvog i trećeg izreke presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 1076/25 od 04.04.2025. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 1286/19 od 01.07.2021. godine, ispravljenom pravnosnažnim rešenjem istog suda P1 1286/19 od 31.12.2024. godine, stavom prvim izreke, delimično je usvojen tužbeni zahtev pa je obavezana tužena da tužiocu na ime naknade nematerijalne štete isplati i to: na ime pretrpljenih duševnih bolova zbog umanjenja životne aktivnosti iznos od 125.000,00 dinara, na ime pretrpljenih fizičkih bolova iznos od 90.000,00 dinara i na ime pretprljenog straha iznos od 90.000,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od 01.07.2021. godine do konačne isplate. Stavom drugim izreke, odbijen je, kao neosnovan tužbeni zahtev tužioca u preostalom delu kojim je tražio da se obaveže tužena da tužiocu naknadi nematerijalnu štetu na ime duševnih bolova zbog umanjenja životne aktivnosti preko dosuđenog iznosa od 125.000,00 dinara do traženog iznosa od 150.000,00 dinara, za iznos od još 25.000,00 dinara, na ime pretrpljenih fizičkih bolova preko dosuđenog iznosa od 90.000,00 dinara do traženog iznosa od 120.000,00 dinara, za iznos od još 30.000,00 dinara, na ime pretrpljenog straha preko dosuđenog iznosa od 90.000,00 dinara do traženog iznosa od 110.000,00 dinara, za iznos od još 20.000,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 01.07.2021. godine kao dana presuđenja do konačne isplate. Stavom trećim izreke obavezana je tužena da tužiocu na ime troškova parničnog postupka isplati iznos od 108.800,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom počev od dana stupanja uslova za izvršenje do konačne isplate.

Rešenjem Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 1286/19 od 16.08.2023. godine odbijen je kao neosnovan zahtev za ispravku presude Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 1286/19 od 01.07.2021. godine.

Rešenjem Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 1286/19 od 12.02.2024. godine odbijen je kao neosnovan zahtev za ispravku presude Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 1286/19 od 01.07.2021. godine.

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž1 1076/25 od 04.04.2025. godine, stavom prvim izreke odbijena je kao neosnovana žalba tužene i potvrđena prvostepena presuda ispravljena rešenjem istog suda u stavu prvom i trećem izreke. Stavom drugim izreke odbijene su kao neosnovane žalbe tužioca i potvrđeno rešenje prvostepenog suda P1 1286/19 od 16.08.2023. godine i P1 1286/19 od 12.12.2024. godine. Stavom trećim izreke odbijeni su kao neosnovani zahtevi tužioca i tužene za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv stava prvog i trećeg izreke pravnosnažne presude donete u drugom stepenu tužena je blagovremeno izjavila reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava, s tim što je predložila da se revizija smatra izuzetno dozvoljenom (član 404. Zakona o parničnom postupku).

Primenom člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, broj 72/11...18/20), posebna revizija se može izjaviti zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja se ne bi mogla pobijati revizijom, ako je po oceni Vrhovnog suda, potrebno razmotriti pravna pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i kada je potrebno novo tumačenje prava. Prema stavu 2. istog člana, ispunjenost uslova za izuzetnu dozvoljenost revizije Vrhovni sud ceni u veću od pet sudija.

Pravnosnažnom presudom odlučeno je o naknadi nematerijalne štete, koju je tužilac, zaposlen kod tužene, pretrpeo usled povrede na radu zadobijene prilikom obavljanja redovnih radnih aktivosti. Po oceni Vrhovnog suda, imajući u vidu prirodu spora, sadržinu tražene pravne zaštite, način presuđenja i date razloge o osnovanosti tužbenog zahteva, u ovom slučaju nisu ispunjeni uslovi za primenu instituta posebne revizije iz člana 404. Zakona o parničnom postupku. Ne postoji potreba za razmatranjem pravnog pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, za ujednačavanjem sudske prakse, niti je potrebno novo tumačenje prava u pogledu primene člana 173, člana 174, člana 177. Zakona o obligacionim odnosima (koji se odnose na odgovornost za štetu od opasne stvari ili opasne delatnosti), člana 192. Zakona o obligacionim odnosima (koji se odnosi na podeljenu odgovornost) i člana 200. Zakona o obligacionim odnosima (koji se odnosi na pravo na pravičnu novčanu naknadu za različite vidove nematerijalne štete i način određivanja te naknade), već se to pitanje rešava zavisno od konkretne činjenične i pravne situacije. U konkretnom slučaju, Vrhovni sud je našao da su nižestepeni sudovi prema činjenicama utvrđenim u ovoj parnici doneli odluku u skladu sa pravnim shvatanjem koje je izraženo kroz odluke Vrhovnog suda, a tužena uz reviziju nije dostavila pravnosnažne presude iz kojih bi proizlazio zaključak o različitom odlučivanju u istoj ili bitno sličnoj činjeničnoj i pravnoj situaciji.

Na osnovu iznetog, primenom člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku, u vezi člana 92. Zakona o uređenju sudova („Službeni glasnik RS“, broj 10/23), odlučeno je kao u stavu prvom izreke.

Ispitujući dozvoljenost revizije, u smislu člana 410. stav 2. tačka 5. Zakona o parničnom postupku, Vrhovni sud je našao da revizija nije dozvoljena.

Naime, odredbom člana 403. stav 3. Zakona o parničnom postupku, propisano je da revizija nije dozvoljena u imovinskopravnim sporovima ako vrednost predmeta spora pobijanog dela ne prelazi dinarsku protivvrednost 40.000 evra po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe.

Tužba radi naknade nematerijalne štete podneta je 04.04.2019. godine. Vrednost pobijanog dela pravnosnažne presude je 305.000,00 dinara.

Imajući u vidu da se radi o imovinskopravnom sporu u kome se tužbeni zahtev odnosi na novčano potraživanje, u kome pobijana vrednost predmeta spora ne prelazi dinarsku protivvrednost 40.000 evra prema srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe, to je Vrhovni sud našao da je revizija nedozvoljena.

Na osnovu člana 413. Zakona o parničnom postupku, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu drugom izreke.

Predsednik veća – sudija

Dragana Marinković,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković