Ispitujući pravilnost pobijane presude na osnovu člana 408. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/11...10/23) Vrhovni sud je našao da revizija nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je bio zaposlen kod tužene na osnovu ugovora o radu od 20.09.2018. godine, na radnom mestu ... na bolničkom odeljenju Službe za ... u Opštoj bolnici u Pančevu. Na osnovu navedenog ugovora tužilac je zasnovao radni odnos na određeno vreme zbog povećanog obima posla počev od 20.09.2018. godine najduže do 30.11.2018. godine i to sa skraćenim radnim vremenom u trajanju od 38 časova nedeljno. Članom 10. ugovora predviđeno je da svaka od ugovornih strana može otkazati ugovor pod uslovima, u slučajevima i u proceduri utvrđenoj zakonom, opštim aktom i ugovorom o radu. Nakon isteka roka na koji je zaključen navedeni ugovor o radu, radni odnos kod tužene je produžavan zaključenjem više aneksa ugovora o radu i poslednjim aneksom VI Ugovora o radu od 23.12.2019. godine ugovoreno je da je tužilac zasnovao radni odnos na određeno vreme od 01.01.2020. godine zbog povećanog obima posla najduže do 31.12.2020. godine. Tužena je nakon toga donela rešenje od 30.04.2020. godine, kojim je utvrđeno da je tužiocu prestao radni odnos zasnovan na određeno vreme i to dana 30.04.2020. godine, jer je došlo do promene u osnovu zasnivanja radnog odnosa odnosno zasnivanja novog radnog odnosa tužioca na određeno vreme zbog zamene privremeno odsutnog radnika do njegovog povratka. Tužilac je nakon prestanka radnog odnosa po osnovu rešenja od 30.04.2020. godine sa tuženom zaključio tri nova ugovora o radu na istom radnom mestu, pod istim uslovima rada do povratka koleginice koja je koristila bolovanje. Dana 30.06.2020. godine tužiocu je prestao radni odnos sa navedenim danom, koji je zasnovan zaključenjem ugovora o radu od 05.06.2020. godine zbog isteka ugovora o radu.

Kod ovako utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su odbili tužbeni zahtev uz zaključak da je rešenje od 30.04.2020. godine doneto u skladu sa zakonom, nakon što je voljom ugovornih strana zaključen novi ugovor po drugom osnovu.

Po oceni Vrhovnog suda nižestepeni sudovi su pravilno primenili materijalno pravo kada su odbili tužbeni zahtev.

Odredbom člana 171. stav 1. tačka 1. Zakona o radu propisano je da poslodavac može zaposlenom da ponudi izmenu ugovorenih uslova rada radi premeštaja na drugi odgovarajući posao, zbog potrebe procesa i organizacije rada, a odredbom stava 2. istog člana da se odgovarajućim poslom u smislu stava 1. tačka 1. ovog člana smatra posao za čije se obavljanje zahteva istovrsni stepen stručne spreme koji su utvrđeni ugovorom o radu. Prema članu 172. stav 1. istog zakona propisano je da je uz aneks ugovora o radu poslodavac dužan da zaposlenom dostavi pismeno obaveštenje, a prema stavu 2. da ako zaposleni potpiše aneks ugovora u ostavljenom roku, zadržava pravo da pred nadležnim sudom osporava zakonitost tog aneksa. Odredba člana 37. Zakona o radu reguliše institut ugovora o radu na određeno vreme.

U konkretnom slučaju predmet tražene pravne zaštite je poništaj rešenja od 30.04.2020. godine kojim je utvrđeno da je tužiocu kao zaposlenom prestao radni odnos zasnovan na određeno vreme sa danom 30.04.2020. godine zbog promene u osnovu zasnivanja radnog odnosa. Radni odnos tužioca kod tuženog zasnovan na određeno vreme po prvom ugovoru o radu iz 2018. godine zbog povećanog obima posla zaključenjem novog ugovora o radu po drugom pravnom osnovu kojim je odnos pravno ponovo naknadno uređen, nesumnjivo je da je prestao da proizvodi dejstvo ugovor o radu iz 2018. godine i aneks tog ugovora, pa su nižestepeni sudovi pravilno odbili tužbeni zahtev tužioca. Naime, zaključenjem novog ugovora o radu koji tužilac nije osporavao praktično je prestao da važi prvobitni ugovor, a pobijanim rešenjem je na zakonit način prestao radni odnos jer je faktički došlo do promene u osnovu zasnivanja radnog odnosa na određeno vreme. Na pravilnost zaključka ukazuje i činjenica da je tužilac sa tuženim zaključio nove ugovore o radu zbog zamene odsutnog radnika po kojim ugovorima je tužilac radio neprekidno do 30.06.2020. godine, na koji način je, kao što je navedeno, faktički i došlo do prestanka prvobitnog ugovora o radu. Imajući u vidu pravni osnov zasnivanja ugovora iz 2018. godine (povećani obim posla) i zaključenje novih ugovora o radu po osnovu zamene odsutnog radnika za period od 30.04.2020. godine zaključno sa 30.06.2020. godine, ne može se smatrati da je radni odnos zasnovan na neodređeno vreme shodno članu 37. Zakona o radu.

Revident osporava utvrđeno činjenično stanje i ukazuje na postojanje zablude prilikom zaključenja novog Ugovora o radu, što predstalja osporavanje činjeničnog stanja, a što nije revizijski razlog u smislu člana 407. ZPP.

Iz navedenih razloga, na osnovu člana 414. stav 1. ZPP odlučeno je kao u izreci.

Predsednik veća - sudija

Dobrila Strajina s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković