Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž1 br. 1649/12 od 10.10.2014.godine, stavom prvim izreke, odbijena je kao neosnovana žalba tužilje i potvrđena presuda Drugog osnovnog suda u Beogradu, Sudska jedinica u Lazarevcu P1 br. 616/10 od 14.09.2010.godine, ispravljena rešenjem toga suda P1 br. 616/10 od 10.01.2012.godine u stavu prvom, drugom i trećem izreke, kao i rešenje o troškovima parničnog postupka sadržano u stavu četvrtom izreke u delu kome je obavezana tužilja da tuženom naknadi troškova parničnog postupka u iznosu od 41.250,00 dinara. Stavom drugim izreke preinačeno je rešenje o troškovima parničnog postupka sadržano u stavu četvrtom izreke presude Drugog osnovnog suda u Beogradu, Sudska jedinica u Lazarevcu P1 br. 616/10 od 14.09.2010. godine, ispravljena rešenjem toga suda P1 br. 616/10 od 10.01.2012. godine, dok je u preostalom delu odbijen zahtev tuženog da se obaveže tužilja da mu naknadi troškove parničnog postupka preko iznosa od 41.250,00 dinara, za iznos od 7.500,00 dinara. Stavom trećim izreke, odbijen je zahtev tužilje za naknadu troškova postupka po žalbi kao neosnovan.

Protiv drugostepene presude tužilja je blagovremeno preko punomoćnika izjavila reviziju zbog bitnih povreda odredaba parničnog postupka i pogrešne primene materijalnog prava.

Vhovni kasacioni sud, ispitao je pobijanu presudu na osnovu člana 399. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ br. 125/04, 111/09), koji se primenjuje na osnovu člana 506. stav 1. ZPP („Službeni glasnik RS“ br. 72/11) i člana 23. stav 1. Zakona o izmenama i dopunama ZPP („Službeni glasnik RS“ br. 55/14) i utvrdio:

Revizija tužilje je neosnovana.

U postupku nisu učinjene bitne povrede odredaba parničnog postupka iz člana 361. stav 2. tačka 9. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti. Revizijom se neosnovano ukazuje na bitnu povredu postupka iz člana 361. stav 2. tačka 12. ZPP, budući da je pobijana presuda jasna, sadrži razloge o bitnim činjenicama i nema nedostataka zbog kojih se ne može ispitati.

Po oceni Vrhovnog kasacionog suda u nižestepenim presudama pravilno je primenjeno materijalno pravo član 8. stav 1. tačka 1. Zakona o radnim odnosima u državnim organima („Službeni glasnik RS“ br. 48/91 ... 83/05), a u vezi člana 189. Zakona o držanvim službenicima, kao i odredba člana 11. stav 1. i 2. Posebnog kolektivnog ugovora za ustanove kulture od značaja za grad Beograd („Službeni glasnik RS“ br. 24/05 i 65/05), kada je odbio kao neosnovan tužbeni zahtev tužilje za utvrđenje postojanja radnog odnosa na neodređeno vreme kod tuženog na poslovima pomoćnika direktora ili druge poslove sa njenom stručnom spremom, zatim za poništaj obaveštenja tuženog broj 376. od 23.06.2009.godine o prestanku radnog odnosa tužilji kao bivšem direktoru tuženog, kao i za vraćanje na rad i prijavu na obavezno socijalno osiguranje.

Naime, tužilja nije zasnovala radni odnos na neodređeno vreme kod tuženog, već je rešenjem Skupštine Grada broj 112-598/05-XIII-01 od 30.05.2005.godine bila imenovana za direktora tuženog za period od 4 godine, a rešenjem istog organa- Skupštine Grada broj 118-241/09-S od 26.05.2009. godine razrešena ove dužnosti. S obzirom da je tužilja imenovana na dužnost direktora tuženog za period od 4 godine, to neosnovano zahteva da se utvrdi da je kod tuženog zasnovala radni odnos na neodređeno vreme i da je tuženi u obavezi bio da je po razrešenju sa dužnosti sa direktora rasporedi na drugo odgovarjuće mesto u istom organu. Tužilja je kod tuženog imenovana za obavljanje dužnosti direktora za vreme od 4 godine i istekom tog perioda, odnosno razrešenjem sa dužnosti, ne postoji mogućnost, da ista zasnuje radni odnos kod tuženog. Tužilja ne može zahtevati od tuženog da sa njom zaključi ugovor o radu primenom odredbe člana 32. Zakona o radu, jer po razrešenju sa dužnosti direktora, tužilji je prestao radni odnos donošenjem rešenja o njenom razrešenju sa ove dužnosti. Tužilja ne može sa uspehom zahtevati utvrđenje postojanja radnog odnosa na osnovu same činjenice da je obavljala poslove primopredaje po nalogu novog direktora tuženog i da je time u skladu sa praksom tuženog, te da je na taj način nastavila da radi kod tuženog i time stekla uslov za zasnivanje radnog odnosa na neodređeno vreme u smislu navedene odredbe Zakona o radu. Nisu postojali ni uslovi u smislu odredbe člana 11. stav 1. Posebnog kolektivnog ugovora za ustanove kulture za Grad Beograd da se sa tužiljom zasnuje radni odnos na osnovu člana 32. stav 2. Zakona o radu, s obzirom da je istoj radni odnos na određeno vreme zasnovan prema članu 11. stav 1. Posebnog kolektivnog ugovora, prestao po isteku vremena za koje je imenovana za obavljanje funkcije direktora, odnosno danom razrešenja ove funkcije, pa je pravilno odbijen zahtev tužilje za utvrđenje postojanja radnog odnosa na neodređeno vreme, kao i vraćanja na rad kod tuženog na poslove na kojima je radila-pomoćnika direktora ili poslove u skladu sa njenom stručnom spremom.

Pravilna je odluka nižestepenog suda i u odnosu na deo tužbenog zahteva za poništaj obaveštenja o prestanku radnog odnosa tužilji od strane tuženog od 23.06.2009.godine, s obzirom da ovaj akt tuženog ne uživa sudsku zaštitu u smislu člana 195. stav 1. tada važećeg Zakona o radu („Službeni glasnik RS“ br. 24/05 ... 61/05).

Pravilna je i odluka u delu o troškovima postupka, s obzirom da je doneta pravilnom primenom odredbe člana 149. i 150. ZPP.

Kako je revizija tužilje odbijena, to tužiulji ne pripadaju ni troškovi revizijskog postupka.

Iz navedenih razloga, Vrhovni kasacioni sud je odlučio kao u izreci na osnovu člana 405. stav 1. ZPP, bez detaljnog obrazlaganja revizijske odluke u smislu člana 405. stav 2. ZPP, budući da se u reviziji ponavljaju žalbeni navodi, koje je pravilno ocenio, a obrazlaganjem revizijske odluke ne bi se postiglo novo tumačenje prava, niti doprinelo ujednačenom tumačenju prava.

Predsednik veća - sudija

Snežana Andrejević,s.r.