Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž1 4108/23 od 07.10.2024. godine, stavom prvim izreke, preinačena je presuda Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 260/15 od 18.05.2023. godine u delu stava četvrtog izreke i odbijen tužbeni zahtev tužilaca da se obaveže tuženi da im na ime naknade štete po osnovu izgubljene zarade pok.GG za period od 01.02.2011. godine do 31.03.2015. godine isplati ukupan iznos od 278.460,55 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom na pojedinačne iznose sve bliže označene u tom stavu izreke, kao neosnovan. Stavom drugim izreke, potvrđena je presuda Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 260/15 od 18.05.2023. godine, u stavu prvom, drugom, trećem i preostalom delu stava četvrtog izreke i obavezan tuženi da tužiocima na ime naknade štete po osnovu naknade izgubljene zarade pok. GG, za period od 12.03.2010. godine do 31.01.2011. godine isplati ukupan iznos od 307.353,39 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom na pojedinačno opredeljene iznose, na način bliže opisan u tom delu stava četvrtog izreke i u tom delu zahtev tuženog se odbija kao neosnovan. Stavom trećim izreke, preinačeno je rešenje o troškovima parničnog postupka sadržano u stavu šestom izreke presude Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 260/15 od 18.05.2023. godine i obavezan tuženi da tužiocima naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 435.947,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od dana ispunjenja uslova za izvršnost presude, pa do konačne isplate. Stavom četvrtim izreke, obavezani su tužioci da tuženom naknade troškove postupka po žalbi u iznosu od 16.500,00 dinara u roku od 15 dana od dana prijema prepisa presude.

Protiv pravnosnažne drugostepene presude, tuženi je blagovremeno izjavio reviziju, zbog pogrešne primene materijalnog prava.

Vrhovni sud je ispitao pobijanu presudu primenom odredbe člana 408. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ br. 72/11...10/23) i utvrdio da revizija tuženog nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP-a na koju Vrhovni sud pazi po službenoj dužnosti niti je učinjena neka druga bitna povreda postupka.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju pravni prethodnik tužilaca GG bio je u radnom odnosu kod tuženog na neodređeno vreme na poslovima upravnika „Brodoremnot Beograd“ u sektoru tehnike i održavanja. GG je prestao radni odnos kod tuženog otkazom ugovora o radu br. .. od 01.09.2002. godine sa Aneksom od 12.04.2006. godine, a po rešenju od 02.06.2010. godine, zbog učinjene povrede radne obaveze utvrđene članom 9. Ugovora o radu pod tačkom 1,2 i 4. kao i zbog učinjene povrede radne obaveze utvrđene članom 110. tačkama 4, 11, 14, 23 i 29 Kolektivnog ugovora tuženog. Sada pok. GG je stavljeno na teret da je 25.02.2010. godine kao upravnik organizovao transport propelera i druge opreme iz „Brodoremnota“ u Beogradu u „Brodoremont“ Pančevo. Tom prilikom su nestala dva propelera tako što je imenovani dao nalog vozaču DD koji je kamionom prevozio propelere, da iste istovari ispod železničkog mosta, čime je tuženom pričinjena materijalna šteta u visini nestalih propelera po nalozima tuženog u iznosu od 132.000,00 dinara. Sada pok. GG je uručeno upozorenje o postojanju razloga za otkaz ugovora dana 12.03.2010. godine i isti je rešenjem od 12.03.2020. godine privremeno udaljen sa rada. Rešenjem inspektora Ministarstva rada i socijalne politike broj 6823 od 22.12.2010. godine odloženo je izvršenje rešenja o otkazu ugovora o radu GG do donošenja pravnosnažne odluke. Nakon toga su tuženi i GG zaključili Aneks ugovora o radu od dana 02.02.2011. godine i određeno je da će GG obavljati poslove kao glavni kontrolor izvođenja radova u Brodoremontu u Pančevu, Sektor tehnike i održavanja od 01.02.2011. godine do donošenja pravnosnažne odluke suda. Pravni prethodnik tužilaca GG je otišao u penziju dana ...2015. godine a isti je preminuo dana ...2016. godine. Tužioci su pravni sledbenici preminulog GG. U toku postupka obavljeno je veštačenje od strane veštaka finansijske struke na okolnost pretrpljene štete GG zbog privremenog udaljenja sa rada u periodu od 12.03.2010. godine a i za period do 31.03.2015. godine pa je utvrđeno da je isto u visini od 585.769,94 dinara.

Pri ovako utvrđenom činjeničnom stanju, prvostepeni sud je usvojio tužbeni zahtev. Zaključeno je da tuženi nije dokazao da je tužilac učinio povrede radnih obaveza koja mu se stavljaju na teret. Tuženi se poziva na odredbe kolektivnog ugovora od 17.05.2010. godine a sporni događaj koji se stavlja GG se desio pre nego što je stupio na snagu predmetni Kolektivni ugovor. Tuženi nije dokazao da su predmetni propeleri bili u njegovom vlasništvu jer nisu bili evidentirani u knjigovodstvu a osim toga nije dokazao koji su gabariti predmetnih propelera i koja im je vrednost. Pravnom prethodniku tužilaca, jedno vreme dok nije vraćen na posao, nije isplaćivana zarada, a nakon vraćanja na rad i zaključenja Aneksa ugovora isplaćivana mu je manja zarada od one koju bi ostvario na radnom mestu koje je obavljao pre donošenja rešenja i s toga je tužbeni zahtev usvojio.

Drugostepeni sud je u svemu prihvatio pravnu argumentaciju prvostepenog suda u pogledu osnova usvajanja tužbenog zahteva, poništaja rešenja kao i osnova u pogledu naknade dela štete koja je nastala ali do vremena do kada pravni prethodnik tužilaca nije vraćen na posao kada je zaključio Aneks ugovora o radu i prebačen na drugo radno mesto. Za period od zaključivanja Aneksa ugovora tj.od 01.02.2011. godine do odlaska u penziju od 31.03.2015. godine, važio je Aneks ugovora V ugovora o radu ali kao isti aneks nije poništen to je drugostepeni sud zaključio da tužiocu ne pripada naknada za taj period. U preostalom delu je potvrdio prvostepenu presudu a imajući u vidu odredbe člana 175, 179. stav 1. tačka 1. i 2. i 180. Zakona o radu u vezi sa odredbama člana 110, 121, 123. i 124. Kolektivnog ugovora tuženog.

Po oceni Vrhovnog suda drugostepeni sud je pravilno primenio materijalno pravo.

Naime prema čl. 179. stav 1. tačka 2. Zakona o radu („Službeni glasnik RS“ br. 24/05 i 54/09), propisano je da poslodavac može da otkaže ugovor o radu zaposlenom koji svojom krivicom učini povredu radne obaveze utvrđene opštim aktom ili ugovorom o radu. Prema odrebama člana 110, 121, 123 i 124. Kolektivnog ugovora tuženog propisano je kojim slučajevima radniku može biti dat otkaz ugovora o radu. Međutim pravilno je zaključeno da je predmetni kolektivni ugovor tuženog stupio na snagu tek 17.05.2010. godine kada je objavljen na oglasnoj tabli tuženog što je sve učinjeno nakon predmetnog događaja koji se stavlja na teret pravnom prethodniku tužilaca. Sa druge strane pravilno su zaključili nižestepeni sudovi da tuženi nije dokazao da su predmetni propeleri bili u njihovom vlasništvu jer nisu bili vođeni u poslovnim knjigama, nisu utvrđeni gabariti ni njihova vrednost. Prema poznatim zakonskim propisima, tuženi je bio u obavezi da vodi knjigovodstvenu evidenciju sredstava pa time i spornih propelera kao posebnu kategoriju. U ugovoru o radu koji je pravni prethodnik tužioca zaključio sa tuženim nisu bile predviđene mogućnosti otkaza ugovora zbog povreda takve prirode koja bi dovela do prestanka radnog odnosa koja je pravnom prethodniku tužilaca stavljena na teret, pa je pravilno zaključeno da tuženi nisu dokazali da je pravni prethodnik tužilaca GG učinio povrede radnih obaveza koje su mu stavljene na teret a koje bi dovela do utvrđivanja osnova za prestanak radnog odnosa. Obzirom da su rešenjem o prestanku radnog odnosa i rešenje o privremenom udaljenju poništena, to je pravilno zaključeno da zaposlenom do dana vraćanja na rad zaključenjem Aneksa ugovora o radu pripada i pravo na naknadu štete za neisplaćene zarade.

Pravilna je odluka o troškovima postupka.

Navodima iz revizije ne dovodi se u pitanje pravilnost pobijane presude. Navodi da je prema GG bio pokrenut krivični postupak i da je isti oglašen krivim ali da je zbog njegove žalbe došlo do zastarelosti vođenja krivičnog postupka nisu dokazani, niti se tuženi pozivao na broj predmeta po kome je vođen krivični postupak. U reviziji se ističu i razlozi koji su isticani u žalbi a koje je drugostepeni sud cenio i dao im pravilan značaj. Navodi da u toku postupka nisu izvedeni svi dokazi, ne mogu biti cenjeni u revizijskom postupku jer ulazi u domen ocene činjeničnog stanja a revizija ne može biti izjavljena zbog pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja.

Na osnovu napred iznetog, primenom člana 414. stav 1. ZPP odlučeno je kao u izreci presude.

Predsednik veća - sudija

Gordana Komnenić,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković