Tužilac je podneo odgovor na reviziju i predložio da se revizija odbaci kao nedozvoljena.

Vrhovni kasacioni sud je ispitao dozvoljenost revizije na osnovu odredbe člana 394. stav 2. Zakona o parničnom postupku (''Službeni glasnik RS'' 125/04 i 111/09), u vezi sa članom 23. stav 3. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o parničnom postupku (''Službeni glasnik RS'' 55/14) i utvrdio da je revizija dozvoljena.

Tužba je podneta 28.05.1998. godine i u toku parnice označena je vrednost spora sa 501.000,00 dinara. U vreme podnošenja tužbe 28.05.1998. godine 1 DEM je iznosio 6,35 dinara, pa iznos od 501.000,00 dinara na taj dan je iznosio 78.897,63 DEM. Navedeni iznos u nemačkim markama pretvoreno u evre iznosi 40.339,72 evra, pa je revizija na osnovu citiranih odredbi dozvoljena.

Vrhovni kasacioni sud je ispitao pravilnost pobijane presude na osnovu člana 399. ZPP (''Službeni glasnik RS'' 125/04 i 111/09), koji se primenjuje na osnovu odredbe člana 506. stav 1. važećeg ZPP (''Službeni glasnik RS'' 72/11...55/14) i utvrdio da revizija tužene nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 361. stav 2. tačka 9. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, a revizijom se ne ukazuje na druge povrede postupka zbog kojih se ona može izjaviti, primenom člana 398. stav 1. ZPP.

U provedenom postupku je utvrđeno da je predmetni stan u državnoj svojini, čiji je nosilac prava raspolaganja tužena, a nosilac stanarskog prava po ugovoru od 10.12.1979. godine bila je VV. U svojstvu nosioca stanarskog prava je koristila predmetni stan sa svojim unukom GG, koji je kao član njenog porodičnog domaćinstva unet u ugovor o korišćenju stana od 10.12.1979. godine. GG je sklopio brak sa BB 18.11.1976. godine. Po sklapanju braka BB je jedno vreme živela u stanu svojih roditelja i u sporni stan se sa svojim sinom, ovde tužiocem, uselila 1981-1982. godine i isti je koristila sa suprugom GG i VV neprekidno. GG, BB i ovde tužilac nemaju na drugi način rešeno stambeno pitanje i svi su neprekidno koristili sporni stan do smrti VV, a i posle njene smrti u cilju stanovanja. Nakon smrti VV tužena je odbila zahtev njenog unuka GG da sa njim zaključi ugovor o korišćenju spornog stana uz obrazloženje da ne spada u krug članova njenog porodičnog domaćinstva shodno članu 34. Zakona o stanovanju. Radi ostvarenja svog prava na korišćenje spornog stana, GG je pokrenuo parnični postupak. GG je preminuo 25.11.1998. godine i sporni stan je nastavila da koristi njegova supruga BB do smrti 13.03.2010. godine i njen sin, ovde tužilac do danas. Nakon smrti GG njegova supruga BB je nastavila kao njegov pravni sledbenik parnicu, a potom nakon njene smrti je to učinio tužilac AA1.

Na osnovu utvrđenih činjenica, a primenom odredbe člana 15. stav 2. Zakona o stambenim odnosima iz 1990. godine, nižestepeni sudovi su zaključili da je GG ispunio sve uslove za sticanje svojstva nosioca stanarskog prava na predmetnom stanu nakon smrti prethodnog nosioca stanarskog prava. Iz ovog stečenog prava GG proizilazi i pravo njegove supruge BB da nastavi da koristi predmetni stan i postane zakupac na njemu, a odatle proizilazi i pravo ovde tužioca da nastavi da koristi sporni stan u svojstvu zakupca. Na osnovu utvrđenih činjenica i navedenog zaključka nižestepenim presudama je usvojen tužbeni zahtev tužioca i njemu priznato svojstvo zakupca na predmetnom stanu kao članu porodičnog domaćinstva njegove majke sada pokojne BB.

Na osnovu ovako utvrđenog činjeničnog stanja, pravilno su nižestepeni sudovi utvrdili da je tužilac bio član porodičnog domaćinstva svoje majke BB i njenog sada pokojnog supruga GG, koji su nakon smrti poslednjeg nosioci stanarskog prava GG bake VV u pogledu korišćenja predmetnog stana i sticanja statusa nosioca stanarskog prava na predmetnom stanu, odnosno zakupca, stekli zakonom priznata prava, zbog čega je tužilac, koji je nakon smrti svoje majke BB, koja je preuzela parnicu nakon smrti GG, aktivno legitimisan da nastavi kao tužilac parnicu u ovoj pravnoj stvari, radi utvrđenja prava zakupa na spornom stanu. Kako je VV, poslednji nosilac stanarskog prava na spornom stanu, preminula 13.02.1999. godine, pravilno su nižestepeni sudovi utvrdili uslove za sticanje traženog prava od strane tužioca, saglasno članu 15. Zakona o stambenim odnosima, obzirom da se ispunjenost zakonom propisanih uslova da korisnici stana nastave sa korišćenjem stana nakon smrti nosioca stanarskog prava procenjuje prema momentu smrti nosioca stanarskog prava.

Odredbom člana 15. stav 2. Zakona o stambenim odnosima je propisano, da kad nosilac stanarskog prava po drugom osnovu (smrt, napuštanje stana i dr) prestane trajno da koristi stan, nosilac stanarskog prava na tom stanu postaje član njegovog porodičnog domaćinstva i to: njegov bračni drug; a ako njega nema njegovo dete (rođeno u braku ili van braka, usvojeno i pastorak), a ako njega nema njegov roditelj, a ako njega nema roditelj njegovog bračnog druga, koji je zajedno sa njim stanovao u stanu. Prema stavu 3. istog člana, ako u slučaju iz stava 2. ovog člana u stanu nije ostalo lice koje ima pravo da postane nosilac stanarskog prava na tom stanu a ostalo je lice koje je prestalo da bude član porodičnog domaćinstva ili srodnik nosioca stanarskog prava u pravoj ushodnoj i nishodnoj liniji krvnog srodstva, koji je sa njim ostvario dugogodišnju zajednicu života i stanovanja (najmanje 10 godina do njegove smrti), to lice može da nastavi da koristi stan pod uslovom da sa davaocem stana na korišćenje zaključi ugovor o zakupu stana u smislu člana 11. ovog zakona. U slučaju spora u pogledu prava na zaključivanje ugovora o zakupu i lica sa kojima treba da se zaključi ugovor, odlučiće se u vanparničnom postupku na zahtev zainteresovanog lica.

Nakon smrti nosioca stanarskog prava VV, njen unuk GG je podneo tužbu 28.05.1998. godine sa zahtevom da se utvrdi da je on bio korisnik na predmetnom stanu u svojstvu člana porodičnog domaćinstva sa svojom babom sve do njene smrti koja je bila nosilac stanarskog prava, te da je on stekao pravo na zaključenje ugovora o zakupu stana na neodređeno vreme i da presuda služi kao osnov za zaključenje ugovora o zakupu predmetnog stana. U toku parnice GG je preminuo 25.11.1998. godine. Pravnosnažnim ostavinskim rešenjem za jedinog naslednika oglašena je njegova supruga BB. U toku parničnog postupka, BB kao pravni sledbenik GG stupila je u parnicu kao tužilac sa zahtevom da se utvrdi da ona ima pravo zakupa na neodređeno vreme na predmetnom stanu kao pravni sledbenik svog supruga GG, te da se obaveže tužena da sa njom zaključi ugovor o korišćenju predmetnog stana. Presudom Trećeg opštinskog suda u Beogradu P 1644/98-02 od 24.11.2008. godine usvojen je tužbeni zahtev tužilje BB, a rešenjem Apelacionog suda u Beogradu Gž 8507/10 od 31.03.2010. godine prvostepena presuda je u celosti ukinuta i predmet vraćen prvostepenom sudu na ponovno suđenje.

Podneskom od 01.10.2010. godine AA, kao pravni sledbenik BB, je obavestio sud da je BB preminula 13.07.2010. godine, da on stupa u parnicu kao tužilac sa zahtevom da se utvrdi da je on stekao pravo zakupa na neodređeno vreme na predmetnom stanu kao član porodičnog domaćinstva svoje pokojne majke BB, a što je tužena opština dužna priznati i trpeti.

Neosnovano se revizijom ukazuje na nedostatak aktivne legitimacije na strani tužioca, obzirom da tužilac ne može da crpi svoje pravo iz nečega što nije stekla ni njegova pokojna majka. Ovo s`toga što su pravilno nižestepeni sudovi zaključili da je sada pokojni GG ispunio zakonom propisane uslove da nastavi da trajno koristi predmetni stan u svojstvu nosioca stanarskog prava, saglasno napred citiranom članu, nakon smrti njegove bake VV i to kao član njenog porodičnog domaćinstva, sa kojom je ostvario dugogodišnju zajednicu života i stanovanja više od 10 godina, da isti nije imao na drugi način rešeno stambeno pitanje i nikada nije prekidao zajednicu života sa nosiocem stanarskog prava, da je nakon njegove smrti u parnicu koju je pokrenuo stupila njegova supruga BB koja je u tom stanu živela do 1982. godine, sve do svoje smrti i nije imala na drugi način rešeno stambeno pitanje, a nakon njene smrti parnicu nastavio tužilac, koji je bio član porodičnog domaćinstva svoje majke i prethodno očuha GG i zajedno sa njima koristio sporni stan još za života poslednjeg nosioca stanarskog prava. Imajući u vidu navedeno, GG je ispunio sve uslove za sticanje svojstva nosioca stanarskog prava, te po osnovu Zakona o stambenim odnosima stekao pravo da predmetni stan nakon smrti prethodnog nosioca stanarskog prava koristi i drži i zaključi ugovor o korišćenju spornog stana na neodređeno vreme, a da iz tako stečenog prava GG proizlazi i pravo njegove supruge BB da nastavi da koristi predmetni stan i postane zakupac na njemu, a odatle i pravo ovde tužioca da nastavi da koristi sporni stan u svojstvu zakupca.

Ostalim navodima revizije pobija se utvrđeno činjenično stanje, pa ih ovaj sud nije ispitivao, budući da se utvrđeno činjenično stanje revizijom ne može pobijati u smislu člana 398. stav 2. Zakona o parničnom postupku.

Kako ne stoje razlozi zbog kojih je revizija izjavljena, a ni oni na koje revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, na osnovu člana 405. ZPP, odlučeno je kao u izreci.

Predsednik veća - sudija

Branislava Apostolović, s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić