Protiv pravnosnažne drugostepene presude tužilja je blagovremeno izjavila reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava.

Vrhovni kasacioni sud je ispitao pobijanu presudu na osnovu člana 408. Zakona o parničnom postupku (''Službeni glasnik RS'' br. 72/11, 55/14) i utvrdio da revizija nije osnovana.

U sprovedenom postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, rešenjem Okružnog suda u Vranju Reh 15/07 od 25.12.2007. godine, usvojen je zahtev za rehabilitaciju sada pok. BB, biv. iz sela ... i utvrđeno da su presuda Okružnog suda u Vranju 33/52 od 17.05.1952. godine, u predmetu okrivljenog BB, zbog krivičnog dela udruživanja protiv naroda i države iz člana 117. KZ, za koje je osuđen na kaznu strogog zatvora od 7 godina, u koju se uračunava vreme provedeno u pritvoru od 09.11.1951. godine i na kaznu ograničenja građanskih prava u trajanju od jedne godine, kao i presuda Vrhovnog suda Narodne Republike Srbije u Beogradu Kž 1499/52 od 01.09.1952. godine, kojom je potvrđena navedena prvostepena presuda, ništave od trenutka donošenja i da su ništave pravne posledice navedenih presuda. BB, otac tužilje je kaznu zatvora izdržavao u istražnom zatvoru i u logoru ''...'' na Golom Otoku, odakle je pušten 19.11.1956. godine, 1958. godine se oženio VV i 1959. godine iz tog braka se rodila tužilja. Tužiljin otac je preminuo ... 1980. godine od ... .

Na utvrđeno činjenično stanje, pravilno su nižestepeni sudovi primenili materijalno pravo i to odredbe člana 7. tačka 5. i člana 26. stav 1., stav 3. i stav 4. Zakona o rehabilitaciji (''Službeni glasnik RS'' br. 92/2011), odbijanjem tužbenog zahteva.

Pravilno su nižestepeni sudovi zaključili da tužilja nema pravo na naknadu nematerijalne štete iz člana 7. tačka 5. Zakona o rehabilitaciji, u vezi sa članom 26. stav 1, 3. i 4. istog zakona, pošto je rođena nakon povratka njenog oca sa Golog Otoka, tako da nije bila lišena očevog roditeljskog staranja, te se ne može smatrati ni ''žrtvom'' nezakonitog i nepravilnog rada državnih organa. Pravo na naknadu materijalne štete zbog povrede prava i sloboda (za neplaćeni rad, neplaćeni prekovremeni rad, neplaćenu platu za vreme nezaposlenosti, razliku u penziji), primenom odredaba članova 21. i 26. Zakona o rehabilitaciji ima samo rehabilitovano lice koje je bilo u životu u momentu stupanja na snagu ovog Zakona. Imajući u vidu da je tužiljin otac preminuo 1980. godine, pre stupanja na snagu Zakona o rehabilitaciji 2011. godine, tužilja kao njegov zakonski naslednik, to pravo nema. Zakon o rehabilitaciji priznaje tužilji, kao zakonskom nasledniku rehabilitovanog lica pravo na naknadu nematerijalne štete zbog smrti rehabilitovanog lica, pod uslovom da između smrti i nepravilnog i nezakonitog rada državnog organa postoji uzročno-posledična veza.

Imajući u vidu da je tužiljin otac preminuo 24 godine nakon povratka sa Golog Otoka, pravilno su nižestepeni sudovi zaključili da nema uzročno-posledične veze između smrti rehabilitovanog lica i radnji organa tužene, zbog čega je tužbeni zahtev pravilno odbijen u celosti.

Revizijom se ističe da su sudovi pogrešno utvrdili da između smrti tužiljinog oca i boravka na Golom Otoku nema uzročno-posledične veze, čime se osporava utvrđeno činjenično stanje, što u postupku po reviziji nije dozvoljeno u situaciji kada je drugostepeni sud potvrdio prvostepenu presudu, primenom člana 407. ZPP.

Iz navedenih razloga, primenom člana 414. stav 2. ZPP, Vrhovni kasacioni sud je odlučio kao u izreci presude.

Predsednik veća - sudija

Jasminka Stanojević,s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić