U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, a nema ni drugih bitnih povreda odredaba parničnog postupka zbog kojih se revizija može izjaviti primenom člana 407. stav 1. ZPP.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, izvršni poverilac DD je na osnovu pravnosnažne i izvršne presude zbog propuštanja Drugog opštinskog suda u Beogradu P 37/08 od 14.04.2008. godine, kojom je utvrđeno da je raskinut predugovor o kupoprodaji nepokretnosti i obavezan tuženi ĐĐ da tužiocu DD isplati iznos od 16.000 evra sa kamatom, pokrenuo postupak izvršenja pred Drugim osnovnim sudom u Beogradu, po čijem predlogu je doneto rešenje o izvršenju na nepokretnosti izvršnog dužnika ĐĐ. Zaključkom izvršitelja od 02.10.2014. godine i zaključkom izvršitelja od 28.07.2015. godine određeno je da će se potraživanje izvršnog poverioca sprovesti popisom i procenom nepokretnosti – objekta u Beogradu, u ulici ... broj .., ½ dela nepokretnosti koja je vanknjižna svojina izvršnog dužnika ĐĐ, površine 684,90 m2, izgrađene bez odobrenja za izgradnju, spratnosti P0+P+2+PK. Zaključkom javnog izvršitenja od 14.08.2016. godine i 06.09.2016. godine određena je prodaja pomenute nepokretnosti usmenim javnim nadmetanjem u celini, a prethodno je zaključkom od 02.06.2016. godine utvrđeno da GG stupa na mesto izvršnog poverioca DD na celokupan iznos njegovog potraživanja i prava koji isti ima kao jedan od izvršnih poverilaca u predmetu koji se vodi pred izvršiteljem II 26/14, sudski broj predmeta II 105/14. U toku izvršnog postupka treća lica, ovde tužilje, su upućene da pokrenu parnični postupak radi utvrđenja da je nedopušteno izvršenje rešenjem o izvršenju Drugog osnovnog suda u Beogradu II 105/14 od 06.05.2014. godine, s obzirom da su učinile verovatnim da imaju pravo svojine na nepokretnosti koje je predmet izvršenja. U izvršnom postupku predmetna nepokretnost je prodata i predata izvršnom poveriocu.

Spornu nepokretnost dužnik ĐĐ je stekao na osnovu ugovora o finansiranju izgradnje stana broj 7189 od 09.12.1991. godine, overenog pred Drugim opštinskim sudom u Beogradu Ov broj 6789/1996 od 09.10.1996. godine, a predmet ugovora konačno je precizno utvrđen aneksom navedenog ugovora od 22.07.1996. godine, overenog pred Drugim opštinskim sudom u Beogradu Ov 6790/1996. Nepokretnost u ugovoru, odnosno Aneksu ugovora je označena kao stan broj 1, sprat PR+1+PK, četvorosoban, površine 289, 55 m2. Izvršni dužnik ĐĐ je 17.05.2004. godine zaključio predugovor o kupoprodaji sporne nepokretnosti sa izvršnim poveriocem koji je overen pred Drugim opštinskim sudom u Beogradu pod Ov broj 1751/2004, za koji je presudom zbog propuštanja Drugog opštinskog suda u Beogradu od 14.04.2008. godine utvrđeno da je raskinut. ĐĐ je u postupku pred Drugim opštinskim sudom u Beogradu P 4125/07 istom vanknjižnom nepokretnošću raspolagao tako što je kao tuženi priznao tužbeni zahtev tužiocima u tom parničnom postupku, i to supruzi EE i deci ŽŽ, ZZ, II i JJ, kojima je utvrđeno pravo svojine na spornoj nepokretnosti sa udelima od po 1/5 nepokretnosti. Tužilje, koje su sa EE i ŽŽ pokrenule postupak radi utvrđenja prava svojine tokom tog postupka, a ni u ovom parničnom postupku, nisu navele po kom osnovu su stekle pravo svojine koje im je tuženi ĐĐ, njihov otac priznao. ĐĐ je pred Prvim osnovnim sudom u Beogradu P 3333/11 u postupku radi podele bračne tekovine, bio tužen od strane sada bivše supruge EE, kojoj je u tom postupku utvrđeno pravo svojine na ½ zajedničke imovine stečene u braku i to kući broj .. u ulici ... u Beogradu, površine 311,30 m2, sa pripadajućom garažom. Izvršni dužnik ĐĐ je pokrenuo postupak legalizacije - ozakonjenja stambenog objekta kao vlasnik nepokretnosti, a isti je kao pravni sledbenik nastavio izvršni poverilac GG.

Polazeći od tako utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su primenom odredaba člana 20. i 33. Zakon o osnovama svojinsko pravnih odnosa i člana 50. stav 1. Zakona o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“, br. 31/11 sa kasnijim izmenama i dopunama), ocenili da tužbeni zahtev nije osnovan, budući da tužilje u momentu sprovođenja izvršenja nisu imale pravo koje bi sprečilo izvršenje na nepokretnosti, jer je to pravo pripadalo ZZ i ĐĐ nakon podele bračne tekovine 2012. godine u jednakim delovima, pa samim tim ni aktivno legitimisane da kao treća lica pokrenu postupak u ovoj parnici.

Odredbom člana 22. Zakon o osnovama svojinsko pravnih odnosa propisano je da lice koje je od svog materijala, svojim radom izradi novu stvar, stiče pravo svojine na tu stvar (stav 1.). Pravo svojine na novu stvar pripada vlasniku od čijeg je materijala tu stvar, na osnovu pravnog posla, izradilo drugo lice (stav 2.). Ako je neko od tuđeg materijala svojim radom izradio novu stvar, ona pripada njemu ako je savestan i ako je vrednost rada veća od vrednosti materijala, a ako su vrednosti jednake – nastaje susvojina (stav 3.). Odredbom člana 30. istog zakona, propisano je da vreme potrebno za održaj počinje teći onog dana kada je držalac stupio u državinu stvari, a završava se istekom poslednjeg dana vremena potrebnog za održaj (stav 1). U vreme potrebno za održaj uračunava se i vreme koje su prethodnici sadašnjeg držaoca držali stvar kao savesni i zakoniti držaoci, odnosno kao savesni držaoci (stav 2.). Na prekid, odnosno zastoj održaja shodno se primenjuju odredbe o prekidu, odnosno zastoju zastarelosti potraživanja (stav 3.).

Odredbom člana 50. Zakona o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“, br.31/11), propisano je da lice koje tvrdi da u pogledu predmeta izvršenja ima pravo koje sprečava izvršenje, može sve do okončanja izvršnog postupka da izjavi prigovor sudiji, kojim traži da se izvršenje na tom predmetu proglasi nedopuštenim. Ako izvršitelj sprovodi izvršenje, sudija prigovor dostavlja i njemu (stav 1.). Sudija prigovor dostavlja izvršnom poveriocu i izvršnom dužniku i poziva ih da se u roku od pet radnih dana od dana dostavljanja izjasne (stav 2.). Sudija rešenjem odbacuje prigovor ako treće lice učini verovatim da u pogledu predmeta izvršenja ima pravo koje sprečava izvršenje (stav 3.). Sudija može tokom celog postupka treće lice, čije pravo oceni verovatnim, a koje je izvršni poverilac osporio ili se o njemu nije izjasnio, rešenjem da uputi da u roku od 15 dana od dana dostavljanja rešenja protiv izvršnog poverioca, pokrene parnični postupak radi proglašenja da je izvršenje na tom predmetu nedopušteno (stav 4.). Izvršni dužnik koji osporava pravo trećem licu mora da bude obuhvaćen tužbom iz stava 4. ovog člana. Smatra se da izvršni dužnik trećem licu osporava pravo ako se o prigovoru trećeg lica ne izjasni u roku propisanom u stavu 2. ovog člana (stav 5.). Protiv rešenja iz stava 4. ovog člana ne može se izjaviti prigovor (stav 6.). Podnošenje prigovora iz stava 1. ovog člana i pokretanje postupka iz stava 4. i 5.ovog člana ne sprečava izvršenje (stav 7.). Sudija će rešenje iz stava 3. i 4. ovog člana dostaviti i izvršitelju kada izvršitelj sprovodi izvršenje (stav 8.).

Po oceni Vrhovnog suda revizija je neosnovana.

Naime, tuženi u postupku pred Drugim opštinskim sudom u Beogradu P 4125/08 nije mogao priznati tužbeni zahtev na nepokretnosti kojom je raspolagao u to vreme važećim punovažnim overenim predugovorom o kupoprodaji nepokretnosti od 17.05.2004. godine, koji se smatra i ugovorom o kupoprodaji, jer isti ne sadrži uslov za zaključenje ugovora i za koji je od strane kupca DD plaćena kupoprodajna cena u punom iznosu, a koji nije znao, niti je mogao znati za postupak koji se vodio o raspolaganju sporne nepokretnosti koju je kupio, niti je kao umešač mogao da štiti svoje interese. Takođe, ZZ, kojoj je presudom na osnovu priznanja od 25.09.2007. godine utvrđeno pravo svojine sa udelom od 1/5 idealnih delova, a koju nikada nije izvršila znajući da je njen suprug već raspolagao predugovorom o kupoprodaji za koji je potom presudom od 14.04.2008. godine utvrđeno da je raskinut, pokrenula je postupak za podelu bračne tekovine, u kome je pravnosnažnom presudom od 13.12.2012. godine utvrđeno njeno pravo svojine sa udelom od ½ predmetne nepokretnosti sa pripadajućom garažom, dok je druga polovina ostala u vlasništvu izvršnog dužnika ĐĐ. Iako je pravnosnažna i izvršna presuda na osnovu priznanja od 25.09.2007. godine osnov za sticanje prava svojine na nepokretnosti, tuženi u tom trenutku (izvršni dužnik) nije mogao da raspolaže istom jer je imao punovažan ugovor o kupoprodaji nepokretnosti sa DD, a tokom postupka tužilje nisu dostavile dokaze kojima dokazuju svoje pravo svojine na nepokretnosti, odnosno po kom osnovu su stekle to pravo. Izvršni dužnik je nasuprot tome imao pravni osnov za sticanje prava svojine na nepokretnosti - punovažan ugovor o finansiranju i izgradnji stana od 09.12.1999. godine sa aneksom ugovora od 22.07.1996. godine, a pokrenuo je i postupak ozakonjenja nelegalno sagrađenog objekta. On je svojom nepokretnošću raspolagao 2004. godine predugovorom o kupoprodaji, koji s obzirom na svoju sadržinu sadrži sve bitne elemente ugovora o kupoprodaji (predmet i cenu), koja je i isplaćena. Nakon raskida ugovora i donošenja presude Drugog opštinskog suda u Beogradu 25.09.2007. godine, nepokretnost je ostala u svojini izvršnog dužnika koji je podelio potom sa bivšom suprugom na po ½ u postupku podele bračne tekovine. Iz tih razloga, izvršenje koje se sprovodi na nepokretnosti izvršnog dužnika je dozvoljeno i treća lica, ovde tužilje nemaju aktivnu legitimaciju za podnošenje tužbe, zbog čega je tužbeni zahtev neosnovan.

Vrhovni sud prihvata kao pravilne razloge drugostepenog suda iznete u pobijanoj pravnosnažnoj presudi, uz datu ocenu o nepostojanju razloga za njeno revizijsko odbijanje.

Iz iznetih razloga, ovaj sud je reviziju tužilja odbio kao neosnovanu, primenom člana 414. ZPP.

Predsednik veća – sudija

Vesna Subić,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković