Presudom Višeg suda u Vranju Gž 26/23 od 28.09.2023. godine, stavom prvim izreke preinačena je prvostepena presuda u stavu prvom izreke, tako što su dosuđeni iznosi sniženi na po 10.000,00 dinara za pretrpljene fizičke bolove i strah i 5.000,00 dinara za duševne bolove zbog naruženosti, sa zakonskom zateznom kamatom od 27.10.2022. godine do isplate, a preko navedenih do prvostepenom presudom dosuđenih iznosa tužbeni zahtev je odbijen. Stavom drugim izreke, preinačena je prvostepena presuda u stavu trećem izreke, tako što je odlučeno da svaka stranka snosi svoje troškove. Stavom trećim izreke, odbijeni su zahtevi parničnih stranaka za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju, zbog bitnih povreda odredaba parničnog postupka, pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja i pogrešne primene materijalnog prava, sa predlogom da se o reviziji odluči kao posebnoj zbog potrebe ujednačavanja sudske prakse, razmatranja pravnih pitanja od opšteg interesa i u interesu ravnopravnosti građana.

Ispitujući dozvoljenost revizije po članu 404. ZPP («Službeni glasnik RS» br. 72/11...10/23), Vrhovni sud je ocenio da je revizija dozvoljena zbog potrebe ujednačavanja sudske prakse vezane za visinu iznosa naknade nematerijalne štete koja je posledica ujeda pasa, pa je ispitao presudu na osnovu člana 408. ZPP i utvrdio da je revizija osnovana.

U postupku donošenja pobijane presude nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, niti se revizijom konkretizuju druge bitne povrede postupka zbog kojih je po članu 407. ZPP drugostepena presuda može pobijati.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužioca (rođenog 1970. godine) su 30.06.2021. godine napali psi tuženih, kojom prilikom su ga ujeli u predelu očnih kapaka i tkiva pored oka, kao i u predelu leve potkolenice. Utvrđena je visina i jačina fizičkih bolova i straha koji su posledica ovog događaja, kao i da tužilac trpi duševne bolove zbog naruženosti u vidu ožiljka na licu.

Nižestepeni sudovi nalaze da su tuženi, kao vlasnici pasa, u obavezi da tužiocu nadoknade spornu štetu po principu objektivne odgovornosti iz članova 173. i 174. Zakona o obligacionim odnosima, te na osnovu člana 200. Zakona o obligacionim odnosima tužiocu priznaju naknadu za tražene vidove nematerijalne štete. Po odmerenju prvostepenog suda pravične naknade iznose za fizičke bolove 20.000,00 dinara, za pretrpljeni strah 52.000,00 dinara i za duševne bolove zbog naruženosti 20.000,00 dinara, a ove iznose drugostepeni sud smatra kao previsoke i odbija tužbeni zahtev preko iznosa od po 10.000,00 dinara za pretrpljeni strah i fizičke bolove, te 5.000,00 dinara za duševne bolove zbog naruženosti.

Po stanovištu Vrhovnog suda, pogrešno je drugostepeni sud primenio materijalno pravo, kada je delimično odbio usvojeni tužbeni zahtev prvostepenom presudom.

Odredbom člana 200. stav 2. Zakona o obligacionim odnosima, propisano je da prilikom odlučivanja o zahtevu za naknadu nematerijalne štete, kao i o visini njene naknade sud vodi računa o značaju povređenog dobra i cilju kome služi ta nakanda, ali i tome da se njome ne pogoduje težnjama koje nisu spojive sa njenom prirodom i društvenom svrhom.

Imajući u vidu sve okolnosti konkretnog slučaja, da je tužioca napao čopor pasa tuženog i da je on tom prilikom zadobio dva ujeda u predelu lica i noge, utvrđenje o visini i dužini trpljenja fizičkih bolova i straha, kao i da se ožiljak od ujeda nalazi na licu, po oceni Vrhovnog suda pravilno je visina pripadajućih naknada odmerena od strane prvostepenog suda. Drugostepeni sud je protivno navedenoj materijalnopravnoj odredbi ovoj vrsti sankcije pridao simbolični značaj, što nije njena priroda i svrha. Stoga, po oceni Vrhovnog suda tužiocu se satisfakcija pruža upravo onim iznosima, koji su mu dosuđeni prvostepenom presudom, pa je drugostepena presuda preinačena na osnovu člana 416. stav 1. ZPP.

Pravilno je prvostepeni sud odlučio i o parničnim troškovima u parnici za naknadu nematerijalne štete po odredbama člana 153. stav 2. i 154. ZPP. Na osnovu odredbi članova 165. stav 2., 163. Stav 2. i 154. ZPP tužiocu su priznati troškovi povodom izjavljenih pravnih lekova, koji se sastoje od nagrade za sastav žalbe i revizije od po 27.000,00 dinara prema Advokatskoj tarifi važećoj u vreme obračuna.

Predsednik veća – sudija

Jelica Bojanić Kerkez,s.r.

Za tačnost otpravka

zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković