Apelacioni sud u Novom Sadu je, presudom Gž1 1516/25 od 13.01.2026. godine, stavom prvim izreke, žalbu tužene usvojio i preinačio presudu Osnovnog suda u Šapcu P1 101/24 od 30.04.2025. godine, u usvajajućem delu tako što je odbijen tužbeni zahtev tužilje kojim je tražila da sud tuženu obaveže da joj isplati po osnovu razlike između pripadajuće i isplaćene plate za period od marta 2021. godine do oktobra 2022. godine iznose, sa zakonskom zateznom kamatom, navedene u tom stavu izreke. Stavom drugim izreke, preinačeno je rešenje o troškovima parničnog postupka sadržano u pobijanoj presudi, tako što je odbijen zahtev tužilje za naknadu troškova parničnog postupka u iznosu od 84.800,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od izvršnosti presude do isplate. Stavom trećim izreke, tužilja je obavezana da tuženoj naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 63.000,00 dinara. Stavom četvrtim izreke, tužilja je obavezana da tuženoj naknadi troškove drugostepenog postupka u iznosu od 18.000,00 dinara.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilja je izjavila blagovremenu reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava, zahtevajući naknadu troškova revizijskog postupka.

Vrhovni sud je ispitao pobijanu presudu, primenom odredbe člana 408., u vezi člana 403. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/11 ... 10/23), i odredbe člana 92. Zakona o uređenju sudova (''Službeni glasnik RS'', br. 10/23), pa je utvrdio da je revizija osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilja je zaposlena kod tužene na radnom mestu ... i obavljala je poslove nastavnika razrednog starešinstva sa punim radnim vremenom. Tužena je tužilji platu obračunavala primenom osnovnog koeficijenta od 17,32 i dodatnog koeficijenta za starešinstvo od 4%, odnosno od 7% počev od 01.01.2024. godine. Veštačenjem je utvrđeno da je tužena u periodu od 01.03.2021. godine do oktobra 2022. godine, za obavljeni rad i vreme provedeno na radu, prilikom obračuna plate tužilje primenjivala dodatak na platu za starešinstvo sa zaokruženim koeficijentom od 0,69 umesto 0,6928 što je za posledicu imalo manje plaćenih 224,45 dinara. Počev od januara 2023. godine tužena je vršila obračun i isplatu uvećane plate za starešinstvo po koeficijentu od 0.6928, pa se tako u tim mesecima i od 01.01.2024. godine, kada je koeficijent uvećanja plate za starešinstvo 7%, ne pojavljuje razlika.

Polazeći od ovako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je tužbeni zahtev tužilje usvojio, primenom odredbe članova 104. stav 1. i 106. Zakona o radu, člana 2. Zakona o platama u državnim organima i javnim službama, odredbe člana 2. Uredbe o koeficijentima za obračun i isplatu plata zaposlenih u javnim službama, odredbe člana 33. Posebnog kolektivnog ugovora za zaposlene u osnovnim i srednjim školama i odredbe člana 154. stav 1. Zakona o osnovama sistema obrazovanja i vaspitanja. Po oceni prvostepenog suda, na osnovu utvrđenog činjeničnog stanja postoji razlika između isplaćene zarade i zarade koja je trebala da pripadne tužilji, kao razrednom starešini u osnovnoj školi u iznosu od 224,45 dinara, sa pripadajućom zakonskom zateznom kamatom, na osnovu činjeničnog stanja utvrđenog veštačenjem.

Apelacioni sud je, preinačenjem prvostepene presude, tužbeni zahtev tužilje odbio, nalazeći da je opšte poznata činjenica da zaokruživanje decimalnih brojeva podrazumeva odbacivanje cifre sa desne strane određenog decimalnog mesta, na osnovu primene pravila koje omogućuje precizniji broj uz zadržavanje željenog broja decimalnih mesta. Kako je nalazom o veštačenju utvrđeno da je nastala razlika u plati posledica zaokruživanja koeficijenta, dakle unošenjem podataka o koeficijentu 0,69 umesto 0,6928, na šta tužena nije mogla da utiče, drugostepeni sud je zaključio da nema nepravilnog obračuna od strane tužene.

Po oceni Vrhovnog suda, drugostepeni sud je, preinačenjem prvostepene presude, pogrešno primenio materijalno pravo.

Odredbom člana 104. stav 1. Zakona o radu, propisano je da zaposleni ima pravo na odgovarajuću zaradu koja se utvrđuje u skladu sa zakonom, opštim aktom i ugovorom o radu.

Na osnovu odredbe člana 187. stav 3. Zakona o osnovama sistema obrazovanja i vaspitanja (''Službeni glasnik RS'', br. 88/2017 ... 129/21), koji je primenjivan u spornom periodu, na utvrđivanje i obračun plata, naknada i dodataka zaposlenih u ustanovi primenjuju se propisi kojima se uređuju plate i naknade i druga primanja zaposlenih u javnim službama.

Zakon o platama u državnim organima i javnim službama (''Službeni glasnik RS'', br. 92/11, sa izmenama i dopunama), na čiju primenu upućuje gore navedena odredba člana 187. stav 3. Zakona o osnovama sistema obrazovanja i vaspitanja, u odredbi člana 2. stav 1., propisuje plate zaposlenih u javnim službama koje su utvrđuju na osnovu osnovice za obračun plata, koeficijenata, dodataka na platu i obaveza koje zaposleni plaća po osnovu poreza i doprinosa za obavezno socijalno osiguranje iz plate, u skladu sa zakonom. Na osnovu člana 6. istog Zakona, plata utvrđena u smislu stava 2. ovog člana, isplaćuje se za rad u punom radnom vremenu, odnosno radnom vremenu koje se smatra punom.

Uredbom o koeficijentima za obračun i isplatu plata zaposlenih u javnim službama (''Službeni glasnik RS'', br. 44/01 sa izmenama i dopunama), odredbom člana 2. tačka 2., propisano je da se za obračun i isplatu plate nastavnika primenjuje koeficijent 17,32, dok je odredbom člana 3. tačka 2. podtačka 2. propisano da se koeficijent člana 2. citirane odredbe Uredbe uvećava nastavniku, razrednom starešini, za 4%.

Odredbom člana 20. stav 1. Posebnog kolektivnog ugovora za zaposlene u osnovnim i srednjim školama i domovima učenika (''Službeni glasnik RS'', br. 21/15 sa izmenama i dopunama), predviđeno je da se plate zaposlenih utvrđuju na osnovu osnovice za obračun plata, koeficijenta sa kojim se množi osnovica, dodataka na platu i obaveza koje zaposleni plaća po osnovu poreza i doprinosa za obavezno osiguranje.

Na osnovu odredbe člana 154. stav 1. Zakona o obligacionim odnosima, ko drugome prouzrokuje štetu, dužan je naknaditi je, ukoliko ne dokaže da je šteta nastala bez njegove krivice.

U konkretnom slučaju, veštačenjem je utvrđeno da je tužena vršila isplatu plate tužilji na osnovu Posebnog kolektivnog ugovora za zaposlene u osnovnim i srednjim školama i domovima učenika i Uredbe o koeficijentima za obračun i isplatu plata zaposlenih u javnim službama, tako što je koeficijent iz člana 2. Uredbe uvećan nastavniku, razrednom starešini za 4%, a od januara 2024. godine koeficijent je uvećan za 7%. U periodu od marta 2021. godine do aprila 2024. godine tužilja je zaposlena kod tužene sa punim radnim vremenom od 100%, sa osnovnim koeficijentom od 17,32. Prilikom uvećanja koficijenta za starešinstvo u iznosu od 4%, a od 01.01.2024. godine u iznosu od 7%, preračun na određeni koeficijent iznosi 0,6928, a od 01.01.2024. godine 1,21,24. Primena koeficijenta za obračun i isplatu zarade od 0,69 umesto 0,6928, za posledicu je imala manje obračunatu i isplaćenu uvećanu platu za starešinstvo tužilji u mesecima u kojima je tužena ovo uvećanje obračunavala u nižim iznosima od 4,69 dinara do 126,46 dinara u neto iznosu. Počev od januara 2023. godine, tužena vrši obračun i isplatu uvećane plate za starešinstvo po koeficijentu od 0,6928, pa se tako, počev od tada i od 01.01.2024. godine, kada je koeficijent uvećanja plate za starešinstvo 7%, ne pojavljuje razlika. U periodu od 01.03.2021. godine do 30.04.2024. godine, tužena je tužilji pravilno obračunavala i isplaćivala osnovnu platu i naknadu plate, dok je u periodu od 01.03.2021. godine do oktobra 2022. godine, tužena tužilji obračunavala dodatak na platu za starešinstvo na platu za obavljeni rad i vreme provedeno na radu zaokruživanjem koeficijenta koji se primenjuje na propisani koeficijent zarade od 0,69 umesto 0,6928, što je za posledicu imalo da tužilja na ime dodataka za starešinstvo dobije manji iznos od pripadajućeg iznosa, tako što je ukupno manje obračunat i isplaćeni iznos 224,45 dinara. To znači da je tužena dužna da tužilji naknadi pričinjenu štetu, kako je pravilno zaključio prvostepeni sud. Sud ne raspolaže potrebnim stručnim znanjem za utvrđenje činjenice pravilnosti obračuna plate, pa je zbog toga prvostepeni sud pravilno, radi razrešenja te činjenice odredio izvođenje dokaza veštačenjem, u smislu odredbe člana 259. Zakona o parničnom postupku. Kako je veštačenjem utvrđeno da tužena tužilji, u utuženom periodu, nije pravilno obračunavala dodatak na platu za starešinstvo tako što je primenjivala pogrešan koeficijent za obračun i isplatu plate, a što je za posledicu imalo umanjenje tužiljine plate, sledi da je tužena dužna da tužilji naknadi pričinjenu štetu.

Pravilna je odluka prvostepenog suda o troškovima parničnog postupka jer je doneta pravilnom primenom odredbi članova 153. i 154. Zakona o parničnom postupku, imajući u vidu njegov ishod.

Na osnovu odredbe člana 416. stav 1. Zakona o parničnom postupku, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu prvom izreke.

Tužilja je uspela u postupku po reviziji pa joj pripada pravo na naknadu troškova tog postupka. Troškovi priznati tužilji obuhvataju njene izdatke na ime angažovanja punomoćnika, advokata, za sastav revizije od 24.000,00 dinara, primenom važeće Advokatske tarife i za sudske takse za reviziju od 3.800,00 dinara i odluku po reviziji od 5.700,00 dinara, primenom važeće Taksene tarife.

Na osnovu odredbe člana 165. stav 2. Zakona o parničnom postupku, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu drugom izreke.

Predsednik veća – sudija

Gordana Komnenić,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković