Republika Srbija
VRHOVNI SUD
Rev2 1232/2024
03.10.2024. godina
Beograd

Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Branislava Bosiljkovića, predsednika veća, Dragane Boljević, Jasmine Simović, Vesne Stanković i Radoslave Mađarov, članova veća, u parnici tužioca AA iz ..., čiji je punomoćnik Aleksandra Gogić advokat iz ..., protiv tužene Opšte bolnice Sremska Mitrovica iz Sremske Mitrovice, čiji je punomoćnik Biljana Kocan advokat iz ..., radi naknade štete, odlučujući o reviziji tužene izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Novom Sadu Gž1 3023/23 od 24.01.2024. godine, na sednici održanoj 03.10.2024. godine, doneo je

R E Š E NJ E

NE DOZVOLJAVA SE odlučivanje o posebnoj reviziji tužene izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Novom Sadu Gž1 3023/23 od 24.01.2024. godine.

ODBACUJE SE kao nedozvoljena revizija tužene izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Novom Sadu Gž1 3023/23 od 24.01.2024. godine

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Osnovnog suda u Sremskoj Mitrovici P1 147/22 od 29.09.2023. godine, stavom prvim izreke, obavezana je tužena da tužiocu na ime naknade štete isplati iznos od 40.380,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 06.04.2022. godine do isplate i naknadi mu troškove parničnog postupka u iznosu od 56.530,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od dana izvršnosti presude do isplate. Stavom drugim izreke, odbijen je zathev tužene za naknadu troškova postupka.

Presudom Apelacionog suda u Novom Sadu Gž1 3023/23 od 24.01.2024. godine odbijena je žalba tužene i potvrđena prvostepena presuda.

Protiv pravnosnažne drugostepene presude tužena je blagovremeno izjavila reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava, sa pozivom na odredbu člana 404. ZPP.

Ceneći ispunjenost uslova za odlučivanje o reviziji tužene kao izuzetno dozvoljenoj, Vrhovni sud je utvrdio da nema uslova da se dozvoli odlučivanje o reviziji tužene.

Predmet spora u ovoj pravnoj stvari je naknada štete tužiocu zbog nepravilnog rada obračunske službe tužene.Tužiocu je isplaćivana zarada u nižim iznosima od pripadajućih usled obustava dela zarade zbog administrativne zabrane, s tim da nije vršena uplata dobavljaču od koga je kupio robu. Tužilac je prethodno zaključio ugovor o kupovini robe sa dobavljačem i ovlastio svog poslodavca – tuženu da od njegove mesečne zarade uplaćuje na račun prodavca – dobavljača iznos cene za kupljenu robu na 12 mesečnih rata. Ovi iznosi su obustavljani od tužiočeve zarade, ali nikada nisu uplaćivani dobavljaču već sindikatu zaposlenih kod tužene, pošto je u vreme zaključenja ugovora o kupoprodaji postojao takav ugovor zaključen između dobavljača i sindikata tužene. Međutim, tužilac nije bio član ovog sindikata. Tuženoj nije bio ni dostavljen ugovor o kupoprodaji zaključen između tužioca i dobavljača, niti ugovor između dobavljača i sindikata, ali prema odluci tužene od 05.02.2018. godine iznosi od obustava po osnovu administrativnih zabrana proisteklih iz ugovora koji su zaključeni između sindikata i dobavljača mogli su se uplaćivati na račun sindikata samo na osnovu dostavljenih spiskova potpisanih i overenih od strane ovlašćenog lica sindikata i dokaza o saglasnosti zaposlenog da mu se obustava po osnovu administrativnih zabrana vrši od zarade, što ovde nije bio slučaj, odnosno izjava tužioca o saglasnosti nije postojala. Takođe je po tužbi dobavljača vođen spor protiv tužioca po osnovu duga za neplaćenu robu i po presudi u tom sporu je morao da plati cenu robe, i pri tom je imao i troškove zastupanja od strane advokata. Prvostepenom presudom je usvojen tužbeni zahtev, a pobijanom odlukom odbijena žalba tužene i u odnosu na odluku o tužbenom zahtevu. Iako se revizija formalno poziva na zakonske razloge za primenu odredbe člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku, istom se u stvari osporava utvrđeno činjenično stanje i ističe da je pogrešno primenjeno materijalno pravo. Vrhovni sud nalazi da nisu ispunjeni uslovi za odlučivanje u smislu člana 404. stav 1. ZPP i da u konkretnom slučaju ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, kao ni potreba ujednačavanja sudske prakse ili novog tumačenja prava, pa je stoga odlučeno kao u prvom stavu izreke.

Ispitujući dozvoljenost izjavljene revizije, u skladu sa odredbom člana 410. stav 2. ZPP, Vrhovni sud je utvrdio da je revizija tužene nedozvoljena.