Protiv pravnosnažne drugostepene presude, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava.

Tuženi je dostavio odgovor na reviziju.

Vrhovni sud je ispitao pobijanu presudu u smislu odredbe člana 441 i člana 408. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/11 ... 10/23) i utvrdio da je revizija osnovana.

U postupku donošenja pobijane presude nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju Vrhovni sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je u radnom odnosu kod tuženog i obavlja poslove ... . Određen mu je koeficijent posla od 8,98 shodno Uredbi o koeficijentima za obrčaun i isplatu plata zaposlenih u javnim službama koji poslovi spadaju u kategoriju poslova ... sa trećim stepenom stručne spreme. Osnovna plata tužioca u nekim mesecima spornog perioda (januar – septembar 2021. godine) bila je niža, a u nekim mesecima viša od minimalne zarade. Radni učinak tužioca (kapitacija) je u celom utuženom periodu shodno iznosio 5, pa je po ovom osnovu tužilac ostvario pravo na uvećanje osnovne plate u visini od 4,04%. Međutim, tužiocu u svim mesecima spornog perioda ukupna plata isplaćivana u visini većoj od minimalne zarade. U ovoj pravnoj stvari sporan je način obračuna radnog učinka tužioca (koeficijent kapitacije) u smislu da li se osnovna plata prvo uvećava za radni učinak pa onda dopunjuje do minimalne zarade ili se osnovna plata prvo dopunjuje do minimalne zarade, a potom uvećava za procenat kapitacije, kako smatra tužilac.

Pri ovako utvrđenom činjeničnom stanju, polazeći od odredbe člana 4. Uredbe o koeficijentu, i jezičkog tumačenja, prvostepeni sud je usvojio tužbeni zahtev tužioca nalazeći da radni učinak treba staviti u kategoriju dodatka na platu (minimalna zarada), dok član 3. i 4. stav 3. navedene Uredbe jasno i nedvosmisleno pravi razliku između radnog učinka kao delu osnovne plate i dodatka na platu. Pri tome sud je imao u vidu odredbu člana 111. Zakona o radu koji definiše minimalnu zaradu tako što predviđa da zaposleni ima pravo na minimalnu zaradu za standardni učinak i vreme provedeno na radu. Iz toga sledi da u minimalnu zaradu ulazi radni učinak, dok je osnovica za obračun uvećane zarade iz člana 108. Zakona o radu za zaposlene koji ostvaruju minimalnu zaradu zapravo minimalna zarada zaposlenog. Zaključuje da je uvećana zarada obračunata dodaje na minimalnu zaradu.

Drugostepeni sud nije prihvatio ovakvu pravnu argumentaciju prvostepenog suda. Nalazi da u minimalnu zaradu ulazi radni učinak kao četvrti element osnovne plate. Tužiocu je sve vreme isplaćivana zarada u visini minimalne zarade tako da je tuženi pravilno vršio obračun radnog učinka.

Po oceni Vrhovnog suda, osnovano se revizijom tužioca ukazuje da je drugostepeni sud pogrešno primenio materijalno pravo.

Zakonom o platama u državnim organima i javnim službama („Službeni glasnik RS“, br. 34/2001... 113/2017) uređen je način utvrđivanja plata, dodatka, naknada i ostalih primanja pored ostalih i za zaposlene u javnim službama koje se finansiraju iz budžeta Republike, autonomne pokrajine i jedinice lokalne samouprave (član 1. tač.3.) i zaposlene u javnim službama koje se finansiraju iz doprinosa za obavezno socijalno osiguranje (član 1. tač.4.).

Prema članu 2. navedenog zakona, strukturu plate zaposlenih u javnim službama određuje osnovna plata koju čini proizvod osnovice za obračun plate (koju utvrđuje Vlada) i koficijeta (utvrđenih aktom Vlade), dodatka na platu propisanih tim zakonom (minuli rad, dežurstvo i druge slučajeve rada dužeg od punog radnog vremena određene propisima - prekovremeni rad, dnevnu naknadu za povećane troškove rada i boravka na terenu, rad noću i na dan državnih i verskih praznika) i obaveza koje zaposleni plaća po osnovu poreza i doprinosa za obavezno socijalno osiguranje iz plate. Pored tih elemenata, plate zaposlenih u javnim službama koje se finansiraju iz doprinosa za obavezno socijalno osiguranje sadrže i deo plate po osnovu radnog učinka, s tim što se osnovna plata određuje množenjem koeficijenta, osnovice za obračun plate i korektivnog koeficijenta. Odredbom člana 4a istog zakona, predviđeno je da se deo plate po osnovu radnog učinka određuje procentualnim uvećanjem osnovne plate, a utvrđuje se po zaposlenom u zdravstvenoj ustanovi, odnosno po timu zaposlenih koji učestvuju u obavljanju određenih poslova, odnosno po organizacionoj jedinici ili delu zdravstvene ustanove, odnosno zdravstvene ustanove u celini, po osnovu obima rada, kvaliteta izvršenog posla, broja i strukture opredeljenih osiguranih lica, kao i primenom drugih kriterijuma i merila utvrđenih aktom Vlade.

Posebnim Kolektivnim ugovorom za zdravstvene ustanove čiji je osnivač Republika Srbija, autonomna pokrajina i jedinica lokalne samouprave („Službeni glasnik RS“ br. 96/19 i 58/20-Aneks) koji je u primeni u spornom periodu, u odredbama članova 91. i 95, predviđeno je da zaposleni ima pravo na odgovarajuću platu, koja se utvrđuje u skladu sa zakonom i ovim ugovorom, da se plate utvrđuju na osnovu osnovice za obračun plata, koeficijenata sa kojim se množi osnovica, dodatka na platu (za rad na dan praznika koji je neradni dan, za rad noću, za rad nedeljom, za prekovremeni rad i minuli rad), obaveza koje zaposleni plaća po osnovu poreza i doprinosa za obavezno socijalno osiguranje iz plata, i dela plate po osnovu radnog učinka, u skladu sa zakonom. Osnovnu platu za utvrđivanje dodatka na platu čini osnovna plata uvećana za radni učinak, u skladu sa zakonom.

Na osnovu člana 4a stav 3. Zakona o platama u državnim organima i javnim službama Vlada RS je donela Uredbu o korektivnom koeficijentu, najvišem procentualnom uvećanju osnovne plate, kriterijumima i merilima za deo plate koji se ostvaruje po osnovu radnog učinka, kao i načinu obračuna plate zaposlenih u zdravstvenim ustanovama ("Službeni glasnik RS", br. 100/2011...123/2021) koja se primenjuje na sve zaposlene u zdravstvu, dakle i na medicinsko i na nemedicinsko osoblje, i odnosi se na zdravstvene ustanove na primarnom, sekundarnom i tercijarnom nivou zdravstvene zaštite. Tom uredbom utvrđuju se korektivni koeficijent, najviše procentualno uvećanje osnovne plate, kriterijumi i merila za deo plate koji se ostvaruje po osnovu radnog učinka, kao i način obračuna plate zaposlenih u zdravstvenim ustanovama. Prema članu 4. te Uredbe, osnovna plata određuje se množenjem koeficijenta, osnovice za obračun plate i korektivnog koeficijenta u visini od 0,9612 (stav 1. i 2.). Osnovicu za obračun dodatka na platu čini osnovna plata uvećana za radni učinak, u skladu sa zakonom kojim se uređuju plate u javnim službama (stav 3.). U odredbi člana 5. iste uredbe, regulisan je deo plate po osnovu radnog učinka tako što se određuje procentualnim uvećanjem osnovne plate, srazmerno ukupnoj oceni, koja iznosi najviše 8,08%.

Sledeći navedeni normativni okvir, osnovnu platu zaposlenima u zdravstvenoj ustanovi određuje osnovica za obračun plate, odgovarajući koeficijent i korektivni koeficijent u nominalo iskazanoj visini od 0,9612. Na tako utvrđenu i obračunatu osnovnu platu, zaposlenima je priznato pravo na procentualno uvećanje osnovne plate po osnovu radnog učinka koji je deo (odgovarajuće) plate i nadalje čini osnovicu za obračun zakonom predviđenih dodataka na platu. To znači da obračun po osnovu radnog učinka ne predstavlja jedan od elemenata za utvrđivanje osnovne plate i time nije njen sastavni deo, već deo odgovarajuće plate.

Osim toga, osnovna plata zaposlenog obračunata na osnovu zakona kojim se uređuju plate, ne može biti niža od vrednosti minimalne zarade regulisane u odredbma članova 111. i 112. Zakona o radu, jer se radi o garantovanom minimumu standara o osnovnom pravu zaposlenih na isplatu naknade za rad. Njena pravna priroda izvodi se iz potrebe obezbeđenja zadovoljavanja egzistencijalnih socijalnih potreba zaposlenog i posredno članova njegove porodice. Pravo na minimalnu zaradu je Međunarodna organizacija rada regulisala Konvencijom br. 131 o utvrđivanju minimalnih nadnica čiji je naša zemlja potpisnik (Zakon o ratifikaciji konvencije međunarodne organizacije rada br. 131 o utvrđivanju minimalnih plata, s posebnim osvrtom na zemlje u razvoju („Sl. list SFRJ – Međunarodni ugovori”, br. 14/82). Tom Konvencijom je garantovano da će minimalne nadnice imati zakonsku snagu i neće se moći smanjivati, a u slučaju da se ne primenjuju, odgovorno lice ili lica podležu odgovarajućim kaznenim ili drugim sankcijama. Sledom iznetog, ukoliko je obračunata osnovna zarada (dakle bez dodataka ili uvećanja plate) za ostvareni standardni učinak i pun mesečni fond časova rada manja od minimalne zarade, zaposleni imaju pravo na osnovnu platu u visini minimalne zarade u skladu sa zakonom i u tom slučaju minimalna zarada je osnovica za obračun i isplatu pripadajućih uvećanja i dodatka na platu u skladu sa zakonom i opštim aktom.

U konkretnom slučaju, tužilac je zaposlen u tuženoj zdravstvenoj ustanovi, pa se na utvrđivanje i obračun njegove plate, primenjuju propisi kojima se uređuju plate, naknade i druga primanja zaposlenih u javnim službama. Po oceni Vrhovnog suda ne može se prihvatiti stanovište nižestepenih sudova da je isplatom u zbirom iznosu osnovne plate tužioca (koju čini proizvod osnovica, koeficijenta i korektivnog koeficijenta), sa delom plate za radni učinak-kapitacijom i preostalim iznosima doplaćenim do visine minimalne zarade, na taj način tuženi tužiocu isplatio traženo novčano potraživanje na ime neisplaćenog dela osnovne plate.

Naime, posebnim napred navedenim normama, svim zaposlenima u zdravstvenoj ustanovi priznato je pravo na uvećanje osnovne plate (u procentualnm iznosu) po osnovu radnog učinaka. To pravo na uvećanje, kao deo odgovarajuće plate, ne može se upodobiti drugom osnovu za isplatu, niti uračunavati kao deo razlike osnovne plate do visine minimlane zarade, jer je to suprotno pravu zaposlenih sa najnižim primanjima da je visina minimalne zarade garantovana vrednost osnovne plate. Zbog toga, tužilac ima pravo na osnovnu platu u visini minimalne zarade u situaciji kada je niža od garantovanog minimuma naknade za rad, jer se za obračun ovog potraživanja ne obračunavaju i isplate po drugim osnovima, u konkretnom slučaju po osnovu radnog učinka koji predstavljaju samostalan osnov isplate.

Stoga, po oceni Vrhovnog suda osnovano tužilac potražuje neisplaćeni deo osnovne plate koji predstavlja razliku između obračunate osnovne plate (član 4. stav 1. i 2. navedene Uredbe) sa korekcijom u vidu doplate dela minimalne zarade i osnovne plate u visini minimalne zarade obračunate u skladu sa odredbom člana 111. Zakona o radu. Imajući u vidu navedeno, revizijski sud je preinačio nižestepene presude i tužiocu dosudio traženu razliku osnovne zarade sa obračunatim uvećanjem za minuli rad, u pojedinačnim mesečnim iznosima, utvrđenim nalazom i mišljenjem sudskog veštaka.

Iz navedenih razloga, primenom člana 416. stav 1. ZPP Vrhovni sud je odlučio kao u stavu drugom izreke.

Tužilac je uspeo u postupku po reviziji, pa mu na osnovu članova 153. stav 1, 154. i 163. stav 2. ZPP pripadaju troškovi revizijskog postupka, i to: za stručni sastav revizije 32.400,00 dinara (27.000,00 + 20% PDV), shodno važećoj AT, i na ime takse za reviziju 6.120,00 dinara, i takse na odluku po reviziji 9.180,00 dinara, što ukupno čini iznos od 47.700,00 dinara.

Na osnovu člana 165. stav 2. ZPP, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu drugom izreke.

Predsednik veća - sudija

Gordana Komnenić, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković