Tuženi je u odgovoru na reviziju predložio da se ista odbaci kao nedozvoljena ili odbije kao neosnovana, i tužilac obaveže na naknadu troškova postupka povodom tog vanrednog pravnog leka.

Odlučujući o izjavljenoj reviziji, na osnovu člana 403. stav 2. tačka 2) i člana 408. ZPP, Vrhovni sud je našao da tužiočeva revizija nije osnovana.

U sprovedenom postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti. U reviziji se ne navode druge bitne povrede odredaba parničnog postupka zbog kojih se, pod uslovima iz člana 407. stav 1. tačka 2. i 3. ZPP, taj vanredni pravni lek može izjaviti. Navodima revidenta o protivrečnosti izreke i obrazloženja pobijane presude, odnosno kontradiktornosti razloga datih u njenom obrazloženju ukazuje se na bitnu povredu odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 12. ZPP, koja nije zakonski razlog za reviziju.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je u spornom periodu obavljao kod tuženog poslove sa utvrđenim koeficijentom složenosti poslova od 2,5 (1.500 bodova) do aprila 2019. godine, odnosno koeficijentom 2.2 (1.320 bodova) od aprila 2019. godine. U oktobru 2014. godine tuženi je obračunao i isplatio osnovnu zaradu po vrednosti boda od 32,10 dinara, a u novembru iste godine po vrednosti boda od 28,77 dinara. Po toj vrednosti boda zarada je isplaćivana do decembra 2018. godine. Tokom 2019. godine vrednost boda iznosila je 30,41 dinar, a 32,10 dinara počev od 2020. godine. Tuženi je u svom programu poslovanja planirao isplatu zarada i naknada za regres. U periodu od 2015. do 2019. godine tuženi je po osnovu zarada isplatio veći iznos od onog koji je odobren programom poslovanja, zato što je imao veći broj zaposlenih od broja odobrenog programom, a za isplatu zarada korišćena su i sredstva za regres koji nije isplaćivan u godini za koju je ostvaren, već u narednim godinama, i u delovima. Tuženi u 2014. godini nije iskoristio sredstva planirana programom poslovanja za tu godinu. Nalazom veštaka, primenom cene rada spram planirane mase sredstava i realizovane mase zarada, utvrđena je razlika za oktobar 2014. godine koja nije iskorišćena, u iznosu od 762.544,00 dinara, tako da potraživanje tužioca sa korekcijom po Zakonu o privremenom uređivanju osnovica za obračun i isplatu plata, odnosno zarada i drugih stalnih primanja kod korisnika javnih sredstava, u tom periodu iznosi ukupno 56.578,03 dinara. U drugoj varijanti nalaza veštaka, uz vođenje računa da je u oktobru mesecu 2014. godine tuženi imao 27 više zaposlenih lica u odnosu na broj zaposlenih planiran programom poslovanja, na iznos neiskorišćenih sredstava za označeni mesec od 762.544,00 dinara dodat je i iznos od 1.794.852,00 dinara, odnosno obračunata prosečna zarada za 27 više zaposlenih lica u tom mesecu, i tako dobijena ukupna masa neiskorišćenih sredstava od 2.557.396,00 dinara. Polazeći od tog iznosa, kao preostale mase sredstava za zarade, tužiočevo potraživanje iznosi 212.013,25 dinar.

Na osnovu tako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je primenom odredbi Zakona o radu i Zakona o privremenom uređivanju osnovica za obračun i isplatu plata, odnosno zarada i drugih stalih primanja kod korisnika javnih sredstava, kao i Posebnog kolektivnog ugovora za javna komunalna preduzeća i druga javna preduzeća Grada Novog Sada („Službeni list Grada Novog Sada“ broj 31/17 i 34/20) citiranih u obrazloženju njegove presude, usvojio tužbeni zahtev u visini iz druge varijante nalaza veštaka.

Drugostepeni sud je delimično preinačio prvostepenu presudu. Po stanovištu tog suda, u preostalu neutrošenu masu sredstava za zarade ne mogu se uračunati iznosi koji su u oktobru 2014. godine isplaćeni za 27 više zaposlenih lica, i da zato tužiocu pripada novčano potraživanje u nižim iznosima od onih koje je dosudio prvostepeni sud.

Po oceni Vrhovnog suda, pobijana drugostepena presuda doneta je pravilnom primenom materijalnog prava.

Prema odredbama člana 104, 105 – 107. i 110. Zakona o radu, tužiocu pripada odgovarajuća zarada u skladu sa zakonom, opštim aktima i ugovorom o radu.

Tuženi je, u skladu sa odredbama članova 1, 4. i 5. Zakona o privremenom uređivanju osnovica za obračun i isplatu plata, odnosno zarada i drugih stalnih primanja kod korisnika javnih sredstava („Službeni glasnik Republike Srbije“ broj 116/14) od 01.11.2014. godine bio u obavezi da osnovice za obračun i isplatu plata umanji za 10%, i bilo mu je zabranjeno da povećava osnovice, koeficijente i druge elemente, odnosno uvodi nove elemente na osnovu kojih se povećava iznos plata i drugih stalnih primanja.

Odredbom člana 62. Zakona o javnim preduzećima („Službeni glasnik Republike Srbije“ br. 15/16 i 88/19) propisano je da ukoliko u javnom preduzeću do početka kalendarske godine nije donet godišnji, odnosno trogodišnji program poslovanja, do donošenja tog programa zarade se obačunavaju i isplaćuju na način i pod uslovima utvrđenim godišnjim, odnosno trogodišnjim programom poslovanja za prethodnu godinu.

Prema Posebnom kolektivnom ugovoru za javna komunalna i druga javna preduzeća Grada Novog Sada i Kolektivnog ugovoru tuženog od 03.03.2014. godine, zaposleni imaju pravo na odgovarajuću zaradu sa polazištem na vrednost radnog časa, koja se za sve zaposlene utvrđuje za tekući mesec na osnovu planiranih sredstava za isplatu zarada za odgovarajući mesec. Utvrđena vrednost radnog časa može se promeniti u skladu sa izmenjenim okolnostima, o čemu poslodavac i sindikat kod poslodavca zaključuju sporazum.

Imajući u vidu citirane odredbe, pravilno je drugostepenom presudom tužiocu priznata razlika zarada obračunata primenom cene rada prema planiranoj masi sredstava koja je tuženom odobrena programom poslovanja, za zarade za oktobar 2014. godine sa umanjenjem po Zakonu o privremenom uređivanju osnovica za obračun i isplatu plata, odnosno zarada i drugih stalnih primenja kod korisnika javnih sredstava, koji je tada stupio na snagu.

Neosnovani su navodi revizije da je nezakonito postupanje tuženog u raspolaganju sredstvima zarada trebalo sankcionisati tako što bi se tužiocu priznala razlika koja za osnov obačuna ima i isplaćene zarade prekobrojnim zaposlenima. Ovo zato što su svi zaposleni kod tuženog imali pravo na zaradu u skladu sa opštim aktima i zakonom, odnosno pravo na istu vrednost boda, pa je drugostepeni sud pravilno zaključio da se u obzir ne mogu uzeti kao preostala neiskorišćena masa sredstava za zarade planirane programom, iznosi isplaćeni prekobrojnim zaposleni kod tuženog, odnosno za 27 više zaposlenih u oktobru 2014. godine.

O naknadi troškova postupka odlučeno je pravilnom primenom člana 165. stav 2. u vezi članova 153. stav 1. i 154. stav 2. ZPP.

Iz navedenih razloga, na osnovu člana 414. stav 1. ZPP, odlučeno je kao u prvom stavu izreke.

Po oceni Vrhovnog suda, troškovi odgovora na reviziju nisu bili nužni. Zato je zahtev tuženog za njihovu naknadu odbijen i primenom člana 165. stav 1. u vezi člana 154. stav 1. ZPP odlučeno kao u drugom stavu izreke.

Predsednik veća - sudija

Branislav Bosiljković, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković