Vrhovni sud je ispitao pobijanu odluku, primenom člana 408. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ broj 72/11 ... 10/23 – dr. zakon), pa je našao da revizija nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, a u postupku pred drugostepenim sudom nema propusta u primeni odredaba ZPP, pri čemu drugostepena presuda sadrži ocenu žalbenih navoda koji su od odlučnog značaja.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je kod tuženog JKP „Hammeum“ Prokuplje u likvidaciji bio u radnom odnosu na neodređeno vreme i obavljao poslove ... do 25.10.2022. godine, kada mu je dostavljeno osporeno rešenje o prestanku radnog odnosa zbog pokretanja postupka likvidacije tuženog, kojim je utvrđeno da je tužiocu radni odnos prestao zaključno sa 18.10.2022. godine. Skupština Grada Prokuplja, osnivač tuženog, donela je 28.09.2022. godine odluku o pokretanju postupka likvidacije tuženog. Pokretanje tog postupka je u registru Agencije za privredne registre registrovano rešenjem od 18.10.2022. godine. Tom odlukom je predviđeno da danom njene registracije zaposlenima prestaje radni odnos i radno angažovanje sa pravom na otpremninu, s tim da likvidacioni upravnik može zadržati na radu određeni broj zaposlenih radi obavljanja poslova likvidacije. Tokom 2021. i 2022. godine nad tuženim su izvršene statusne promene. Skupština grada Prokuplja je 18.02.2021. godine donela Odluku o sprovođenju statusne promene izdvajanje uz osnivanje („Službeni list Grada Prokuplja“ broj 4 od 18.02.2021. godine), prema kojoj se iz tuženog (društvo prenosilac) izdvaja javno preduzeće za obavljanje delatnosti snabdevanja vodom za piće, upravljanje grobljima i sahranjivanje, pogrebnu delatnost i delatnost prečišćavanja i odvođenja atmosferskih i otpadnih voda (društvo sticalac). Isti gradski organ je 13.06.2022. godine doneo Odluku o statusnoj promeni tuženog i odobrio nacrt plana podele, kao i odluku o osnivanju JKP „Hammeum“ i JKP „Gradski vodovod“, koje su objavljene u „Službenom listu Grada Prokuplja“ broj 24 od 13.06.2022. godine. Nadzorni odbor tuženog je 12.08.2022. godine doneo plan podele, na osnovu kojeg je na društvo sticaoca prenet novčani i nenovčani kapital društva prenosioca, u određenim vrednostima. Sastavni deo tog plana je i spisak zaposlenih u društvu prenosiocu koje će preuzeti društvo sticalac. Tužilac se ne nalazi na tom spisku i nakon statusne promene nastavio je sa radom kod tuženog sve do donošenja rešenja o otkazu njenog ugovora o radu.

Polazeći od utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su odbili tužbeni zahtev za poništaj rešenja o otkazu ugovora o radu jer prema članu 176. tačka 5. Zakona o radu zaposlenom prestaje radni odnos nezavisno od njegove volje i volje poslodavca u slučaju prestanka rada poslodavca. Drugostepeni sud je ukinuo prvostepenu presudu i odbacio tužbu tužioca u delu kojim je tužilac tražio da se tuženi JKP „Gradski vodovod Prokuplje“, Prokuplje obaveže da od tuženog JKP „Hammeum“ Prokuplje u likvidaciji preuzme ugovor o radu tužioca od 14.12.2015. godine sa pratećim aneksima i sa tužiocem zasnuje radni odnos od 18.10.2022. godine i po tom osnovu mu prizna sva prava na radu i po osnovu rada od tog datuma pa nadalje, primenom odredbe članova 147. – 151. Zakona o radu.

Po oceni Vrhovnog suda odluka drugostepenog suda je zasnovana na pravilnoj primeni materijalnog prava.

Prema Zakonu o privrednim društvima („Službeni glasnik Republike Srbije“ broj 36/11 sa kasnijim izmenama i dopunama) likvidacija društva počinje danom registracije odluke o likvidaciji i objavljivanja oglasa o pokretanju likvidacije u skladu sa Zakonom o registraciji (član 526). Sve radnje propisane odredbama članova 524 – 548. navedenog zakona (prestanak rada organa upravljanja, postavljanje likvidacionog upravnika, popis imovine i prijava potraživanja, završni bilans, ograničenje isplata članova društva u likvidaciji, okončanje postupaka započetih pre likvidacije) ukazuju da je poslodavac prestao da obavlja registrovanu delatnost, jer su sve te radnje usmerene na gašenje društva nakon izmirenja poverilaca.

Osporeno rešenje sadrži pouku o pravnom leku po kojoj protiv tog rešenja žalba nije dozvoljena. Izostanak pouke o pravnom leku o pravu tužioca na sudsku zaštitu u radnom sporu, samo po sebi pobijano rešenje tuženog ne čini nezakonitim, jer je tužilac ostvario pravo na sudsku zaštitu podnošenjem tužbe u ovom sporu. Tužiocu je radni odnos prestao zbog prestanka rada – likvidacije njegovog poslodavca, a ne kao višku zaposlenih u smislu člana 179. stav 5. tačka 1. Zakona o radu, da bi se u proceduri prestanka radnog odnosa primenile odredbe člana 153 – 160. tog zakona, odnosno merila i kriterijum kod odlučivanja koji od zaposlenih će biti preuzet od strane društva sticaoca, a koji od njih će ostati da radi u društvu prenosiocu. U sprovedenom postupku je utvrđeno da su prilikom preuzimanja zaposlenih prednost imali oni koji su u društvu prenosiocu obavljali poslove neophodne za delatnost društva sticaoca. Revizijski navod da je plan podele društva podnosioca usvojio nadzorni odbor koji nije bio sastavljen u skladu sa zakonom, činjenične je prirode i ne može biti istican u reviziji (član 410. stav 2. ZPP), a samo na osnovu činjenice da je nakon sprovedenog postupka statusnih promena tuženog pokrenut postupak za njegovu likvidaciju ne može voditi zaključku da su ti postupci bili simulovani i sa namerom da se izbegne procedura prestanka radnog odnosa tužilje kao tehnološkog viška koja bi zahtevala primenu određenih merila i kriterijuma. Stoga su neosnovani navodi revizije o pogrešnoj primeni materijalnog prava.

Na osnovu iznetog, primenom člana 414. stav 1. ZPP, Vrhovni sud je odlučio kao u izreci.

Predsednik veća – sudija

Mirjana Andrijašević, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković