Presudom Apelacionog suda u Nišu Gž1 116/2025 od 02.06.2025. godine, stavom prvim izreke, preinačena je presuda Osnovnog suda u Kuršumliji P1 49/24 od 31.10.2024. godine u prvom stavu izreke tako što je delimično usvojen tužbeni zahtev i obavezan tuženi da na ime manje isplaćenih troškova prevoza za dolazak i odlazak sa rada u periodu od 01.06.2020. godine do 31.12.2022. godine isplati tužiocu iznos od 4.585,00 dinara sa zateznom kamatom od 31.01.2023. godine do isplate, dok je preko dosuđenog iznosa do iznosa od 15.285,00 dinara sa zateznom kamatom od 31.01.2023. godine do isplate tužbeni zahtev odbijen. Stavom drugim izreke, potvrđeno je rešenje o troškovima parničnog postupka sadržano u drugom stavu izreke iste presude.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tuženi je na osnovu člana 403. stav 2. tačka 2. i člana 404. ZPP blagovremeno izjavio reviziju zbog bitnih povreda odredaba parničnog postupka i pogrešne primene materijalnog prava.

O reviziji tuženog odlučivano je na osnovu člana 404. ZPP (posebna revizija). Prema dopuni zaključaka Građanskog odeljenja Vrhovnog kasacionog suda o dozvoljenosti revizije, usvojenim na sednicama održanim 10.11. i 08.12.2015. godnie, revizija nije uvek dozvoljena po članu 403. stav 2. tačka 2. ZPP, u slučaju preinačenja prvostepene presude od strane drugostepenog suda, već samo u situaciji kada je reviziju izjavila stranka kojoj je, zbog preinačenja prvostepene presude protiv koje nije izjavila žalbu, njeno pravo uskraćeno ili umanjeno. Označeno pravno shvatanje, u smislu člana 37. stav 8. Poslovnika o uređenju i radu Vrhovnog kasacionog suda („Službeni glasnik Republike Srbije“ broj 37/10 ... 74/18) obavezuje sva veća u sastavu Odeljenja.

Po oceni Vrhovnog suda, o posebnoj reviziji tuženog je potrebno odlučivati radi ujednačavanja sudske prakse i ujednačene primene prava, imajući u vidu navod revidenta o brojnosti istih sporova pokrenutih protiv njega, zbog čega je na osnovu člana 404. ZPP odlučeno kao u prvom stavu izreke.

Odlučujući o izjavljenoj reviziji, na osnovu člana 408. ZPP, Vrhovni sud je našao da je revizija tužene osnovana.

U sprovedenom postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti. Bitna povreda odredaba parničnog postupka iz tačke 12. stava 2. navedenog člana nije zakonski razlog za reviziju (član 410. stav 1. tačka 2. ZPP).

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je bio u radnom odnosu kod tuženog od 01.06.2020. godine do 31.12.2022. godine. Tužiočevo prebivalište je u Kuršumliji, a rad obavlja u mestu ... . Tuženi je u spornom periodu, saglasno svom Pravilniku o radu, isplaćivao tužiocu troškove za dolazak i odlazak sa rada u iznosu od 200,00 dinara po radnom danu. Po nalazu veštaka od 06.09.2024. godine, kojim je obračun troškova za dolazak i odlazak sa rada izvršen po ceni mesečne pretplatne karte prevoznika „Lasta“ od 2.940,00 dinara, za one mesece spornog perioda kada je tužilac radio ceo mesec, odnosno po ceni pojedinačne karte od 140,00 dinara u jednom pravcu u onim mesecima kada tužilac nije radio ceo mesec, tuženi duguje troškove prevoza u ukupnom iznosu od 15.285,00 dinara.

Na osnovu tako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je primenom člana 118. stav 1. tačka 1. Zakona o radu obavezao tuženog na isplatu tužiočevog novčanog potraživanja u visini utvrđenoj označenim nalazom veštaka, sa zateznom kamatom od 31.01.2023. godine, saglasno članu 186. navedenog zakona.

Drugostepeni sud je, odlučujući o žalbi tuženog, delimično preinačio prvostepenu presudu i snizio visinu dosuđenog iznosa na 4.585,00 dinara. Po stanovištu tog suda, zasnovanom na članu 118. tačka 1. Zakona o radu, tužiocu pripada pravo na naknadu potraživanih troškova, s tim da se za pun mesec rada ti troškovi isplaćuju u visini cene mesečne pretplatne karte prevoznika, a za nepune mesece rada po ceni pojedinačne povratne karte za one dane u kojima je tužilac dolazio na posao a maksimalno do iznosa cene mesečne pretplatne karte. Polazeći od tog stanovišta, nalazeći da je veštak načinio očiglednu metodološko-obračunsku grešku jer u svim mesecima spornog perioda nije poštovao limit mesečne pretplatne karte, koju je tuženi otklonio podneskom od 17.10.2024. godine i primenom pravilne metodologije obračunao dug u iznosu od 4.585,00 dinara, drugostepeni sud je dosudio tužiocu označeni novčani iznos a u preostalom delu - do traženog iznosa od 15.285,00 dinara, odbio tužbeni zahtev.

Po oceni Vrhovnog suda, osnovani su navodi revidenta da je o spornom novčanom potraživanju odlučeno pogrešnom primenom materijalnog prava.

Odredbom člana 118. stav 1. tačka 1. Zakona o radu propisano je da zaposleni ima pravo na naknadu troškova u skladu sa opštim aktom i ugovorom o radu, i to za dolazak i odlazak sa rada u visini cene prevozne karte u javnom saobraćaju, ako poslodavac nije obezbedio sopstveni prevoz.

Opštim aktom tuženog naknada troškova za dolazak i odlazak sa rada određena je u visini cene prevozne karte u javnom saobraćaju, ako poslodavac nije obezbedio sopstveni prevoz. Zaposlenima u PJ „Kuršumlija“ (prema ugovoru o radu tužilac je obavljao poslove u toj poslovnoj jedinici) kojima nije moguće odrediti troškove prema ceni prevozne karte u javnom saobraćaju, a nije organizovan prevoz od strane poslodavca, uplaćuju se troškovi prevoza u visini od 200,00 dinara po radnom danu.

Saglasno ovoj regulativi, po stanovištu revizijskog suda, tužiocu pripadaju troškovi za dolazak i odlazak sa rada u visini cene mesečne pretplatne karte kada je radio ceo mesec ili kada je zbir pojedinačnih karata (u dane kada je radio) bio iznad cene mesečne pretplatne karte, odnosno u visini cene pojedinačne karte za svaki radni dan kada je njihov zbir bio manji od cene mesečne pretplatne karte.

U konkretnom slučaju, troškovi prevoza tužioca u periodu od juna do novembra 2020. godine, od juna do decembra 2021. godine, od januara do jula 2022. godine i u septembu i u oktobru te godine obračunavaju se po ceni mesečne pretplatne karte od 2.940,00 dinara, a u preostalim mesecima prema ceni pojedinačne prevozne karte od 240,00 dinara za one dane kada je tužilac dolazio na posao. Tuženi je po tom osnovu vršio isplate u iznosu od 200,00 dinara za svaki dan rada tužioca i tako mu u spornom periodu isplatio ukupno 83.695,00 dinara. Primenom navedene metodologije tužiocu pripadaju troškovi u ukupnom iznosu od 75.660,00 dinara, što znači da su za ceo utuženi period kada je tužilac radio njemu isplaćeni troškovi u iznosu koji za 8.035,00 dinara prelazi iznos pripadajućih troškova za dolazak i odlazak sa rada.

Iz tog razloga, na osnovu člana 416. stav 1. ZPP, odlučeno je kao u drugom stavu izreke.

Odluka o troškovima celokupnog postpuka, sadržana u trećem stavu izreke, doneta je na osnovu člana 165. stav 2. u vezi članova 153. stav 1. i 154. ZPP. Tuženom su dosuđeni troškovi za sastav četiri obrazložena podneska u iznosu od po 9.000,00 dinara, dve žalbe i revizije u iznosu od po 18.000,00 dinara, zastupanja na četiri održana ročišta u iznosu od po 13.500,00 dinara, sudske takse za odgovor na tužbu u iznosu od 950,00 dinara, žalbu od 08.04.2024. godine i drugostepenu presudu od 15.05.2024. godine u iznosu od po 3.346,00 dinara, žalbu od 29.11.2024. godine i drugostepenu presudu od 02.06.2025. godine u iznosu od po 2.511,00 dinara, reviziju u iznosu od 5.022,00 dinara i odluku o reviziji u iznosu od 7.533,00 dinara.

Predsednik veća - sudija

Branislav Bosiljković, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković