- za jun 2020. godine iznos od 508,51 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 22.07.2020. godine do isplate,

- za jul 2020. godine iznos od 1.043,36 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 22.08.2020. godine do isplate,

- za avgust 2020. godine iznos od 1.043,36 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 22.09.2020. godine do isplate,

- za septembar 2020. godine iznos od 1.043,36 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 22.10.2020. godine do isplate,

- za oktobar 2020. godine iznos od 1.043,36 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 22.11.2020. godine do isplate,

- za novembar 2020. godine iznos od 508,51 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 22.12.2020. godine do isplate,

sve u roku od 8 dana od dana prijema otpravka presude, i ODBIJA zahtev tuženog da mu tužilac naknadi troškove parničnog postupka.

OBAVEZUJE SE tuženi da tužiocu naknadi troškove celog postupka u iznosu od 139.552,00 dinara, u roku od osam dana od dana prijema otpravka presude.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1 1437/24 od 06.08.2024. godine, stavom prvim izreke, odbijena je kao neosnovana žalba tužioca i potvrđena presuda Osnovnog suda u Kragujevcu P1 822/23 od 15.05.2024. godine, ispravljena rešenjem istog suda od 16.05.2024. godine, kojom je odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev da se obaveže tužena da tužiocu isplati razliku do minimalne zarade za period od septembra 2019. godine do novembra 2020. godine u pojedinačnim mesečnim iznosima, sa zakonskom zateznom kamatom od dospelosti svakog pojedinačnog mesečnog iznosa do isplate, sve bliže navedeno u stavu prvom izreke prvostepene presude i obavezan tužilac da tuženom na ime naknade troškova parničnog postupka isplati 16.000,00 dinara. Stavom drugim izreke, odbijen je kao neosnovan zahtev tužioca za naknadu troškova žalbenog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju, zbog pogrešne primene materijalnog prava, sa predlogom da se o reviziji odluči kao izuzetno dozvoljenoj, primenom člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Odlučujući o dozvoljenosti izjavljene revizije na osnovu člana 404. stav 2. ZPP, Vrhovni sud nalazi da su ispunjeni uslovi za odlučivanje o reviziji tužioca kao izuzetno dozvoljenoj u smislu člana 404. stav 1. ZPP, a radi ujednačavanja sudske prakse u pogledu odlučivanja o tužbenim zahtevima iz istog ili sličnog činjeničnog i pravnog osnova za isplatu razlike osnovne plate do visine minimalne zarade.

Iz iznetih razloga je odlučeno kao u stavu prvom izreke, na osnovu člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Vrhovni sud je ispitao pobijanu odluku, primenom člana 408. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/11... 18/20 i 10/23) i našao da je revizija tužioca osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju Vrhovni sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je u utuženom periodu od septembra 2019. godine, zaključno sa novembrom 2020. godine bio u radnom odnosu kod tuženog na radnom mestu ... Plata tužioca čini proizvod koeficijenta 8,98, osnovice za obračun i isplatu plata, korektivnog koeficijenta 0,9612, kao i deo plate po osnovu radnog učinka - kapitacija. Tuženi je u utuženom periodu tužiocu isplaćivao zaradu u visini minimalne zarade ili u nešto višem iznosu, što je utvrđeno na osnovu dopunskog nalaza i mišljenja veštaka u drugoj varijanti, (koju je sud prihvatio) u kojoj je veštak poredio obračunatu neto minimalnu zaradu u RS, srazmerno broju sati rada i isplaćenu osnovnu neto zaradu za redovan rad, uvećanu za doplatu do minimalne zarade i isplaćeni radni učinak – kapitacija, nalazeći da u potraživanom periodu ne postoji razlika manje isplaćene zarade tužiocu u odnosu na minimalnu zaradu. U prvoj varijanti nalaza i mišljenja veštak je neto minimalnu zaradu u RS, koju je tužilac trebao da primi, srazmerno broju sati rada, uporedio sa isplaćenom neto zaradom koju je tužilac primio za redovan rad i isplaćenom doplatom do minimalne zarade i utvrdio razliku u pojedinim mesecima utuženog perioda, koja ukupna razlika do minimalne zarade iznosi 14.406,92 dinara. Tužilac je opredelio tužbeni zahtev u skladu sa nalazom i mišljenjem veštaka u prvoj varijanti, radi isplate pojedinačnih mesečnih iznosa neisplaćene osnovne plate.

Polazeći od ovako utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su ocenili da je neosnovano predmetno novčano potraživanje, nalazeći da je tužiocu pored osnovne plate, isplaćen u svakom spornom mesecu i deo plate po osnovu radnog učinka koji se mora uzeti u obzir prilikom poređenja tako isplaćene plate u odnosu na minimalnu zaradu. Kako je na osnovu varijante dva dopunskog nalaza veštaka, koji je sud prihvatio, utvrđeno da je tako obračunata plata tužiocu isplaćena u iznosima koji su jednaki ili viši od iznosa minimalne zarade, odbijen je tužbeni zahtev.

Po oceni Vrhovnog suda, osnovano se revizijom tužioca ukazuje da su nižestepeni sudovi pogrešno primenili materijalno pravo.

Zakonom o platama u državnim organima i javnim službama („Službeni glasnik RS“, br. 34/2001... 113/2017) uređen je način utvrđivanja plata, dodatka, naknada i ostalih primanja pored ostalih i za zaposlene u javnim službama koje se finansiraju iz budžeta Republike, autonomne pokrajine i jedinice lokalne samouprave (član 1. tač.3.) i zaposlene u javnim službama koje se finansiraju iz doprinosa za obavezno socijalno osiguranje (član 1. tač.4.).

Prema članu 2. navedenog zakona, strukturu plate zaposlenih u javnim službama određuje osnovna plata koju čini proizvod osnovice za obračun plate (koju utvrđuje Vlada) i koficijeta (utvrđenih aktom Vlade), dodatka na platu propisanih tim zakonom (minuli rad, dežurstvo i druge slučajeve rada dužeg od punog radnog vremena određene propisima - prekovremeni rad, dnevnu naknadu za povećane troškove rada i boravka na terenu, rad noću i na dan državnih i verskih praznika) i obaveza koje zaposleni plaća po osnovu poreza i doprinosa za obavezno socijalno osiguranje iz plate. Pored tih elemenata, plate zaposlenih u javnim službama koje se finansiraju iz doprinosa za obavezno socijalno osiguranje sadrže i deo plate po osnovu radnog učinka, s tim što se osnovna plata određuje množenjem koeficijenta, osnovice za obračun plate i korektivnog koeficijenta. Odredbom člana 4a istog zakona, predviđeno je da se deo plate po osnovu radnog učinka određuje procentualnim uvećanjem osnovne plate, a utvrđuje se po zaposlenom u zdravstvenoj ustanovi, odnosno po timu zaposlenih koji učestvuju u obavljanju određenih poslova, odnosno po organizacionoj jedinici ili delu zdravstvene ustanove, odnosno zdravstvene ustanove u celini, po osnovu obima rada, kvaliteta izvršenog posla, broja i strukture opredeljenih osiguranih lica, kao i primenom drugih kriterijuma i merila utvrđenih aktom Vlade.

Posebnim Kolektivnim ugovorom za zdravstvene ustanove čiji je osnivač Republika Srbija, autonomna pokrajina i jedinica lokalne samouprave („Službeni glasnik RS“ br. 96/19 i 58/20-Aneks) koji je u primeni u spornom periodu, u odredbama članova 91. i 95, predviđeno je da zaposleni ima pravo na odgovarajuću platu, koja se utvrđuje u skladu sa zakonom i ovim ugovorom, da se plate utvrđuju na osnovu osnovice za obračun plata, koeficijenata sa kojim se množi osnovica, dodatka na platu (za rad na dan praznika koji je neradni dan, za rad noću, za rad nedeljom, za prekovremeni rad i minuli rad), obaveza koje zaposleni plaća po osnovu poreza i doprinosa za obavezno socijalno osiguranje iz plata, i dela plate po osnovu radnog učinka, u skladu sa zakonom. Osnovnu platu za utvrđivanje dodatka na platu čini osnovna plata uvećana za radni učinak, u skladu sa zakonom.

Na osnovu člana 4a stav 3. Zakona o platama u državnim organima i javnim službama Vlada RS je donela Uredbu o korektivnom koeficijentu, najvišem procentualnom uvećanju osnovne plate, kriterijumima i merilima za deo plate koji se ostvaruje po osnovu radnog učinka, kao i načinu obračuna plate zaposlenih u zdravstvenim ustanovama ("Službeni glasnik RS", br. 100/2011...123/2021) koja primenjuje na sve zaposlene u zdravstvu, dakle i na medicinsko i na nemedicinsko osoblje, i odnosi se na zdravstvene ustanove na primarnom, sekundarnom i tercijarnom nivou zdravstvene zaštite. Tom uredbom utvrđuju se korektivni koeficijent, najviše procentualno uvećanje osnovne plate, kriterijumi i merila za deo plate koji se ostvaruje po osnovu radnog učinka, kao i način obračuna plate zaposlenih u zdravstvenim ustanovama. Prema članu 4. te Uredbe, osnovna plata određuje se množenjem koeficijenta, osnovice za obračun plate i korektivnog koeficijenta u visini od 0,9612 (stav 1. i 2.). Osnovicu za obračun dodatka na platu čini osnovna plata uvećana za radni učinak, u skladu sa zakonom kojim se uređuju plate u javnim službama (stav 3.). U odredbi člana 5. iste uredbe, regulisan je deo plate po osnovu radnog učinka tako što se određuje procentualnim uvećanjem osnovne plate, srazmerno ukupnoj oceni, koja iznosi najviše 8,08%.

Sledeći navedeni normativni okvir, osnovnu platu zaposlenima u zdravstvenoj ustanovi određuje osnovica za obračun plate, odgovarajući koeficijent i korektivni koeficijent u nominalo iskazanoj visini od 0,9612. Na tako utvrđenu i obračunatu osnovnu platu, zaposlenima je priznato pravo na procentualno uvećanje osnovne plate po osnovu radnog učinka koji je deo (odgovarajuće) plate i nadalje čini osnovicu za obračun zakonom predviđenih dodataka na platu. To znači da obračun po osnovu radnog učinka ne predstavlja jedan od elemenata za utvrđivanje osnovne plate i time nije njen sastavni deo, već deo odgovarajuće plate.

Osim toga, osnovna plata zaposlenog obračunata na osnovu zakona kojim se uređuju plate, ne može biti niža od vrednosti minimalne zarade regulisane u odredbama članova 111. i 112. Zakona o radu, jer se radi o garantovanom minimumu standara o osnovnom pravu zaposlenih na isplatu naknade za rad. Njena pravna priroda izvodi se iz potrebe obezbeđenja zadovoljavanja egzistencijalnih socijalnih potreba zaposlenog i posredno članova njegove porodice. Pravo na minimalnu zaradu je Međunarodna organizacija rada regulisala Konvencijom br. 131 o utvrđivanju minimalnih nadnica čiji je naša zemlja potpisnik (Zakon o ratifikaciji konvencije međunarodne organizacije rada br. 131 o utvrđivanju minimalnih plata, s posebnim osvrtom na zemlje u razvoju (“Sl. list SFRJ – Međunarodni ugovori”, br. 14/82). Njom je garantovano da će minimalne nadnice imati zakonsku snagu i neće se moći smanjivati, a u slučaju da se ne primenjuju, odgovorno lice ili lica podležu odgovarajućim kaznenim ili drugim sankcijama. Sledom iznetog, ukoliko je obračunata osnovna zarada (dakle bez dodataka ili uvećanja plate) za ostvareni standardni učinak i pun mesečni fond časova rada manja od minimalne zarade, zaposleni imaju pravo na osnovnu platu u visini minimalne zarade u skladu sa zakonom i u tom slučaju minimalna zarada je osnovica za obračun i isplatu pripadajućih uvećanja i dodatka na platu u skladu sa zakonom i opštim aktom.

U konkretnom slučaju, tužilac je zaposlen u tuženoj zdravstvenoj ustanovi, pa se na utvrđivanje i obračun njegove plate, primenjuju propisi kojima se uređuju plate, naknade i druga primanja zaposlenih u javnim službama. Po oceni Vrhovnog suda ne može se prihvatiti stanovište nižestepenih sudova da je isplatom u zbirom iznosu osnovne plate tužioca (koju čini proizvod osnovica, koeficijenta i korektivnog koeficijenta), sa delom plate za radni učinak-kapitacijom i preostalim iznosima doplaćenim do visine minimalne zarade, na taj način tuženi tužiocu isplatio traženo novčano potraživanje na ime neisplaćenog dela osnovne plate.

Naime, posebnim napred navedenim normama, svim zaposlenima u zdravstvenoj ustanovi priznato je pravo na uvećanje osnovne plate (u procentualnm iznosu) po osnovu radnog učinaka. To pravo na uvećanje, kao deo odgovarajuće plate, ne može se upodobiti drugom osnovu za isplatu, niti uračunavati kao deo razlike osnovne plate do visine minimalane zarade, jer je to suprotno pravu zaposlenih sa najnižim primanjima da je visina minimalne zarade garantovana vrednost osnovne plate. Zbog toga, tužilac ima pravo na osnovnu platu u visini minimalne zarade u situaciji kada je niža od garantovanog minimuma naknade za rad, jer se za obračun ovog potraživanja ne obračunavaju i isplate po drugim osnovima, u konkretnom slučaju po osnovu radnog učinka koji predstavljaju samostalan osnov isplate.

Sledom iznetog, po oceni Vrhovnog suda osnovano tužilac potražuje neisplaćeni deo osnovne plate koji predstavlja razliku između obračunate osnovne plate (član 4. stav 1. i 2. navedene Uredbe) sa korekcijom u vidu doplate dela minimalne zarade i osnovne plate u visini minimalne zarade obračunate u skladu sa odredbom člana 111. Zakona o radu. Imajući u vidu navedeno, revizijski sud je preinačio nižestepene presude i tužiocu dosudio traženu razliku osnovne zarade sa obračunatim uvećanjem za minuli rad, u pojedinačnim mesečnim iznosima, utvrđenim nalazom i mišljenjem sudskog veštaka (prva varijanta nalaza).

Iz navedenih razloga, primenom člana 416. stav 1. ZPP Vrhovni sud je odlučio kao u stavu drugom izreke.

Tužilac je uspeo u postupku po reviziji, pa mu na osnovu članova 153. stav 1, 154. i 163. stav 2. ZPP pripadaju opredeljeni troškovi celog postupka za zastupanje od strane punomoćnika advokata, prema uspehu u sporu i to: za sastav tužbe i dva obrazložena podneska po 9.000,00 dinara, zastupanja na pet održanih ročišta po 13.500,00 dinara i dva neodržana ročišta po 9.000,00 dinara, za sastav žalbe i revizije po 18.000,00 dinara, za taksu na žalbu i odluku suda o žalbi po 2.436,00 dinara, taksu na reviziju 4.872,00 dinara i odluku suda po reviziji 7.308,00 dinara, sve prema važećoj Tarifi o nagradama i naknadama troškova za rad advokata u vreme preduzimanja tih radnji i Taksenoj tarifi, što sa troškovima na ime veštačenja u iznosu od 10.000,00 dinara, ukupno čini iznos od 139.552,00 dinara.

Na osnovu člana 165. stav 2. ZPP, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu trećem izreke.

Predsednik veća - sudija

Branka Dražić,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković