Ispitujući pobijanu presudu u smislu člana 408. ZPP („Sl. glasnik RS“, br.72/2011...10/2023, u daljem tekstu: ZPP), Vrhovni sud je ocenio da revizija tužilje nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilja je bila u radnom odnosu kod tuženog na neodređeno vreme na osnovu zaključenog ugovora o radu broj .. od 03.06.2007. godine, a kasnije i aneksa ugovora, te je radila na poslovima blagajnika. Radni odnos joj je prestao na osnovu rešenja o otkazu ugovora o radu broj .. od 17.01.2014. godine, na osnovu člana 179. tačka 2. Zakona o radu, zbog povrede radne obaveze iz člana 36. tačka 10. i 26. Kolektivnog ugovora kod poslodavca tačka 10. neblagovremeno, nesavesno i nemarno izvršavanje poslova i naloga rukovodioca i tačka 26 – nepoštovanje odluka pravilnika, procedura i uputstava poslodavca i to Pravilnika o depozitima fizičkih lica od 28.01.2010. godine, Procedure - otvaranja, vođenja i gašenja tekućih računa fizičkih lica od 23.08.2012. godine, Uputstva o otvaranju vođenja i gašenju tekućih žiro računa fizičkih lica od 07.05.2010. godine, Procedure – primopredaja novca i vrednosti u filijali od 11.04.2013. godine i Uputstva o postupanju s novcem na blagajni od 15.04.2013. godine. U obrazloženju osporenog rešenja, kao povreda radne obaveze su opisani događaji: da je dana 18.07.2013. godine sa računa klijenta BB bez naloga vlasnika odnosno ovlašćenog lica overila nalog za gotovinsku isplatu klijentu VV, da je nalog za isplatu iznosa od 16.000,00 dinara na ime klijenta BB, potpisana od strane „VV“ koji je preuzeo novac u iznosu od 16.000,00 dinara, da je dana 25.10.2013. godine sa računa klijenta GG bez naloga vlasnika računa, izvršila gotovinsku isplatu, da je nalog za isplatu iznosio 10.000,00 dinara, na ime klijenta GG, potpisan od strane ŽŽ koji je preuzeo novac u iznosu od 10.000,00 dinara, da je dana 08.11.2013. godine sa računa klijenta DD, bez naloga vlasnika računa overila nalog za gotovinsku isplatu svojim pečatom i potpisom i na mesto potpisa klijenta DD se potpisala klijent GG i preuzela novac u iznosu od 1.000,00 dinara. Tužilji je dostavljeno pismeno obrazloženje o postojanju razloga za otkaz ugovora o radu i na isto se pismeno izjasnila negirajući odgovornost, ali suštinski potvrđujući da su se sporne isplate sa računa tri gore navedena klijenta banke zaista i desile i to greškom sa njihovih tekućih računa prebacivala određena novčana sredstava na tekući račun drugih klijenata banke koji su ta sredstva podigli. Tužilja ove propuste tumači kao uobičajene tehničke greške u radu i smatra da isti ne predstavljaju povredu radne obaveze koje joj stavljaju na teret, te da je rešenje o otkazu njenog ugovora o radu nezakonito. Iz iskaza saslušanih svedoka ĐĐ tadašnjeg direktora filijale u kojoj je radila tužilja i iskaza tadašnjeg sub regionalnog direktora EE, proizlazi drugačiji zaključak o postojanju radnopravne odgovornosti tužilje u konkretnom slučaju. Oba navedena svedoka ističu da ovakve radnje tužilje prilikom rada sa klijentima predstavljaju kršenje niza procedura banke predviđenih za rad blagajnika sa tekućim računima i da je suština povrede radne obaveze tužilje što se nije u konkretnim slučajevima pridržavanja procedure, da je morala da izvrši identifikaciju stranaka preko lične karte ili druge isprave i da podatke koji proizlaze iz matičnog broja, ime, prezime, adresa, uporedi sa unetim podacima i na kraju transakcije da uporedi potpis aktuelnog klijenta sa kartonom deponovanih potpisa, što je tužilja propustila da uradi.

Polazeći od ovako utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su primenom materijalnog prava i opštih akata tuženog ocenili da je pobijano rešenje zakonito, da je tužilja učinjenim propustima u radu počinila povredu radne obaveze iz člana 36. tačka 10. i tačka 26. Kolektivnog ugovora kod poslodavca i to tačka 10. neblagovremeno, nesavesno i nemarno izvršavanje poslova i naloga rukovodioca i 26. nepoštovanje odluka pravilnika, procedura i uputstava poslodavca i ovakvim radom tužilja je mogla naneti materijalnu i reputacionu štetu svom poslodavcu, te budući da tužilja nije dobila nezakoniti otkaz da tužilja nema pravni osnov da od tuženog traži da je vrati na rad i da joj prizna sva prava po osnovu rada od dana prestanka radnog odnosa do vraćanja na rad, pa su nižestepeni sudovi ovaj deo tužbe odbili kao neosnovan primenom odredbe člana 191. stav 1. Zakona o radu.

Po nalaženju Vrhovnog suda pravilno su nižestepeni sudovi primenili materijalno pravo.

Naime, odredbom člana 179. tada važećeg Zakona o radu („Sl. glasnik RS“, br.24/05, 32/13), određuje u stavu 1. da poslodavac može zaposlenom da otkaže ugovor o radu koji svojom krivicom učini povredu radne obaveze i to pored ostalog pod tačkom 2. ako učini povredu radne obaveze utvrđene opštim aktom odnosno ugovorom o radu, a tačkom 3, određuje da poslodavac može da otkaže ugovor o radu zaposlenom koji ne poštuje radnu disciplinu propisanu opštima aktima poslodavca odnosno ako je njegovo ponašanje takvo da ne može da nastavi rad kod poslodavca.

Članom 180. stav 1. istog zakona, određeno je da je poslodavac dužan da pre otkaza ugovora o radu u slučaju iz člana 179. stav 2. i stav 3. tog zakona, zaposlenog pisanim putem upozori na postojanje razloga za otkaz ugovora o radu i da mu ostavi rok od najmanje pet dana od dana dostavljanja upozorenja da se izjasni na navode iz upozorenja.

Članom 175. stav 1. istog zakona, određeno je da se ugovor o radu otkazuje rešenjem u pisanom obliku i obavezno sadrži obrazloženje i pouku o pravnom leku.

Članom 191. stav 1. Zakona o radu, propisano je da ako sud donese odluku kojom je utvrđeno da je zaposlenom nezakonito prestao radni odnos sud će odlučiti da se zaposleni vrati na rad ako zaposleni to zahteva.

U konkretnom slučaju, nesumnjivo je utvrđeno da je tužilja svojim propustima dana 18.07.2013. godine, 25.10.2013. godine i dana 08.11.2013. godine, počinila povredu radne obaveze propisanu Kolektivnim ugovorom tuženog iz člana 36. tačka 10. – neblagovremeno, nesavesno i nemarno izvršavanje poslova i naloga rukovodioca i tačka 26 – nepoštovanje odluka, pravilnika, procedura i uputstava poslodavca, pa su pravilno nižestepeni sudovi postupali kada su odbili kao neosnovan zahtev tužilje za poništaj kao nezakonitog rešenja tuženog broj .. od 17.01.2014. godine, o otkazu ugovora o radu broj .. od 03.06.2007. godine, sa svim aneksima.

Imajući u vidu da tužilja nije dobila nezakonit otkaz, to tužilja nema pravni osnov da od tuženog traži da je vrati na rad i da joj prizna sva prava po osnovu rada od dana prestanka radnog odnosa do vraćanja na rad, pa su stoga pravilno postupali nižestepeni sudovi kada su odbili kao neosnovan zahtev tužilje kojim je tražila da se obaveže tuženi da je vrati na rad, primenom člana 191. stav 1. Zakona o radu.

Neosnovani su navodi istaknuti u reviziji tužilje da su radnje koje su joj stavljene na teret tehničke greške nastale kao posledica „copy paste“ radnji, da iste ne predstavljaju radnje koje imaju obeležja povrede radne obaveze, da su se i drugi zaposleni služili istom metodom, imajući u vidu da je radnje koje su joj stavljene na teret tužilja i priznala da je izvršila, a da prema iskazu svedoka ĐĐ i EE, proizlazi da takve radnje tužilje prilikom rada sa klijentima predstavljaju kršenje niza procedura banke predviđenih za rad blagajnika sa tekućim računima i da je suština povrede radne obaveze tužilje što se nije u konkretnim slučajevima pridržavala propisane procedure, pa je ista odgovorna za navedene propuste.

Suprotno navodima revizije, nižestepeni sudovi su pravilno primenili materijalno pravo kada su zaključili da je rešenje o otkazu ugovora o radu pravilno i zakonito.

Vrhovni sud je cenio i ostale revizijske navode, kojima se ne dovodi u sumnju pravilnost pobijane presude, pa ti navodi nisu posebno obrazloženi.

Zahtevi tužilje i tuženog za naknadu troškova revizijskog postupka su odbijeni kao neosnovani, s obzirom da tužilja nije uspela u ovom postupku, a dati odgovor na reviziju nije bio nužan.

Iz navedenih razloga na osnovu člana 414. stav 1. i člana 165. stav 1. ZPP, odlučeno je kao u izreci.

Predsednik veća - sudija

Vesna Subić, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković