Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka i pogrešne primene materijalnog prava.

Ispitujući pobijanu presudu u smislu člana 408. u vezi člana 403. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/11...18/20) Vrhovni sud je utvrdio da revizija tužioca nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, kao ni bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 1. ovog zakona, koje su učinjene u postupku pred drugostepenim sudom, na koju ukazuje revizija.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je u radnom odnosu kod tuženog na radnom mestu ..., u organizacionom delu Tehnika TV/Emitovanje programa/Glavna tehnička kontrola (master). Ugovorom o radu od 23.05.2018. godine tužiocu je utvrđena osnovna zarada saglasno članu 38. i 39. Kolektivnog ugovora tuženog, tako što se osnovna zarada za najjednostavniji posao množi sa koeficijentom posla koji iznosi 3 sa uvećanjem 0,20 i umanjenjem 0,0 što ukupno iznosi 3,20. U istom organizacionom delu sistematizovani su poslovi vođe smene za kontrolu, koje između ostalog obavlja i zaposleni BB a za koje poslove je predviđen koeficijent posla u iznosu od 3,20 sa uvećanjem 0,90 i umanjenjem 0,0 što ukupno iznosi 4,10. Iako je Pravilnikom o sistematizaciji poslova i Ugovorom o radu za zaposlenog BB predviđeno da će vođa smene za kontrolu, snimanje i emitovanje programa kontorlisati rad i operativno rukovati smenom koju čine tehničari, samostalni tehničari i tehničari specijalisti oni to ne čine i njima niko ne odgovara za svoj rad. I vođa smene i tehničari specijalisti obavljaju iste poslove i za svoj rad odgovaraju VV, njihovom neposrednom rukovodiocu, koji je zadužen za pravljanje rasporeda smena, u kojoj obično radi po jedan zaposleni sa smenom od 12 časova nezavisno od toga da li je zaposleni tehničar specijalista ili vođa smene. Izveden je dokaz veštačenjem od strane sudskog veštaka ekonomsko-finansijske struke i utvrđena razlika zarade koju tužilac potražuje tužbenim zahtevom.

Polazeći od ovako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je u našao da je tužbeni zahtev osnovan. Pod radom iste vrste podrazumeva se rad za koji se zahteva isti stepen stručne spreme i ista radna sposobnost, odgovornost i fizički i intelektualni rad. Tužilac je u odnosu na uporednog radnika koji obavlja polove vođe smene za kontrolu, snimanje i emitovanje programa obavljao kontinuirano isti rad kao i uporedni radnik i u utuženom periodu, naročito imajući u vidu da je za poslove vođe smene predviđena ista stručna sprema kao i za posao tužioca, kao i da je ostvaren jednak radni doprinos uz jednaku odgovornost. Kako je zaposlenom na radnom mestu vođa smene predviđen veći koeficijent na osnovu koga se utvrđuje osnovna zarada u odnosu na koeficijent tužioca tužilac ima pravo na naknadu štete na ime manje obračunate zarade u utuženom periodu primenom pravila iz člana 104. Zakona o radu. Tuženi je obavezan da tužiocu u skladu sa članom 105. Zakona o radu i člana 2. i 51. stav 1. Zakona o doprinosima za obavezno socijalno osiguranje uplati i doprinose za obavezno socijalno osiguranje.

Drugostepeni sud je preinačio prvostepenu presudu i odbio tužbeni zahtev nalazeći da nije pravilan zaključak da je tužilac obavljao isti rad, odnosno rad iste vrednosti, kao i zaposleni na poslovima vođa smene za kontrolu. Opis poslova, odnosno odgovornosti zaposlenih na radnom mestu vođe smene za kontrolu se razlikuje od opisa poslova, odnosno odgovornosti zaposlenih na poslovima tehničar specijalista, odnosno opis poslova radnog mesta vođa smene i tehničar specijalista se podudara samo u jednom delu. Vođa smene može da obavlja poslove tehničara specijaliste, ali on ne obavlja samo te poslove, već i poslove kontrole rada i operativno rukovođenje smenom. Zbog toga se ne može govoriti o poslovima iste važnosti. Osim toga, tužiocu ne pripada zarada obračunata prema koeficijentu za radno mesto vođa smene, jer te poslove nije ni obavljao. Sama činjenica da je propisan viši stepen odgovornosti na jednom radnom mestu, u odnosu na drugo iako faktički zaposleni na oba radna mesta obavljaju iste poslove predstavlja dovoljnu činjenicu zbog koje se njihov rad ne može smatrati radom iste vrednosti. Takođe, činjenica da poslove vođe smene u punom obimu nisu obavljali ni zaposleni koji su raspoređeni na to radno mesto predstavlja pitanje unutrašnje organizacije rada tuženog poslodavca i ne može biti osnov za naknadu štete u ovoj parnici. Stoga tužilac neosnovano potražuje naknadu štete u visini razlike zarade, kao i doprinose za obavezno penzijsko i invalidsko osiguranje na tražene iznose razlike zarade.

Po nalaženju Vrhovnog suda, neosnovano se revizijom tužioca ukazuje na pogrešnu primenu materijalnog prava.

Tužbenim zahtevom tužilac traži isplatu razlike imeđu isplaćene zarade po ugovoru o radu za radno mesto ... i zarade predviđene za radno mesto vođa smene za kontrolu, snimanje i emitovanje programa, zbog povrede prava na jednaku zaradu za isti rad.

Prema odredbama člana 104. Zakona o radu („Službeni glasnik RS“ broj 24/05...95/18) zaposleni ima pravo na odgovarajuću zaradu, koja se utvrđuje u skladu sa zakonom, opštim aktom i ugovorom o radu (stav 1.). Zaposlenima se garantuje jednaka zarada za isti rad ili rad iste vrednosti koji ostvaruju kod poslodavca (stav 2.). Pod radom jednake vrednosti podrazumeva se rad za koji se zahteva isti stepen stručne spreme, odnosno obrazovanja, znanja i sposobnosti, u kome je ostvaren jednak radni doprinos uz jednaku odgovornost. U slučaju povrede prava iz stava 2. ovog člana zaposleni ima pravo na naknadu štete (stav 5).

Navedena zakonska odredba zaposlenima garantuje jedanku zaradu za isti rad ili rad iste vrednosti koji ostvaruju kod poslodavca, pa poslodavac za isti rad mora da plaća istu zaradu. Pod radom jednake vrednosti se podrazumeva rad za koji se zahteva isti stepen stručne spreme, odnosno obrazovanja, znanja i sposobnosti u kome je ostvaren jednak radni doprinos uz jednaku odgovornost. Samo rad u navedenom smislu je rad iste vrednosti koji jamči istu zaradu svima koji ga obavljaju kod istog poslodavca. Ako po bilo kom elementu postoji razlika, može biti razlike i u visini zarade.

Imajući u vidu navedeno pravilan ja zaključak drugostepenog suda da tužiocu ne pripada pravo na isplatu manje isplaćene zarade od pripadajuće prema koeficijentu za isplatu zarade na radnom mestu vođa smene za kontrolu, snimanje i emitovanje programa, jer ne postoji pravni osnov za ostvarivanje predmetnog prava. Ovo zbog toga što poslovi ovog radnog mesta prema opisu poslova obuhvataju i poslove kontrole rada i operativnog vođenja smenom, odnosno veći stepen odgovornosti u odnosu na poslove radnog mesta koje je prema ugovoru o radu tužilac obavljao u spornom periodu. Zbog toga je, suprotno navodima revizije, pravilan zaključak drugostepenog suda da u konkretnom slučaju nije došlo do povrede principa jednake zarade za isti rad.

Navodi revizije ne dovode u sumnju pravilnost pobijane drugostepene odluke, niti pružaju dokaze za suprotno već revizija iznosi svoje pravno shvatanje koje nije od uticaja na pravilnost pobijane odluke upravo iz razloga koje daje drugostepeni sud a odnose se na stepen odgovornosti zaposlenih na predmetnim radnim mestima i s tim u vezi na razliku u visini zarade.

Iz navedenih razloga na osnovu člana 414. stav 1. i 2. Zakona o parničnom postupku, odlučeno je kao u izreci.

Predsednik veća - sudija

Dragana Marinković, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković