Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tuženi je izjavio reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava.

Tužilja je dala odgovor na reviziju.

Apelacioni sud u Kragujevcu je rešenjem R4 49/17 od 21.03.2017. godine, ustupio Vrhovnom kasacionom sudu na stvarnu nadležnost odlučivanje o posebnoj reviziji tuženog.

Odlučujući o reviziji na osnovu člana 408. u vezi sa članom 403. stav 2. tačka 2. ZPP („Službeni glasnik RS“ br. 72/11 i 55/14), Vrhovni kasacioni sud je našao da je revizija neosnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilja je u radnom odnosu kod tuženog, koji tužilji nije isplatio naknadu troškova za ishranu u toku rada za period od 01.10.2009. godine pa do 15.09.2010. godine, a ni naknadu troškova za regres za korišćenje godišnjeg odmora za 2009. i 2010. godinu u visini i na način ugovoren pojedinačnim kolektivnim ugovorom kod tuženog broj 121-131/07 od 27.02.2007. godine koji je bio u primeni od 13.07.2007. godine do 15.09.2010. godine, kada je prestao da važi stupanjem na snagu Kolektivnog ugovora Gradske uprave za izvorne i poverene poslove Grada Novog Pazara broj 112-221/10 od 07.09.2010. godine (shodno odredbi člana 144. ovog ugovora). Visina traženih vidova naknade kao i datumi dospeća navedenih troškova utvrđeni su ekonomsko- finansijskim veštačenjem. Koeficijent za obračun plate u skladu sa odredbom člana 4. Zakona o platama u državnim organima i javnim službama objavljenom u („Službenom glasniku RS“ br. 34/01...116/08 koji je prestao da se primenjuje na državne službenike i nameštenike 01.01.2007. godine ali se i dalje primenjuje na zaposlene u javnim službama, organima i organizacijama teritorijalne autonomije i jedinice lokalne samouprave i zaposlenim organizacijama obaveznog socijalnog osiguranja) izražava složenost poslova, odgovornost, uslove rada i stručnu spremu (stav 1.), a isti sadrži i dodatak na ime naknade za ishranu u toku dana i regresa za korišćenje godišnjeg odmora (stav 2.)

Odredbom člana 2. stav 2. Zakona o radu („Službeni glasnik RS“ br. 24/05 i 61/05), propisano je da se njegove odredbe primenjuju na zaposlene u državnim organima, organima teritorijalne autonomije i lokalne samouprave i javnim službama, ako posebnim zakonom nije drukčije određeno, a odredbom člana 118. istog zakona propisano je pravo zaposlenog na naknadu troškova u skladu sa opštim aktom i ugovorom o radu, između ostalog i za ishranu u toku rada (tačka 5), kao i za regres za korišćenje godišnjeg odmora (tačka 6.), dok je odredbom člana 8. stav 2. istog zakona propisano da kolektivnim ugovorom i pravilnikom o radu (opštim aktima posladavca i ugovorom o radu) mogu da se utvrde veća prava i povoljniji uslovi rada od prava i uslova utvrđenih zakonom, kao i druga prava koja nisu utvrđena zakonom osim ako zakonom drugačije nije određeno. Odredbom člana 46. tač. 1) i 2) kolektivnog ugovora Opštinske uprave Novi Pazar broj 121- 131/07 od 27.02.2007. godine ugovoreno je da zaposleni ima pravo na druga primanja po osnovu radnog odnosa i to na naknadu za ishranu u toku rada (da dane provedene na radu u visini 20% od prosečne mesečne zarade po zaposlenom u privredi Republike, prema poslednjem objavljenom podatku republičkog organa nadležnog za poslove statistike, kao i na regres za korišćenje godišnjeg odmora ako zaposleni ima pravo na godišnji odmor u trajanju od 18 radnih dana i to u visini prosečne mesečne zarade po zaposlenom u privredi Republike prema poslednje objavljenom podatku republičkog organa nadležnog za poslove statistike, a srazmerni deo regresa za korišćenje godišnjeg odmora u trajanju kraćem od 18 dana.

Kod ovako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je našao da je tužbeni zahtev tužilje delimično osnovan jer za period u kome se primenjivao kolektivni ugovor Opštinske uprave opštine Novi Pazar broj 121-131/07 od 27.02.2007. godine zaposleni kod tuženog pa i tužilja imaju pravo na naknadu troškova za ishranu u toku rada kao i za regres za korišćenje godišnjeg odmora u visini koja je propisana odredbom člana 46. ovog kolektivnog ugovora jer isti utvrđuje veća prava i povoljnije uslove rada od prava i uslova utvrđenih Zakonom o platama u državnim organima i javnim službama („Službeni glasnik RS“ br. 34/01), dok je odbio, kao neosnovan deo tužbenog zahteva za naknadu troškova za ishranu u toku rada za avgust i septembar 2009. godine, zbog zastarelosti (proteka trogodišnjeg roka) i za period od 15.09.2010. godine zaključno sa decembrom 2011. godine i na ime regresa za korišćenje godišnjeg odmora za 2011. godinu, zbog nepostojanja pravnog osnova za potraživanje ni u posebnim ni u opštim propisima za ostvarivanje prava na naknadu traženih troškova jer je odluka tuženog broj 121-313 stavljena van snage odlukom o naknadama i drugim primanjima zaposlenih u gradskim upravama, izabranih, odnosno postavljenih lica („Službeni list Opštine Novi Pazar“ broj 14/08) do stupanja na snagu opšteg kolektivnog ugovora 01.01.2009. godine koji se od tog datuma primenjuje. Međutim, drugostepeni sud je našao da je nepravilan zaključak prvostepenog suda da je tužiljino potraživanje zastarelo u delu koji se odnosi na naknadu troškova za ishranu u toku rada za avgust i septembar 2009. godine zbog proteka trogodišnjeg roka iz člana 196. Zakona o radu, a ovo stoga jer je tužilja u skladu sa odredbom člana 193. stav 1. u vezi stava 5. ZPP, Gradskom pravobranilaštvu grada Novog Pazara, dana 02.08.2012. godine, dostavila predlog za mirno rešavanje spora, zbog čega je u skladu sa stavom 2. navedenog člana nastao zastoj roka zastarelosti u trajanju od 60 dana, zbog koje nije osnovan istaknuti prigovor zastarelosti navedenih potraživanja tužilje, te tužilja ima pravo na naknadu ovih troškova u visini koja je propisana odredbom člana 46. Kolektivnog ugovora te su isti tužilji i dosuđeni. Takođe je drugostepeni sud našao da postoji pravni osnov za potraživanje tužilje na ime naknade troškova za ishranu u toku rada za period od 15.09.2010. godine zaključno sa decembrom 2011. godine i na ime regresa za korišćenje godišnjeg odmora za 2011. godinu, s obzirom da je odlukom Opštinske uprave opštine Novi Pazar o naknadi drugih primanja zaposlenih u gradskim upravama i izabranih i postavljenih lica („Službeni list Opštine Novi Pazar“ broj 14/2008) i to odredbama čl. 11. i 12. određeno pravo zaposlenih na naknadu troškova za ishranu u toku rada i za regres za korišćenje godišnjeg odmora kao i njihova visina (koja je odlukom Skupštine grada Novog Pazara broj 121-313/08 od 05.12.2008. godine stavljena van snage do stupanja na snagu opšteg kolektivnog ugovora od 01.01.2009. godine), te je odluka Opštinske uprave Novi Pazar o naknadi i drugim primanjima zaposlenih u gradskim upravama izabranih i postavljenih lica proizvodila pravno dejstvo tokom spornog perioda i predstavlja pravni osnov za navedena tužiljina potraživanja protiv tuženog zbog čega je njen tužbeni zahtev osnovan i u ovom delu, a koji je dosuđen tužilji s obzirom da su iznosi naknade utvrđeni pravilnim ekonomsko-finansijskim veštačenjem u skladu sa citiranim odlukama i opštim aktima.

Vrhovni kasacioni sud nalazi da je pravilan zaključak drugostepenog suda da je tužbeni zahtev tužilje osnovan u delu koji je preinačen tako što je usvojen tužbeni zahtev, a odluka drugostepenog suda je zasnovana na pravilnoj primeni materijalnog prava i to odredbe člana 4. stav 2. Zakona o platama u državnim organima i javnim službama („Službeni glasnik RS“ br. 34/01...116/08), odredbe člana 118. tač. 5) i 6) Zakona o radu („Službeni glasnik RS“ br. 24/05 i 67/05) kao i opštih akata poslodavca i to člana 46. tač. 1. i 2. Kolektivnog ugovora Opštinske uprave Novi Pazar broj 121-137/07 od 27.02.2007. godine i odredbi čl. 11. i 12. Odluke Opštinske uprave opštine Novi Pazar o naknadi i drugim primanjima zaposlenih u gradskim upravama izabranih i postavljenih lica („Službeni list Opštine Novi Pazar broj 14/2008).

Na osnovu iznetog proizilazi zaključak da je tuženi u pogledu isplate navedeniih naknada, citirane zakonske odredbe primenjivao na štetu tužilje, te je dužan istoj isplatiti ono što joj po zakonu i opštim aktima poslodavca pripada.

U skladu sa iznetim, a na osnovu člana 414. ZPP, odlučeno je kao u izreci.

Predsednik veća – sudija

Vesna Popović,s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić