.jpg "Sudska praksa")
Republika Srbija
VRHOVNI SUD
Rev 6631/2024
04.12.2024. godina
Beograd
U IME NARODA
Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Mirjane Andrijašević, predsednika veća, Ivane Rađenović i Vladislave Milićević, članova veća, u parnici tužioca AA iz ..., čiji je punomoćnik Milomir Petrović, advokat iz ..., protiv tuženih BB iz ..., čiji je punomoćnik Slobodan Milovanović, advokat iz ... i VV iz ..., radi nedopustivosti izvršenja, odlučujući o reviziji tužioca izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Novom Sadu Gž 2501/23 od 07.09.2023. godine, u sednici održanoj 04.12.2024. godine, doneo je
P R E S U D U
ODBIJA SE revizija tužioca izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Novom Sadu Gž 2501/23 od 07.09.2023. godine.
O b r a z l o ž e nj e
Presudom Osnovnog suda u Loznici P 767/20 od 29.05.2023. godine, usvojen je tužbeni zahtev tužioca i utvrđeno da je nedopušteno izvršenje na kp .., potes ..., po kulturi šuma 4. klase u površini od 10000/43752 iz lista nepokretnosti br. .. KO ... određeno rešenjem o izvršenju Osnovnog suda u Loznici Ii 351/17, te se u tom delu izvršenje obustavlja i ukidaju sve do sada sprovedene radnje što su tuženi dužni priznati i trpeti (stav prvi izreke). Obavezani su tuženi da tužiocu solidarno na ime troškova troškova parničnog postupka isplate iznos od 89.300,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od izvršnosti presude do isplate, dok je zahtev za isplatu iznosa preko dosuđenog do troškovnika traženog iznosa od ukupno 109.000,00 dinara odbijen (stav drugi izreke). Odbijen je zahtev prvotužene za dosuđenje troškova parničnog postupka (stav treći izreke).
Presudom Apelacionog suda u Novom Sadu Gž 2501/23 od 07.09.2023. godine usvojena je žalba tužene i presuda Osnovnog suda u Loznici P 767/20 od 29.05.2023. godine preinačena tako što je odbijen tužbeni zahtev kojim je traženo da se utvrdi da je nedopušteno izvršenje na kp .., potes ..., po kulturi šuma 4. klase u površini od 10000/43752 iz lista nepokretnosti br. .. KO ... određeno rešenjem o izvršenju Osnovnog suda u Loznici Ii 351/17 i da se u tom delu izvršenje obustavi i ukinu sve sprovedene izvršne radnje, što su tuženi dužni priznati i trpeti a tužilac se obavezuje da tuženoj BB naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 79.500,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od izvršnosti odluke do konačne isplate (stav prvi izreke). Obavezan je tužilac da tuženoj BB naknadi troškove žalbenog postupka u iznosu od 18.000,00 dinara (stav drugi izreke).
Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava pozivajući se na odredbu člana 404. Zakona o parničnom postupku.
Ispitujući drugostepenu presudu u smislu člana 408. u vezi sa članom 403. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku - ZPP („Službeni glasnik RS“ 72/11, ...10/23), Vrhovni sud je utvrdio da revizija tužioca nije osnovana.
U sprovedenom postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju Vrhovni sud pazi po službenoj dužnosti.
Prema utvrđenom činjeničnom stanju tužilac je od tuženog VV kupio 10000/43752 dela parcele .., potes ..., po kulturi šuma 4. klase upisane u ln br. .. k.o. ..., ugovorom od 18.01.2013. godine. Nakon overe ugovora tužilac nije podnosio zahtev SKN Loznica za uknjižbu tako da je prodavac ostao upisan kao titular prava svojine. Rešenjem Osnovnog suda u Loznici Ii 351/17 od 07.06.2017. godine dozvoljeno je izvršenje prodajom suvlasničkog dela ovde tuženog VV, kao izvršnog dužnika od 10053/43982 koje ima na parceli .., a po predlogu GG, kao izvršnog poverioca. Tužena BB je neposrednom pogodbom u izvršnom postupku kupila suvlasnički udeo izvršnog dužnika (zaključkom o dodeljivanju zemljišta od 12.10.2018. godine). U septembru 2020. godine tužilac je saznao da je kao vlasnik udela, koji je on kupio od VV, sada upisana tužena BB, a sa vođenjem izvršnog postupka nije bio upoznat. Dana 09.09.2020. godine tužilac je inicirao ovaj postupak tužbom radi nedopustivosti izvršenja sa zahtevom kao u izreci prvostepene presude, a kao tužene je označio VV i BB.
Na osnovu ovako utvrđenog činjeničnog stanja prvostepeni sud je zaključio da je tužilac stekao pravo svojine na predmetnoj nepokretnosti na osnovu zakonitog pravnog posla - sudski overenog ugovora o kupoprodaji, pa je u smislu odredbe člana 20. Zakona o osnovama svojinsko pravnih odnosa postao vlasnik iste. S druge strane, tužena je predmetnu nepokretnost stekla u izvršnom postupku i bila upoznata sa postojanjem kupoprodajnog ugovora zaključenog između tužioca i tuženog, ali nije proverila posedovno stanje predmetne nepokretnosti i time se izložila riziku gubitka stečene stvari, bez obzira što je sticanje izvršeno u sudskom postupku.
Drugostepeni sud je prihvatio kao pravilno i potpuno utvrđeno činjenično stanje i zaključio da ne postoji potpuna pasivna legitimacija, jer tužilac tužbom nije obuhvatio i izvršnog poverioca, pa je preinačio prvostepenu presudu i tužbeni zahtev odbio.
Neosnovano se revizijom tužioca ukazuje da je drugostepeni sud pogrešno primenio materijalno pravo.
Odredbom člana 111. Zakona o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“ broj 106/15...9/20) propisano je da treće lice može u roku od 30 dana od dana prijema rešenja o odbacivanju ili odbijanju prigovora da pokrene parnični postupak protiv izvršnog poverioca radi utvrđivanja da je izvršenje na predmetu nedozvoljeno. Pokretanje parničnog postupka ne odlaže izvršenje. Izvršni dužnik koji osporava pravo trećeg lica morao je da bude obuhvaćen tužbom. Ako izvršni postupak nije okončan, a sud pravnosnažnom odlukom utvrdi nedozvoljenost izvršenja na predmetu, javni izvršitelj na predlog trećeg lica u pogledu tog predmeta obustavlja izvršni postupak i ukida rešenje o izvršenju i sve sprovedene radnje.
Po oceni Vrhovnog suda neosnovani su navodi revidenta o pogrešnoj primeni materijalnog prava i potpunoj stranačkoj legitimaciji. U postupku po tužbi trećeg lica za nedopustivost izvršenja tužilac je treće lice koje tvrdi da na predmetu izvršenja ima pravo koje sprečava izvršenje. Ta tužba se podnosi protiv izvršnog poverioca i izvršnog dužnika koji osporava pravo trećeg lica.
U konkretnom slučaju u ovoj parnici tuženi su kupac nepokretnosti i izvršni dužnik. Za potpunu pasivnu legitimaciju tužba je morala biti podneta protiv GG, izvršnog poverioca. Kupac nepokretnosti nije pasivno legitimisan osim ukoliko je istovremeno i izvršni poverilac iz izvršnog postupka u parnici koja se vodi isključivo po zahtevu da se utvrdi nedopustivost izvršenja.
Tužilac je u tužbi kao tužene označio izvršnog dužnika i BB koja je u izvršnom postupku kupila nepokretnost koja je bila predmet prodaje i koja je upisana kao titular prava svojine na spornoj nepokretnosti, ali ne i izvršnog poverioca protiv koga bi tužba u svakom slučaju morala biti usmerena.
Iz svega iznetog, Vrhovni sud je odlučio kao u izreci na osnovu odredbe člana 414. stav 1. ZPP.
Predsednik veća – sudija
Mirjana Andrijašević, s.r.
Za tačnost otpravka
Zamenik upravitelja pisarnice
Milanka Ranković
