Protiv pravnosnažne drugostepene presude u preinačujućem delu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava.

Tuženi je dostavio odgovor na reviziju.

Ispitujući pobijanu presudu na osnovu člana 408. u vezi člana 403. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/11... 10/23), Vrhovni sud je našao da revizija nije osnovana.

U sprovedenom postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je bio u radnom odnosu kod tuženog na radnom mestu građevinski radnik sedme grupe sa drugim stepenom stručne spreme. Aneksom 1. Ugovora o radu od 15.04.2009. godine, članom 2. stranke su izmenile tačku 14. stav 1. Ugovora o radu i dodale stav 2, tako što su ugovorile da osnovna zarada tužioca čini proizvod osnovne zarade za najjednostavniji posao pri prosečnom mesečnom fondu časova od 174 časa i koeficijent posla 1,8, kao i da se novčani iznos osnovne zarade za puno radno vreme i standardni učinak utvrđuje u bruto iznosu od 33.833,15 dinara. Veštačenjem od strane veštaka ekonomske struke, utvrđeno je da je u spornom periodu tuženi isplaćivao tužiocu zaradu obračunatu u skladu sa ugovorom o radu i izmenjenim aneksima i da su isplaćeni iznosi neto mesečnih zarada tužioca bili viši u odnosu na propisanu neto minimalnu zaradu u Republcii Srbiji. Prilikom obračuna zarade tužioca, tuženi nije primenjivao cenu propisanu Posebnim kolektivnim ugovorom za delatnost putne privrede („Službeni glasnik RS“, br. 3/15), a to je cena u visini minimalne cene rade utvrđene odlukom Socijalno-ekonomskog saveta osnovanog za teritoriju Republiku Srbije, niti je doneo odluku o visini osnovne zarade za najjednostavnije posao u utuženom periodu.

Razlika zarade za utuženi period iznosi 581.457,51 dinar i taj iznos predstavlja razliku između isplaćene zarade prema ugovoru o radu i aneksa ugovora prema koeficijentu posla od 1,8 i cene rada u visini minimalne cene rade, utvrđene odlukom Socijalno-ekonomskog saveta. Takođe je utvrđeno da je tuženi tužiocu isplatio manju zaradu za iznos od 9.699,68 dinara, a koji iznos je dobijen množenjem koeficijenta posla koji tužilac obavlja propisanog Posebnim kolektivnim ugovorom za delatnost putne privrede 1,2 i minimalne cene rada u skladu sa zakonom. Pravnosnažnim rešenjem Privrednog suda u Kraljevu Reo 1/2022 od 28.04.2022. godine, izrekom pod 2. potvrđeno je u svim klasama usvajanje unapred pripremljenog plana reorganizacije od 31.12.2021. godine sa prečišćenim tekstom od 16.03.2022. godine, a izrekom pod 3. obustavljen je stečajni postupak nad stečajnim dužnikom „Kruševac put“ a.d. Kruševac. Izrekom pod 6. odlučeno da se po donošenju ovog rešenja kojim se potvrđuje unapred pripremljen plan reorganizacije sva potraživanja i prava poverilaca i drugih lica i obaveze stečajnog dužnika određene usvojenim planom uređuje isključivo prema uslovima iz usvojenog unapred pripremljenog plana reorganizacije koji je usvojen.

Pri ovako utvrđenom činjeničnom stanju, prvostepeni sud je usvojio tužbeni zahtev tužioca, nalazeći da je isplaćena zarada tužiocu za sporni period niža od zarade koju je trebalo da primi prema parametrima predviđenim Posebnim kolektivnim ugovorom za delatnost putne privrede. Zaključio je da minimalna cena rada po radnom času ne može biti niža od one koju određuje Socijalno-ekonomski savet.

Drugostepeni sud nije prihvatio u celosti pravnu argumentaciju prvostepenog suda. Zaključio je da je tužiocu isplaćivana zarada u skladu sa ugovorom o radu, a prema parametrima koji su bili predviđeni u samom ugovoru. Nalazi da cena rada po ugovoru o radu je bila predviđena u nižem nivou od one koja je bila predviđena u Posebnom kolektivnom ugovoru. Međutim, kako se ne može vršiti kombinacija koeficijenta i cena iz ugovora, a da se primenjuje osnovica za obračun zarade iz Posebnog kolektivnog ugovora, pa je prvostepenu presudu preinačio i delimično odbio tužbeni zahtev kao neosnovan. Ocenio je da je za sporni period u potvrđujućem delu presude, a što proizlazi iz nalaza veštaka, tužiocu isplaćen manji iznos za naznačene mesece od onog koji je trebao da mu bude isplaćen po osnovu zarade za sporni period, a shodno zaključenom ugovoru o radu.

Po oceni Vrhovnog suda, na utvrđeno činjenično stanje drugostepeni sud je pravilno primenio materijalno pravo.

Prema članu 8. Zakona o radu, propisano je da kolektivni ugovor i pravnilnik o radu (u daljem tekstu: opšti akt) i ugovor o radu ne mogu da sadrže odredbe kojima se zaposlenom daju manja prava ili utvrđuju nepovoljniji uslovi rada od prava i uslova koji su utvrđeni zakonom. Prema stavu 2. citiranog člana, propisano je da opštim aktom i ugovorom o radu mogu da se utvrde veća prava i povoljniji uslovi rada od prava i uslova utvrđenih zakonom, kao i druga prava koja nisu utvrđena zakonom, osim ako zakonom nije drukčije određeno. Tužiocu je vršena isplata shodno odredbama ugovora o radu. Tužilac smatra da mu nije isplaćena odgovarajuća zarada jer za osnovicu nije uzeta osnovica koja je predviđena Posebnim kolektivnim ugovorom, već osnovica koja je predviđena ugovorom o radu, a koja je bila u nižem iznosu od napred naznačene osnovice. Drugostepeni sud je pravilno zaključio da se u ovakvom slučaju ne može vršiti kombinacija parametara iz Posebnog kolektvinog ugovora i ugovora o radu, pod uslovom da je tužiocu za taj period je isplaćivana zarada koja je u većem iznosu od minimalne. Za ceo sporni period tužiocu je isplaćivana zarada koja je veća od minimalne. Međutim, kako tužiocu za određeni period (u vezi kog perioda je drugostepeni sud potvrdio prvostepenu odluku, a za ukupan iznos od 9.699,68 dinara), tužiocu zarada nije obračunavana u skladu sa odredbama Ugovora o radu, tj. taj iznos mu je manje isplaćen. Stoga je pravilno postupio kada je potvrdio prvostepenu odluku u tom delu, a preinačio prvostepenu presudu i odbio tužbeni zahtev za preostali deo iznosa koji tužilac potražuje. Pravilno je zaključio drugostepeni sud da odluka u potvrđujućem delu podleže i primeni odredbi unapred pripremljenog plana reorganizacije koji je usvojen od strane Privrednog suda u Kraljevu u predmetu Reo 1/2022 od 28.04.2022. godine.

Navodima iz revizije ne dovodi se u pitanje pravilnost pobijane odluke. Drugostepena odluka nije u suprotnosti sa odredbom člana 60. stav 4. Ustava RS, niti pak sa odredbama članova 106. i 107. Zakona o radu. Tužiocu je isplaćivana zarada shodno odredbama ugovora o radu, a te odredbe ugovora o radu koje regulišu visinu zarade zaposlenih, pa i tužioca, nisu u suprotnosti sa napred citiranim propisima, niti su u suprotnosti sa Posebnim kolektivnim ugovorom za delatnost putne privrede. Sve odredbe tih propisa moraju ispunjavati uslov da zaposlenom ne može biti određena zarada manja od minimalne, a izvedenim dokazima je utvrđeno da isplata nije vršena manja od minimalne zarade. Kombinacija pojedinih odredbi Posebnog kolektivnog ugovora i pojedinih odredbi ugovora o radu je neprihvatljiva, što je pravilno zaključeno i od strane drugostepenog suda.

Pravilna je odluka o troškovima postupka.

Shodno iznetom, na osnovu člana 414. stav 1. ZPP, odlučeno je kao u stavu prvom izreke.

Tuženom nisu priznati troškovi za stručni sastav odgovora na reviziju, a ovo iz razloga što odgovor na reviziju nije obavezan.

Predsednik veća - sudija

Gordana Komnenić, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković