Dopunskim rešenjem Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 448/14 od 14.09.2015. godine, ispravljenim rešenjem tog suda P1 448/14 od 25.12.2015. godine, obavavezan je tuženi da tužiocima na 707.550,00 dinara dosuđenih troškova parničnog postupka plati zakonsku zateznu kamatu od 16.04.2015. godine do isplate.

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž1 705/16 od 09.03.2016. godine, stavom prvim izreke, potvrđena je prvostepena presuda u delu stava prvog izreke kojim je obavezan tuženi da tužilji zbog manje isplaćene otpremnine isplati 16.082,92 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 16.09.2007. godine do isplate i uplatu doprinosa Republičkom fondu PIO – filijala za grad Beograd za period od 01.08.2006. godine do 31.08.2007. godine na ime razlike PIO doprinosa koje tuženi kao poslodavac plaća iz i na zarade zaposlenog od 65.423,13 dinara, za topli obrok u iznosu od 12.989,81 dinara i za regres u iznosu od 11.806,52 dinara sa kamatom; kao i u stavu drugom izreke kojim je obavezan tuženi da tužiocu na ime manje isplaćene otpremnine isplati 97.245,90 dinara sa zakonskom kamatom od 16.09.2007. godine do isplate, da nadležnom Republičkom fondu PIO – filijala za grad Beograd za period od 01.08.2006. godine do 31.08.2007. godine uplati na ime razlike PIO doprinosa koje tuženi kao poslodavac plaća iz i na zaradu zaposlenog 67.285,66 dinara, za topli obrok 13.865,46 dinara i za regres 11.479,16 dinara sa kamatom i u tom delu žalba tuženog je odbijena kao neosnovana. Stavom drugim izreke, preinačena je prvostepena presuda u preostalom delu stava prvog izreke i odbijen kao neosnovan zahtev kojim je traženo da se obaveže tuženi da tužilji na ime manje isplaćene otpremnine isplati još 510.573,31 dinar sa zakonskom zateznom kamatom od 16.09.2007. godine do isplate; na ime razlike PIO doprinosa koje kao poslodavac plaća iz i na naknadu na dan „Novosti“ zaposlenog uplati za tužilju nadležnom Republičkom fondu PIO – filijala za grad Beograd 3.834,43 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 16.10.2006. godine do isplate i na ime razlike PIO doprinosa koje tuženi kao poslodavac plaća iz i na naknadu za 8. mart da uplati za tužilju nadležnom Republičkom fondu PIO – filijala za grad Beograd 1.569,19 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 08.03.2006. godine do isplate. Stavom trećim izreke, preinačena je prvostepena presuda i odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev kojim je traženo da se obaveže tuženi da tužiocu na ime manje isplaćene otpremnine isplati još 961,728,40 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 16.09.2007. godine do isplate, na ime razlike PIO doprinosa koje tuženi kao poslodavac plaća iz i za novogodišnju naknadu zaposlenog nadležnom Republičkom fondu PIO – filijala za grad Beograd 6.776,57 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 31.12.2006. godine do isplate i na ime razlike PIO doprinosa koje tuženi kao poslodavac plaća iz i na naknadu za dan „Novosti“ nadležnom Republičkom fondu PIO – filijala za grad Beograd 3.834,43 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 16.10.2006. godine. Stavom četvrtim izreke, potvrđeno je rešenje o troškovima postupka sadržano u stavu trećem izreke prvostepene presude i odbijena kao neosnovana žalba tuženog. Stavom petim izreke, potvrđeno je dopunsko prvostepeno rešenje i odbijena kao neosnovana žalba tuženog.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, stava drugog i trećeg izreke u delu u kom je preinačena prvostepena presuda i delimično odbijen tužbeni zahtev za isplatu stimulativne otpremnine, tužioci su izjavili reviziju zbog bitnih odredaba parničnog postupka, pogrešno i nepoptpuno utvrđenog činjeničnog stanja i pogrešne primene materijalnog prava.

Presudom Vrhovnog kasacionog suda Rev2 1497/2016 od 09.11.2017. godine, odbijena je kao neosnovana revizija tužilaca izjavljena protiv stava drugog i trećeg izreke presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 705/16 od 09.03.2016. godine.

Odlukom Ustavnog suda Už 3711/2019 od 26.12.2023. godine, stavom prvim izreke, usvojena je ustavna žalba AA i BB i utvrđeno da je presudom Vrhovnog kasacionog suda Rev2 1497/2016 od 09.11.2017. godine povređeno pravo podnosilaca ustavne žalbe na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije. Stavom drugim izreke, poništena je presuda Vrhovnog kasacionog suda Rev2 1497/2016 od 09.11.2017. godine i određeno da Vrhovni sud donese novu odluku o reviziji podnosilaca ustavne žalbe izjavljene protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 705/16 od 09.03.2016. godine.

U postupku ponovnog odlučivanja o reviziji tužilaca, Vrhovni sud je u pobijanom preinačenom delu ispitao pobijanu presudu u smislu člana 408. u vezi člana 403. stav 2. tačka 2. ZPP i utvrdio da je revizija osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz čana 374. stav 2. tačka 2. ZPP na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, na kome je zasnovana pobijana presuda, tužilja je zasnovala radni odnos sa tuženim na osnovu ugovora o radu od 01.08.2006. godine radi obavljanja poslova novinara u ... rubrici a radni odnos kod tuženog joj je prestao sa danom 15.08.2007. godine na osnovu zaključenog sporazuma o prestanku radnog odnosa broj .. od 06.07.2007. godine. Sporazumom je predviđeno da će poslodavac zaposlenoj isplatiti stimulativnu otpremninu u visini jedne prosečne bruto zarade zaposlene za poslednja tri meseca koja prethodi isplati otpremnine za svaku navršenu godinu radnog staža kod poslodavca odnosno visinu 14 prosečnih zarada za 14 godina radnog staža u roku 30 dana od dana prestanka radnog odnosa. Tužilac je zasnovao radni odnos sa tuženm na osnovu ugovora o radu od 01.08.2006. godine radi obavljanja poslova novinara u ... rubrici. Radni odnos tužioca prestao je na osnovu sporazuma o prestanku radnog odnosa od 06.07.2007. godine. Sporazumom je predviđeno da će tuženi isplatiti tužiocu stimulativnu otpremninu u visini jedne prosečne bruto zarade zaposlenog za poslednja tri meseca koja prethodi isplati otpremnine za svaku navršenu godinu radnog staža kod tuženog odnosno u visini 30 prosečnih zarada za 30 godina radnog staža u roku od 30 dana od dana prestanka radnog odnosa. Tuženi je manje isplatio tužiocima neto zaradu, i to tužilji u iznosu od 206.962,47 dinara, na ime toplog obroka 41.055,29 dinara, na ime regresa za 2006. godinu 20.221,05 dinara, a za 2007. godinu 17.398,82 dinara, kao i novogodišnju naknadu za 2006. godinu u iznosu od 21.592,62 dinara, naknadu za dan ''Novosti'' za 2006. godinu 12.217,88 dinara i naknadu za ''8. mart'' u 2007. godini u iznosu od 5.000,00 dinara, dok je tužiocu manje isplatio neto zaradu u iznosu od 212.836,53 dinara, na ime toplog obroka 42.832,77 dinara, na ime regresa za 2006. godinu 20.921,05 dinara, a za 2007. godinu 16.355,73 dinara, za novogodišnju naknadu za 2006. godinu iznosu od 21.592,62 dinara i naknadu za dan ''Novosti'' za 2006. godinu 12.217,88 dinara. Veštačenjem je utvrđeno da tuženi nije pravilno vršio obračun zarada, toplog obroka i regresa zbog čega nije pravilno obračunao stimulativnu otpremninu u bruto iznosu, uz izvršenu korekciju zarada u skladu sa Zakonom i Kolektivnim ugovorom, pa manje obračunata i isplaćena stimulativna otremnina na osnovu neto zarade, kao razlika između pripadajuće i isplaćene otpremnine za tužilju iznosi 16.082,92 dinara, a za tužioca 97.245,00 dinara, dok manje obračunata i isplaćena stimulativna otremnina na osnovu bruto zarade, kao razlika između pripadajuće i isplaćene otpremnine za tužilju iznosi 526.756,23 dinara, a za tužioca 1.058.974,40 dinara.

Polazeći od ovako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je usvojio tužbene zahteve i obavezao tuženog da svakom od tužilaca isplati obračunatu razliku stimulativne otpremnine na osnovu bruto zarade.

Drugostepeni sud je preinačio prvostepenu presudu i odbio kao neosnovane tužbene zahteve za isplatu pripadajuće razlike otpremnine preko pripadajućih iznosa razlike utvrđenih na osnovu neto zarade do iznosa u visini utvrđene razlike stimulativne otpremnine na osnovu buruto zarade, dosuđenih prvostepenom presudom.

Po oceni Vrhovnog suda, revizijom se osnovano ukazuje da je drugostepena presuda zasnovana na pogrešnoj primeni materijalnog prava.

U konkretnom slučaju, prema ugovorenoj obavezi iz Sporazuma od 06.07.2007. godine tuženi se obavezao na isplatu tužiocima iznosa od jedne prosečne bruto zarade za poslednja tri meseca koja prethodi isplati otpremnine za svaku navršenu godinu radnog staža kod poslodavca. Reč je o isplati ugovorene „stimulativne“ otpremne, koju ugovorne strane ugovoraju svojom slobodnom voljom, iako je povod isplate vezan za prestanak radnog odnosa zaposlenog, a ne o isplati zakonom propisane otpremnine na koju zaposleni ima pravo na osnovu Zakona o radu. U vezi sa iznetim sledi da „stimulativna“ otpremna po svojoj prirodi predstavlja stimulativni iznos prilikom sporazumnog prestanka radnog odnosa u određenoj visini, a tako određena visina ugovorene obaveze predstavlja parametar za visinu iznosa za koji se poslodavac obavezao da isplati zaposlenom.

Imajući u vidu izneto, kao i da iz ugovorenih odredaba proizlazi da je volja ugovornih strana bila da se stumulativni iznos za sporazumni prestanak radnog odnosa isplati u visini proseka bruto zarade zaposlenog za poslednja tri meseca koje prethode isplati otpremnine za svaku navršenu godinu radnog staža, to saglasno stanovištu prvostepenog suda, tužioci osnovano potražuju od tuženog isplatu razlike između isplaćene i pripadajuće stimulativne otremnine obračunate u visini utvrđenoj veštačenjem, primenom ugovorenih parametara, na osnovu bruto zarade.

Iz izloženih razloga, Vrhovni sud je primenom člana 416. stav 1. ZPP, odlučio kao u izreci.

Predsednik veća – sudija

Dobrila Strajina, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković