Odlučujući o izjavljenoj reviziji, na osnovu člana 408. i člana 441. ZPP, Vrhovni sud je našao da tužiljina revizija nije osnovana.

U sprovedenom postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilja je obavljala poslove ... po ugovoru o radu na određeno vreme koji je zaključila sa tuženim 03.08.2020. godine i aneksima ugovora o radu od 30.12.2020. godine, 29.06.2021. godine i 23.12.2021. godine, kojima je produžavano vreme trajanja radnog odnosa. Tužilja je po isteku vremena (03.08.2022. godine) po aneksu ugovora o radu od 23.12.2021. godine nastavila da obavlja iste poslove bez zaključenog ugovora o radu, sve do 17.08.2022. godine kada joj je usmeno saopšteno da više ne mora da dolazi na posao. Tužilji je 03.08.2022. godine ponuđeno zaključenje ugovora o privremenim i povremenim poslovima, koji je ona odbila da potpiše. Rešenje o otkazu ugovora o radu doneto je 01.08.2022. godine, a tužilji je uručeno 25.08.2022. godine.

Polazeći od tako utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su pravilnom primenom materijalnog prava odlučili o tužbenom zahtevu za utvrđenje da je tužilja sa 03.08.2022. godine zasnovala radni odnos na neodređeno vreme, shodno članu 37. stav 6. Zakona o radu. Po stanovištu sudova, primena navedene odredbe Zakona o radu derogirana je odredbom člana 27e. stav 34. i 35. i odredbom člana 27k. stav 1. i 2. Zakona o budžetskom sistemu, kao posebnog zakona u smislu odredbe člana 105. tog zakona kojom je propisano da ako su odredbe drugih zakona, odnosno propisa u suprotnosti sa tim zakonom, primenjuju se odredbe tog zakona.

Tužilja u ovom sporu nije isticala činjenice bitne za primenu člana 27k stav 1. Zakona o budžetskom sistemu – broj zaposlenih na neodređeno vreme kojima je u prethodnoj kalendarskoj godini (2021. godini) po bilo kom osnovu prestao radni odnos i broj novozaposlenih na neodređeno vreme i određeno vreme u svojstvu pripravnika u toj kalendarskoj godini, niti je predlagala dokaze za njihovo utvrđenje da bi se moglo zaključiti da je njen radni odnos na određeno vreme mogao prerasti u radni odnos na neodređeno vreme sa 03.08.2022. godine, jer je tuženi tokom te godine mogao bez posebnih dozvola i saglasnosti primiti u radni odnos na neodređeno vreme izvestan broj lica (70% od ukupnog broja lica kojima je u prethodnoj kalendarskoj godini prestao radni odnos na neodređeno vrem po bilo kom osnovu, umanjen broj novozaposlenih na neodređeno vreme i određeno vreme u svojstvu pripravnika u toj kalendarskoj godini), odnosno da je postojala saglasnost tela Vlade da tuženi zasnuje radni odnos na neodređeno vreme i preko tog broja, pribavljena po Uredbi o postupku za pribavljanje saglasnosti za novo zapošljavanje i dodatno radno angažovanje kod korisnika javnih sredstava („Službeni glasnik RS“ broj 159/20 i 116/23). Tužilja nije isticala ni činjenice relevantne za primenu stava 3. navedenog člana i predlagala dokaze radi utvrđenja da je tuženi imao obezbeđena sredstva za plate, odnosno zarade sa pripadajućim porezima i doprinosima za novozaposlene, jer se zapošljavanje iz stava 1. tog člana može realizovati samo pod tim uslovom.

Nisu osnovani revizijski navodi o pogrešnoj primeni materijalnog prava, zasnovani na stavu revidenta da se odredbe Zakona o budžetskom sistemu primenjuju na prijem novih zaposlenih, a ne i na zaposlene koji su zasnovali radni odnos na određeno vreme u skladu sa Zakonom o radu, koji je u pogledu preobražaja radnog odnosa na određeno vreme u radni odnos na neodređeno vreme poseban zakon u odnosu na Zakon o budžetskom sistemu.

Po stanovištu revizijskog suda, odredba člana 27k stav 1. i 3. Zakona o budžetskom sistemu, kojom je propisano ograničenje za zasnivanje radnog odnosa na neodređeno vreme primenjuje se na korisnike javnih sredstava kao odredba posebnog zakona. Zato ta odredba, saglasno člana 105. Zakona o budžetskom sistemu derogira primenu člana 37. Zakona o radu, a suprotno tumačenje bi izigralo cilj i svrhu ograničenja u zasnivanju radnog odnosa na neodređeno vreme sa korisnicima javnih sredstava.

Pravilna je i odluka nižestepenih sudova kojom je odbijen tužbeni zahtev za poništaj rešenja o prestanku radnog odnosa i vraćanju tužilje na rad. Tužiljin radni odnos prestao je na osnovu člana 175. stav 1. Zakona o radu, istekom roka za koji je zasnovan aneksom ugovora o radu na određeno vreme koji su stranke zaključile 23.12.2021. godine, s obzirom da nije dokazano da je tužiljin radni odnos na određeno vreme mogao prerasti u radni odnos na neodređeno vreme jer su za to bili ispunjeni i uslovi iz člana 27k. stav 1., 2. i 3. Zakona o budžetskom sistemu. Zbog toga tuženi nije u obavezi da tužilju vrati na rad, u smislu člana 191. stav 1. Zakona o radu.

Iz navedenih razloga, na osnovu člana 414. stav 1. ZPP, odlučeno je kao u izreci.

Predsednik veća - sudija

Branislav Bosiljković, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković