Republika Srbija
VRHOVNI SUD
Rev 7636/2025
06.02.2026. godina
Beograd

Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Vesne Subić, predsednika veća, Radoslave Mađarov, Dragane Boljević, Branislava Bosiljkovića i Jasmine Simović, članova veća, u parnici tužioca JKP „Parking servis“ iz Beograda, čiji je punomoćnik Bojana Spasić, advokat iz ..., protiv tuženog AA iz ..., čiji je punomoćnik Vladimir Petrović, advokat iz ..., radi duga, odlučujući o reviziji tuženog izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Beogradu Gž 19073/20 od 22.11.2024. godine, u sednici održanoj 06.02.2026. godine, doneo je

R E Š E NJ E

NE DOZVOLJAVA SE odlučivanje o posebnoj reviziji tuženog izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Beogradu Gž 19073/20 od 22.11.2024. godine.

ODBACUJE SE, kao nedozvoljena, revizija tuženog izjavljena protiv presude Višeg suda u Beogradu Gž 19073/20 od 22.11.2024. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Višeg suda u Beogradu Gž 19073/20 od 22.11.2024. godine, stavom prvim izreke, odbijena je kao neosnovana žalba tuženog i potvrđena presuda Prvog osnovnog suda u Beogradu P 8253/18 od 18.11.2019. godine, ispravljena rešenjem istog suda od 29.04.2020. godine, kojom je ostalo na snazi rešenje o izvršenju javnog izvršitelja Dragane Stojkov I.Ivk. 734/17 od 27.07.2017. godine, a kojim je naloženo tuženom da tužiocu, na ime duga, isplati iznos od 5.610,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 13.07.2017. godine do isplate, kao i u delu kojim je odlučeno o troškovima izvršnog postupka u iznosu od 7.992,00 dinara, i obavezan tuženi da tužiocu naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 45.400,00 dinara. Stavom drugim izreke, odbijen je zahtev tuženog za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu tuženi je izjavio reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava, na osnovu člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Odredbom člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/11...10/23, u daljem tekstu: ZPP), propisano je da je revizija izuzetno dozvoljena zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja ne bi mogla da se pobija revizijom, ako je po oceni Vrhovnog suda potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i ako je potrebno novo tumačenje prava (posebna revizija).

Po oceni Vrhovnog suda, u konkretnom slučaju ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa ili pravnih pitanja u interesu ravnopravnosti građana, niti je potrebno ujednačavanje sudske prakse, kao ni novo tumačenje prava, pa nisu ispunjeni uslovi za odlučivanje o posebnoj reviziji tuženog propisani odredbom člana 404. stav 1. ZPP.

Predmet tražene pravne zaštite je isplata duga po osnovu neplaćene naknade za komunalnu uslugu parkiranja koju je u obavezi da plati tuženi, kao registrovani vlasnik vozila. Pobijana presuda zasnovana je na odredbama čl. 17. i 262. Zakona o obligacionim odnosima, o ispunjenju obaveze i posledicama neispunjenja, a u vezi sa Odlukom o javnim parkiralištima („Službeni list grada Beograda“, br. 12/2010 ... 89/14), koja je bila na snazi u vreme nastanka duga i propisivala da se korisnikom parkirališta u smislu odredaba ove odluke smatra vozač ili vlasnik vozila, ako vozač nije identifikovan. Imajući u vidu da je sporna obaveza nastala u vreme kada je tuženi bio upisani vlasnik vozila, sudovi su ocenili da je tuženi pasivno legitimisan i u obavezan da plati tužiocu traženu naknadu, ali da ima pravo regresa od lica kome je vozilo prodao i predao. Odluke nižestepenih sudova ne odstupaju od sudske praske u tumačenju i primeni materijalnog prava u vezi sa zakonskim razlozima za usvajanje tužbenog zahteva, a prvostepene odluke koje je tuženi uz reviziju priložio ne ukazuju na postojanje neujednačene sudske prakse nižestepenih sudova i revizijskog suda.

Iz navedenih razloga, na osnovu člana 404. stav 2. ZPP, odlučeno je kao u stavu prvom izreke.

Ispitujući dozvoljenost revizije u smislu odredbe člana 410. stav 2. tačka 5. u vezi člana 479. stav 6. ZPP, Vrhovni sud je našao da revizija nije dozvoljena.

Postupak je započet 13.07.2017. godine, a vrednost predmeta spora iznosi 5.610,00 dinara.

Odredbama člana 468. st. 1. i 4. ZPP, propisano je da se sporovima male vrednosti smatraju sporovi u kojima se tužbeni zahtev odnosi na potraživanje u novcu koje ne prelazi dinarsku protivvrednost 3.000 evra po srednjem kursu NBS na dan podnošenja tužbe, kao i sporovi u kojima predmet tužbenog zahteva nije novčani iznos, a vrednost predmeta spora koju je tužilac u tužbi naveo ne prelazi iznos iz stava 1. ovog člana (član 33. stav 2.).

Odredbom člana 479. stav 6. ZPP propisano je da protiv odluke drugostepenog suda kojim je odlučeno u sporu male vrednosti revizija nije dozvoljena.

Kako je pobijanom drugostepenom presudom odlučeno u sporu male vrednosti, sledi da revizija tuženog nije dozvoljena.

Na osnovu člana 413. ZPP, odlučeno je kao u stavu drugom izreke.