Presudom Osnovnog suda u Kraljevu P 4008/21 od 30.10.2023. godine, koja je ispravljena rešenjem istog suda P 4008/21 od 13.12.2023. godine, stavom prvim izreke, odbijen je kao neosnovan tužbeni zahtev kojim je tužilja tražila da se prema tuženima utvrdi da je po osnovu kupoprodaje i održaja vlasnik objekta – lokala frizerskog salona površine 24,54 m2 postojećeg na katastarskoj parceli br. ... KO .... Stavom drugim izreke, odbijen je kao neosnovan tužbeni zahtev kojim je tužilja tražila da se prema tuženima utvrdi da je vlasnik dela katastarske parcele br. ... KO ... u površini od 45 m2 kao zemljišta neophodnog za redovnu upotrebu objekta, a koji deo se meri i graniči sa preostalim delom parcele na način kako je to bliže opisano u ovom stavu izreke, što bi tuženi bili dužni priznati i dozvoliti tužilji da se uknjiži kao vlasnik kod nadležnog organa. Stavom trećim izreke, obavezana je tužilja da tuženima BB, VV, GG, DD i ĐĐ, kao solidarnim poveriocima, naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 209.250,00 dinara i tuženom EE u iznosu od 199.350,00 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom od dana izvršnosti odluke o troškovima do isplate.

Presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž 751/24 od 15.05.2024. godine, stavom prvim izreke, odbijena je kao neosnovana žalba tužilje i potvrđena ispravljena prvostepena presuda. Stavom drugim izreke, odbijen je zahtev tužilje za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilja je blagovremeno izjavila reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava, sa predlogom da se o reviziji odluči kao o posebnoj reviziji, na osnovu člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Odlučujući o dozvoljenosti izjavljene revizije na osnovu člana 404. stav 2. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ 72/11... 10/23, u daljem tekstu: ZPP) u vezi člana 92. Zakona o uređenju sudova („Službeni glasnik RS“, br. 23/10), Vrhovni sud je ocenio da su ispunjeni uslovi iz člana 404. stav 1. ZPP za odlučivanje o posebnoj reviziji jer je u konkretnom slučaju potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa i potrebno je novo tumačenje prava, zbog čega je odlučio kao u stavu prvom izreke.

Vrhovni sud je ispitao pravnosnažnu presudu donetu u drugom stepenu na osnovu člana 408. ZPP i utvrdio da je revizija tužilje delimično osnovana.

U sprovedenom postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju Vrhovni sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilja i ŽŽ su u svojstvu kupaca sa ZZ kao prodavcem zaključile ugovor o kupoprodaji nepokretnosti 02.10.1986. godine. Predmet kupoprodaje je bio poslovni prostor koji se nalazi u objektu u ulici ... br. .. u ... na katastarskoj parceli br. ... KO ..., sa ulazom veličine 6,00 h 3,00 m, sa prostorijom u produžetku veličine 1,40 h 3,00 m u kojoj se nalazi wc, za kupoprodajnu cenu od 200 miliona starih dinara, zajedno sa pravom korišćenja dela parcele i to dela koji se nalazi ispod opisanih prostorija, dela koji se nalazi po celoj površini opisanih prostorija prema ulici do početka asfaltnog zastora, dela koji se nalazi iza poslovne prostorije u širini iste do kraja parcele i dela koji se nalazi sa strane poslovne prostorije prema susedu II. Dana 09.07.1996. godine, tužilja je kao kupac zaključila kupoprodajni ugovor sa JJ kao prodavcem i predmet ove kupoprodaje je bio idealni deo od ½ montažnog poslovnog prostora koji se nalazi u objektu i to sa leve strane u odnosu na lice objekta, postojećeg na katastarskoj parceli br. ... u ulici ... br. .., kao i plac koji se nalazi ispod poslovnog prostora i zemljište oko objekta za redovnu upotrebu, za ugovorenu cenu od 7.800 DEM. U ovom ugovoru je konstatovano da je na drugoj idealnoj polovini ovog poslovnog prostora tužilja već vlasnik na osnovu ugovora od 02.10.1986. godine. Oba ugovora su zaključena u pisanoj formi, potpisana od strane ugovarača, izvršena u celosti isplatom kupoprodajne cene, o čemu su sačinjene priznanice i predajom nepokretnosti u posed tužilji, ali nisu overeni kod suda.

Katastarska parcela br. ... KO ... na kojoj se nalazi predmetni objekat je ukupne površne 0.03.67 ha i upisana je u listu nepokretnosti br. ... kao zemljište pod delom zgrade – objektom br. 1 u površini od 8 m2 (ovaj objekat je ukupne površine 104 m2 i njegov preostali deo od 96 m2 se nalazi na susednoj katastarskoj parceli br. ..., čiji je vlasnik tuženi EE), zemljište pod zgradom – objektom br. 2 površine od 25 m2, zemljište pod delom zgrade – objektom br. 3 u površini od 4 m2 i livada 3. klase površine 330 m2. Na ovoj katastarskoj parceli tuženi su upisani kao suvlasnici sa opredeljenim idealnim udelima. Osnovnim premerom koji je stupio na snagu 31.12.1945. godine, predmetna parcela je bila upisana kao vrt 2. klase u površini od 369 m2, vlasništvo KK iz ..., a 1956. godine je samo promenjena kultura ova parcele u livadu 3. klase. Parcela ja nacionalizovana 1966. godine, kada je upisana kao društvena svojina, sa pravom korišćenja KK iz ... kao ranijeg sostvenika, da bi 1996. bila upisana kao državna svojina sa pravom korišćenja KK. Nakon njegove smrti, na osnovu rešenja Trećeg opštinskog suda u Beogradu O 571/07 od 01.06.2007. godine, kao korisnici na ovoj parceli su upisani tuženi BB i LL sa po 1/3 idealna dela i tužene DD i ĐĐ sa po 1/6 idealna dela. Nakon smrti LL, na osnovu rešenja Prvog osnovnog suda u Beogradu O 86/17 od 21.04.2017. godine, na predmetnoj katastarskoj parceli su kao suvlasnici upisane njene ćerke, ovde tužene VV i GG, u opredeljenim idealnim delovima. U postupku izlaganja na javni uvid podataka premera i katastra i utvrđivanja prava na nepokretnostima, predmetna parcela je bila upisana kao zemljište pod delom zgrade – objekta br. 1 u površini od 8 m2 i livada 3. klase površine 359 m2, vlasništvo Republike Srbije sa pravom korišćenja tuženih, a 2014. godine je upisana kao zemljište pod delom zgade – objekta br. 1 u površini od 8 m2, zemljište pod zgradom – objektom br. 2 površine od 25 m2 i livada 3.klase površine 334 m2. Spiskom promena br. ..., pravo korišćenja na navedenoj parceli je konvertovano u pravo svojine u navedenim udelima.

U predmetu Osnovnog suda u Kraljevu R3 574/14 postignuto je poravanje 10.09.2014. godine, kojim je utvrđeno da je predlagač, ovde tuženi EE, vlasnik i držalac dela katastarske parcele br. ... KO ... u površini od 16 m2, što predstavlja udeo od 16/367, a po osnovu kupovine, gradnje i redovne upotrebe objekta br. 1 ukupne površine 104 m2, od čega se 96 m2 ovog objekta nalazi sa susednoj katasterskoj parceli br. ... KO ... čiji je vlasnik, a preostali deo od 8 m2 na katastarskoj perceli br. ..., te da predlagač navedeni objekat može legalizovati bez saglasnosti protivnika predlagača.

Uviđajem na licu mesta utvrđeno je da se predmetni objekat nalazi sa desne strane ... ulice u pravcu ..., odmah iza restorana „...“ i udaljen je od kolovoza oko 5-6 metara. Objekat je spolja zidan od fasadne cigle, dok je u unutrašnjosti obložen drvetom. Lokal se sa svoje desne strane naslanja na drugi lokal, odnosno imaju zajednički zid, dok sa leve strane postoji prostor širine 1 metar do objekta tuženog EE. Iza objekta se nalazi malo dvorište prekriveno betonskim zastorom u čijem se donjem delu nalazi drvena šupa. Iz nalaza i mišljenja sudskog veštaka građevinske struke je utvrđeno da je poslovni objekat - frizerski salon koji je tužilja kupila izgrađen kao prizemni montažni objekat pre pedeset godina, ali da je u međuvremenu, pre dvadeset godina, izvršena njegova rekonstrukcija, tako da je to sada objekat koji je izgrađen na armirano betonskim trakastim temeljima sa betonskom soklom visine 25 cm iznad nivoa terena i da je celom površinom objekta urađena armirano betonska ploča debljine 10 cm sa klasičnom hidro izolacijom. Objekat je urađen od drvene konstrukcije sa drvenim stubovima dimenzija 10h10 cm i drvenih greda koje povezuju stubove sa kosnicama koje vrše ukrućenje kompletne konstrukcije. Krovna konstrukcija je dvovodna sa drvenim rogovima dimenzija 10 h 12 cm. Iznad plafona je urađena termo-izolacija preko koje su ugrađene letve. Krovni pokrivač je valovit salonit. Zidovi i plafoni sa unutrašnje strane su obloženi drvenom lamperijom, dok su spoljašnji zidovi prvobitno bili urađeni od drvene lamperije, ali je pre dvadeset godina izvršena rekonstrukcija objekta tako što je isti kompletno obložen fasadnom silikatnom opekom debljine 12 cm sa postavljenim stiroporom debljine 2 cm između postojeće lamperije i novoformirane obloge od fasadne silikatne opeke. Ozidan je i dimnjak od fasadne silikatne opeke sa unutrašnje strane, a urađen je i pregradni zid. Na prednjoj fasadi su ulazna drvena vrata i drveni zastakljeni izlog. Svi podovi u objektu su obloženi keramičkim pločicama, a u objektu je urađena vodovodna instalacija i kanalizacija i priključen je na gradsku vodovodnu i kanalizacionu mrežu. Objekat je priključen na niskonaponsku elektro-mrežu sa urađenom elektroinstalacijom za potrebe delatnosti koja se u njemu obavlja. Ovaj objekat je u vrlo dobrom stanju i prema građevinsko-arhitektonskim uslovima bi mogao da se ozakoni i da dobije predviđenu dozvolu, a trenutno nema nema ni građevinsku, niti upotrebnu dozvolu. Korisna površina lokala iznosi 20,60 m2, dok je površina zemljišta neophodnog za njegovu redovnu upotrebu 45 m2. Tržišna vrednost lokala je 7.013,42 evra, a zemljišta za redovnu upotrebu 1.102,50 evra. Deo katastarske parcele br. ... KO ... u površini od 16 m2 je upisan na tuženog EE i ovaj deo ne ulazi u zemljište koje služi za redovnu upotrebu objekta – lokala koji je tužilja kupila. Tužilju niko nije ometao u korišćenju lokala u sagrađenom objektu i katastarske parcele br. ... KO .... Tužilja je 2010. godine podnela zahtev za legalizaciju objekta i tada je saznala da se tuženi vode kao suvlasnici parcele. Ovaj zahtev je odbačen kao nepotpun, zaključkom Odeljenja za urbanizam, građevinarstvo i stambeno-komunalne delatnosti Gradske uprave Grada Kraljeva od 09.10.2018. godine, koji je postao pravnosnažan 05.11.2018. godine.

Polazeći od utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je odbio u celosti tužbeni zahtev smatrajući da nisu ispunjeni uslovi za sticanje prava svojine tužilje na predmetnoj nepokretnosti po osnovu pravnog posla kupoprodaje i održaja, citirajući odredbe člana 20. i 28. stav 2. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa. Stanovište prvostepenog suda je da tužilja ne može steći pravo svojine na objektu koji je kupljen kao montažni i kao takav je izričito označen u ugovoru o prodaji od 09.07.1996. godine, budući da je montažni objekat privremenog karaktera i samo je prividno nepokretna stvar. U pogledu dela zahteva za utvrđenje prava svojine tužilje na opredeljenoj površini zemljišta koje se nalazi ispod objekta i oko objekta i služi za njegovu redovnu upotrebu, prvostepeni sud je pošao od činjenice da je u vreme kupoprodaje parcela bila u društvenoj, odnosno državnoj svojini sa pravom korišćenja pravnog prethodnika tuženih, te samim tim tužiljin prodavac ZZ (po ugovoru o kupoprodaji od 02.10.1986. godine) nije imao pravo korišćenja na navedenoj parceli, te istim nije mogao ni raspolagati, odnosno nije mogao preneti ugovorom na tužilju više prava nego što je imao.

Drugostepeni sud je prihvatio stanovište prvostepenog suda da se na privremenom montažnom obektu ne može steći pravo svojine, bez obzira na njegovu kasniju rekonstrukcija, jer je i po stanovištu tog suda to i dalje montažni objekat privremenog karaktera, koji može biti u prometu i može se korisiti na osnovu privremene dozvole nadležnog organa uprave dok traje njeno dejstvo, ali ne može se upisati u javne knjige i na njemu se ne može steći pravo svojine. Kako je tužilja predmetni objekat kupila kao montažni, nema mogućnost sticanja prava svojine na njemu, na šta ukazuje i činjenica da je tužiljini zahtev za ozakonjenje ovog objekta pravnosnažno odbačen. U pogledu zahteva tužilje za sticanja prava svojine na delu zemljišta predmetne parcele u površini od 45 m2 kao zemljišta neophodnog za redovnu upotrebu objekta, ovaj sud je, potvrđujući odluku prvostepenog suda, iskazao stanovište da je u vreme kupovine objekta zemljište bilo u društvenoj svojini na kojem se nije mogla steća svojina građenjem i da tužiljin prodavac ZZ nije im nikakvo pravo na zemljištu, pa sam tim ni tužilja, te da su oboje nesavesni držaoci predmetnog zemljišta u smislu člana 72. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa.

Prema oceni Vrhovnog suda, nižestepeni sudovi su delimično pogrešno primenili materijalno pravo.

Tužbom u ovoj parnici tužilja traži da se u odnosu na tužene utvrdi njeno pravo vlasništva na predmetnom objektu koji je kupila i rekonstruisala i na delu zemljištu ispod objekta i delu koji je neophodan za njegovu redovnu upotrebu, opredeljujući da je to deo predmetne katastarske parcele u površini od 45 m2, u merama i granicama prema nalazu veštaka građevinske struke. Tužilja smatra da je pravo svojine na objektu i zemljištu stekla po osnovu kupovine i održaja, ukazujući na načelo jedinstva nepokretnosti koje podrazumeva neraskidivost objekta i zemljišta.

Po oceni Vrhovnog suda, nižestepeni sudovi su iz pravilno utvrđenog činjeničnog stanja izveli pogrešan činjenično-pravni zaključak, na kojem je zasnovana pobijana pravnosnažna odluka, da se i dalje radi o montažnom objektu privremenog karaktera koji ne može da se upiše u javnu evidenciju nepokretnosti i na kojem ne može da se stiče pravo svojine.

Tačno je da se na objaktu koji je sagrađen u montažnoj gradnji od tzv. „lakših materijala“ ne može steći pravo svojine koje bi moglo da se upiše u javnu evidenciju o nepokretnostima i pravima na njima iz razloga što takav objekat i nije nepokretnost, već se zapravo radi o pokretnosti po nameni koja može da se koristi na osnovu privremene dozvole nadležnog organa, ali za koju je izvesno da će posle nekog vremena biti izmeštena sa mesta gde se nalazi jer nema trajnu, čvrstu vezu sa zemljištem na kome se nalazi. Međutim, po oceni Vrhovnog suda, u konkretnom slučaju se ne radi o privremenom montažnom objektu. Predmet ugovora o kupoprodaji iz 1986. godine i 1996. godine, zaključenih između tužilje kao kupca i ZZ, odnosno JJ kao prodavaca, je bio poslovni prostor – lokal koji se nalazio u objektu koji je imao svojstvo prizemnog montažnog objekta sagrađenog isključivo od drvene konstrukcije. Dakle, iako su ugovori bili naslovljeni kao ugovori o kupoprodaji nepokretnosti, radilo se o prodaji pokretne stvari. Tužilju niko nije ometao u korišćenju ovog objekta i katastarske parcele, kao ni tokom rekonstrukcije ovog objekta koju je izvršila i kojom je faktiči izgradila, u gabaritima i površini starog montažnog objekta, novi objekat od čvrstog materijala. Objekat koji je predmet spora sada ima armirano betonske temelje sa betonskom soklom od 25 cm i armirano betonsku ploču sa hidroizolacijom celom površinom, spolja je komletno obložen fasadnom silikatnom opekom od koje je ozidan i dimnjak, ima dvovodnu krovnu konstrukciju sa drvenim rogovima i krovim pokrivačem od valovitnog salonita, podovi u unutrašnjosti su obloženi podnim kremačkim pločicama i urađena je komletna elektroinstalacija, vodovodna i kanalizaciona instalacijom i objekat je priključen na gradsku elektromrežu, vodovodnu i kanalizacionu mrežu. Veštak je dao stručno mišljenje da predmetni objekat prema građevinsko-arhitektonskim uslovima ispunjava sve uslove da se ozakoni i da dobije predviđenu upotrebnu dozvolu, što niko od stranaka nije osporavao u toku postupka. S obzirom na opisani konstruktivni sistem i ugrađeni materijal nakon rekonstrukcije, objekat koji je predmet spora, ne može se više smatrati montažnim objektom privremenog karaktera. Pri tome, nižestepeni sudovi zanemaruju činjenicu da je sagrađeni objekat evidentiran u katastru nepokretnosti kao objekat br. 2 - zgrada poslovnih usluga površine 25 m2. Da se predmetni objekat može smatrati trajnim objektom u građevinskom smislu proizilazi i iz propisa koji uređuju izgradnju objekata. Naime, članom 2. Zakona o izgradnji objekata („Službeni glasnik RS“ br. 44/95...43/01) bili su definisani (između ostalih) i pojmovi kao što su: objekat, izgradnja objekta i rekonstrukcija. Nakon toga su ovi pojmovi definisani u prethodno važećem Zakon o planiranju i izgradnji („Službeni glasnik RS“ br. 47/03 i 34/06) i sada važećem Zakonu o planiranju i izgradnji („Službeni glasnik RS“ br. 72/2009,...145/2014), u kojem je u članu 2. poda tačkom 22) objekat definisan kao građevina spojena sa tlom, koja predstavlja fizičku, funkcionalnu, tehničko-tehnološku ili biotehničku celinu, dok je zgrada definisana pod tačkom 23) kao objekat sa krovom i spoljnim zidovima, izgrađena kao samostalna upotrebna celina koja pruža zaštitu od vremenskih i spoljnih uticaja, a namenjena je za stanovanje, obavljanje neke delatnosti ili za smeštaj i čuvanje životinja, robe, opreme za različite proizvodne i uslužne delatnosti i dr. Zgradama se smatraju i objekti koji imaju krov, ali nemaju sve zidove (npr. nadstrešnice), kao i objekti koji su pretežno ili potpuno smešteni ispod površine zemlje (skloništa, podzemne garaže i sl.) Rekonstrukcija je definisana pod tačkom 32) kao izvođenje građevinskih radova na postojećem objektu u gabaritu i volumenu objekta, kojima se: utiče na stabilnost i sigurnost objekta i zaštitu od požara; menjaju konstruktivni elementi ili tehnološki proces; menja spoljni izgled objekta ili povećava broj funkcionalnih jedinica; vrši zamena uređaja, postrojenja, opreme i instalacija sa povećanjem kapaciteta. Dakle, posle rekonstrukcije, objekat koji je tužilja kupila kao privremeni i montažni je postao građevina od čvrstog materijala koji je trajno spojen sa tlom i upisan je u javnoj evidenciji nepokretnosti kao zgrada. Stoga je Vrhovni sud stanovišta da je tužilja stekla pravo svojine na predmetnom objektu na originaran način građenjem na tuđem zamljištu i to kao savestan graditelj, u smislu člana 26. stav 1. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa, jer je utvrđeno da je tržišna vrednost objekta veća od vrednosti zemljišta na kojem je sagrađen, a ne po osnovu kupoprodaje i vanrednog održaja u smislu člana 28. stav 4. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa. Činjenica da je ovaj objekta izgrađen bez potrebnih građevinskih dozvola i da je zahtev tužilje za njegovu legalizaciju odbačen ne utiče na njeno pravo svijne kao graditelja jer i nelegalno sagrađena nepokretnost može biti predmet prava svojine. Utvrđenje prava vlasništva na objektu izgrađenom bez dozvole za građanje je moguće primenom pravila stvarnog prava, nezavisno od postupka njegove legalizacije, što je upravna stvar koja se rešava u posebnom postupku ozakonjenja objekta pred nadležnim organom uprave i primenom posebnih propisa koje regulišu izgradnju i ozakonjenje objekta. Građenju ovog objekta kao drvenog montažnog objekta, a kasnije i njegovoj rekonstrukciji i pretvaranju u građevinski objekat, nije se protivio pravni prethodnik tuženih, sada pokojni KK, kao tada upisani korisnik parcele. Tuženi su pravo na predmetnoj parceli stekli kasnije nasleđem 2007. i 2017. godine, dok je tužilja saznala da se tuženi vode kao suvlasnici parcele na kojoj je objekat izgrađen tek 2010. godine, kada je podnela zahtev za legalizaciju objekta.

Iz navedenih razloga, Vrhovni sud je primenom člana 416. stav 1. ZPP odlučio kao u stavu drugom izreke.

Tužilja u ovoj parnici pretenduje i na pravo svojine na delu katastarske parcele br. ... KO ... u površini od 45 m2 i to na zemljištu ispod objekta i na zemljištu potrebnom za njegovu redovnu upotrebu, opredeljenom prema nalazu i mišljenju veštaka građevinske struke, smatrajući da je prilikom kupovine lokala u montažnom objektu 1986. godine i 1996. godine, kupila i zemljište ispod i oko njega, kako je i bilo navedeno u tim ugovorima. Iako je u ugovoru o kupoprodaji iz 1986. godine koji je tužilja zaključila sa prodavcem ZZ, kao predmet prodaje navedeno i pravo korišćenja dela parcele sa utvrđenim i opredeljenim zemljištem koje služi za redovnu upotrebu objekta, a u ugovoru o prodaji iz 1996. godine koji je zaključila sa prodavcem JJ je navedeno da kupuje i plac koji se nalazi ispod poslovnog prostora, kao i zemljište oko objekta za redovnu upotrebu, ti ugovori su u ovim delovima ništavi prema članu 103. Zakona o obligacionim odnosima, jer prodavci nisu mogli da prodaju zemljište ispod privremenog montažnog objekta, a pri tome nisu ni bili titulari bilo kog prava na predmetnoj katastarskoj parceli. Stoga, Vrhovni sud nalazi da su pravilne odluke nižestepenih sudova o odbijanju zahtev tužilje za utvrđenje da je postala i vlasnik realno opredeljenog dela katastarske parcele kao zemljišta neophodnog za redovnu upotrebu objekta koji je sagradila. U konkretnom slučaju, tužilja ne može steći pravo svojine na zemljištu ni po osnovu građenja jer se radi o nelegalno sagrađenom objektu, a nelegalna gradnja, čak i uz savesnost graditelja koji nije znao da gradi na tuđem zemljištu, ne oduzima zemlju upisanom vlasniku. Vlasnik nelegalnog objekta može steći pravo na zemljište ispod i oko objekta tek nakon uspešno okončanog postupka legalizacije i upisa vlasništva na objektu u katastar nepokretnosti, u skladu sa važećim propisima.

Sa napred navedenih razloga, Vrhovni sud je primenom člana 414. ZPP odlučio kao u stavu trećem izreke.

Kako su povodom revizije tužilje preinačene nižestepene presude delimičnim usvajanjem tužbenog zahteva i utvrđenjem da je tužilja vlasnik predmetnog objekta, što se može smatrati polovičnim uspehom u odnosu na celokupno postavljeni tužbeni zahtev, to je Vrhovni sud, s obzirom na ovakav delimičan uspeh tužilje u konačnom ishodu parnice, preinačio odluku o troškovima postupka tako što je odlučio da svaka stranka treba sama da snosi svoje troškove, što se odnosi i na tužiljine troškove povodom izjavljene revizije, koje joj Vrhovni sud nije priznao na teret protivne strane.

Stoga je Vrhovni sud, primenjujući odredbu člana 153. stav 2. ZPP, odlučio kao u delu stava drugog izreke i u stavu četvrtom izreke.

Predsednik veća – sudija

Mirjana Andrijašević, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković