Presudom Privrednog apelacionog suda Pž 1883/25 od 02.10.2025. godine odbijena je žalba tužioca i potvrđena presuda Privrednog suda u Beogradu P 4821/24 od 12.03.2025. godine.

Protiv navedene pravnosnažne presude, tužilac je izjavio blagovremenu reviziju zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka, pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja i pogrešne primene materijalnog prava.

Odgovorom na reviziju tuženi osporava revizijske navode tužioca i predlaže da Vrhovni sud odbije reviziju tužioca.

Vrhovni sud je ispitao pravnosnažnu presudu primenom odredbe člana 408. Zakona o parničnom postupku (''Službeni glasnik RS'', br. 72/11 ... 10/23), pa je utvrdio da revizija nije osnovana.

U postupku donošenja pobijane presude nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku na koju se u revizijskom postupku pazi po službenoj dužnosti. Revizijskim navodima da drugostepeni sud nije cenio navode istaknute tokom žalbenog postupka, odnosno da je učinjena relativno bitna povreda odredba parničnog postupka iz člana 374. stav 1. Zakona o parničnom postupku, a u vezi sa članom 396. stav 1. Zakona o parničnom postupku nisu osnovani. Drugostepeni sud je pravilno ispitao prvostepenu presudu u granicama žalbenih razloga i utvrđenog činjeničnog stanja koje je zasnovano na dokazima u spisima. Ocenio je relevantne žalbene navode i dao razloge za svoju odluku. Neosnovani su revizijski navodi u delu kojim se ukazuje na pogrešnu ocenu pojedinih pisanih dokaza u spisima. Takvi revizijski navodi po sadržini predstavljaju ukazivanje da je pobijana odluka zahvaćena bitnom povredom odredaba parničnog postupka iz člana 374. st. 1. Zakona o parničnom postupku, a u vezi sa članom 8. Zakona o parničnom postupku. Predmet dokazivanja su one činjenice koje su važne za donošenje odluke uz ovlašćenje suda da odluči koji će dokazi biti izvedeni u dokaznom postupku radi utvrđivanja bitnih činjenica. U takvoj situaciji ne postojati povreda raspravnog načela, niti povreda pravila o izvođenju i oceni dokaza. Međutim, drugostepeni sud je odluku zasnovao na činjeničnom stanju koje je prvostepeni sud utvrdio ocenom dokaza, pa nema takve bitne povrede postupka pred drugostepenim sudom, jer dokazi nisu bili cenjeni u postupku donošenja odluke koja se pobija revizijom. Istovremeno, prema sadržini revizijskih navoda u delu da su razlozi drugostepenog suda u pobijanoj odluci kontradiktorni proizlazi to da se njima suštinski ukazuje na bitnu povredu odredaba parničnog postupka iz članom 374. st. 2. tač. 12. Zakona o parničnom postupku. Međutim, takva bitna povreda ne predstavlja dozvoljeni revizijski razlog predviđen u članu 407. Zakona o parničnom postupku.

Predmet tužbenog zahteva je utvrđenje povrede tužiočevih registrovanih žigova broj 85800 i 85799, zabrana tuženom da ubuduće vrši povredu, nalog da povuče iz prometa proizvode kojima vrši povredu, te objavljivanja izreke presude u dnevnom listu „Politika“.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužiocu je priznat pojedinačni žig na osnovu prijave žiga Ž 2023-925 registarski broj 85800 sa pravom prvenstva od 25.05.2023. godine, za robu i usluge iz klase 30, u važnosti do 25.05.2033. godine za znak: omot čokolade plave boje sa oznakom Pionir belom bojom u crvenoj elipsi, naziv Coco cocoa & crunchy - braon bojom u rombu žute boje, dva parčeta crunchy čokolade - braon boje, kokosovim punjenjem čokolade – bele boje, sa kokosom pored – braon bele boje, sa nazivom u dva pravougaonika žute boje sa strana pakovanja. Označena klasifikacija figurativnih elemenata sa brojevima, koji čine boje: cijan plava, braon, bela, crna, zlatna, crvena, žuta i siva. Tužiocu je priznat i pojedinačni žig na osnovu prijave žiga Ž 2023-926 registarski broj 85799, sa pravom prvenstva od 25.05.2023. godine, za robu i usluge iz klase 30, u važnosti do 25.05.2033. godine za znak: omot čokolade svetlozelene boje sa oznakom Pionir belom bojom u crvenoj elipsi, naziv Hazelnut cocoa & crunchy - braon bojom u rombu žute boje, dva parčeta čokolade - braon boje sa lešnicima pored – braon bele boje, sa nazivom u dva pravougaonika žute boje sa strana pakovanja. Označena klasifikacija figurativnih elemenata sa brojevima, koji čine boje: zelena, braon, bela, crna, zlatna, crvena, žuta, narandžasta i siva. Uvidom u omote proizvoda tuženog, prvostepeni sud utvrđuje da je omot čokolade Lilly crunchy hazel svetlozelene boje sa nazivom Lilly crunchy crvene boje, reč hazel bele boje, sa dva parčeta crunchy čokolade braon boje, sa lešnicima pored braon bele boje, dok je omot čokolade Lilly crunchy milk svetloplave boje sa nazivom Lilly crunchy crvene boje, reč milk bele boje, sa dva parčeta crunchy čokolade braon boje, mlečnim punjenjem čokolade bele boje, sa malim buretom punim mleka pored svetlobraon boje.

Obaveštenjem Ministarstva unutrašnje i spoljne trgovine, Sektor tržišne inspekcije, Odeljenje za sprovođenje prava intelektualne svojine i sprečavanje sive ekonomije od 21.10.2024. godine, tužilac je obavešten da je od tuženog privremeno oduzeto i zadržano 65980 komada proizvoda za koje postoji sumnja da je izvršena povreda tužiočevih žigova.

Utvrđeno je da je tuženi Zavodu za intelektualnu svojinu dana 18.04.2024. godine podneo prijavu žiga broj Ž 2024/0766 za znak Lilly Crunchy HAZEL u grafičkom prikazu kojim je obeležen proizvod koji proizvodi tuženi, a koji je predmet spora, te da je dana 11.10.2024. godine Zavodu za intelektualnu svojinu podneo prijavu žiga broj Ž 2024/2063 za znak Lilly Crunchy milk u grafičkom prikazu kojim je obeležen proizvod koji proizvodi tuženi, a koji je takođe predmet ovog spora.

Iz sadržine rezultata ispitivanja od 11.10.2024. godine utvrđeno je da je tuženi, u postupku u kome je i tužilac podneo prigovor, od strane Zavoda za intelektualnu svojinu obavešten da nema uslova za registraciju žiga Lilly Crunchy HAZEL zbog sličnosti sa registrovanim žigom privrednog društva „Kraš“ Lilly Vanilin-Vanilla.

Kod ovako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je izvršio poređenje tužiočevih zaštićenih znakova i suprotstvaljenih znakova tuženog, pa je zaključio da između njih, osim iste boje pozadine, nema sličnosti koja bi dovela u zabunu prosečnog potrošača. Osim toga, tuženi je podneo prijave žiga radi zaštite znaka kojim su obeleženi sporni proizvodi, te kao podnosilac prijave ima isključivo pravo da predmetne znake koristi za obeležavanje svojih proizvoda u smislu čl. 49. stav 4. Zakona o žigovima.

Drugostepeni sud prihvata stanovište prvostepenog suda u celosti, ističući da poređenjem distinktivnih elemenata, tužilac nije dokazao da između istih postoji takva sličnost, koja bi dovela do zabune u relevantnom delu javnosti, koja obuhvata i verovatnoću dovođenja u vezu znaka tuženog sa ranije zaštićenim znakom tužioca. U konkretnom slučaju radi se o složenom grafičkom znaku, sa većim brojem figurativnih elemenata, od kojih neki nemaju karakter distinktivnosti, dok neki jesu distinktivni.

Žigovi tužioca sastoje se iz stilizovanih verbalnih elemenata i složenog grafičkog rešenja. Znaci tuženog, kojim on obeležava svoje proizvode, takođe se sastoje iz stilizovanih verbalnih elemenata i složenog grafičkog rešenja. Međutim, u navedenim znacima preovlađuju nedistinktivni generički verbalni i grafički elementi. Verbalni elementi predstavljaju naznačenje vrste proizvoda, a grafički elementi su oni koji se uobičajeno koriste za označenje vrste proizvoda i njihovog sastava (parčići čokolade sa lešnicima ili mlečnim punjenjem, odnosno sa kokosom). Jedini distinktivni element tužiočevih znakova je zapravo jasno uočljiva oznaka proizvođača – Pionir ispisano belom bojom u crvenoj elipsi, pa kako znaci tuženog ne sadrže element koji bi bio sličan ovom distinktivnom elementu, osim boje pozadine, a kao dominantan element imaju ispisan naziv Lilly velikim slovima crvenom bojom, ukupan vizuelni utisak koji ostavljaju proizvodi tužioca i tuženog nema takvu sličnost za koju postoji verovatnoća da zbog te sličnosti nastane zabuna u relevantnom delu javnosti, koja obuhvata i verovatnoću dovođenja u vezu znakova tuženog sa tužiočevim zaštićenim znacima. Takođe, za ovo poređenje nije potrebno stručno znanje koje sud ne poseduje, već upravo sud primenom pravnog standarda prosečnog potrošača utvrđuje da li postoji takva sličnost suprotstavljenih znakova u odnosu na vrstu robe kojom se obeležavaju, da ista može dovesti do zabune relevantnog dela javnosti.

Revizijom tužioca osporava se izneto stanovište drugostepenog suda. Revident smatra da su sudovi pogrešno primenili standard prosečnog potrošača, vršili detaljnu analitičku analizu elemenata ambalaže i posmatrali znakove sa „posebnom pažnjom“, a ne iz perspektive prosečnog potrošača koji reaguje na prvi vizuelni utisak i bez oslonca na stručna lica. Ističe da su sudovi zanemarili nalaz i mišljenje sudskog veštaka za intelektualnu svojinu, anketu agencije Deep Dive Research i obaveštenje tržišne inspekcije prema kojim dokazima postoji verovatnoća zabune u prometu. Sud nije pravilno primenio član 49 Zakona o žigovima.

Revizija nije osnovana.

Prema članu 49. Zakona o žigovima („Službeni glasnik RS“, br. 6/2020), povreda žiga postoji ako zbog istovetnosti ili sličnosti znakova i robe postoji verovatnoća zabune u relevantnom delu javnosti, koja obuhvata i verovatnoću dovođenja u vezu.

Ocenu postojanja verovatnoće zabune vrši sud primenom pravnog standarda prosečnog potrošača konkretne vrste robe. Suprotno stanovištu revidenta, odlučujući o tužbenom zahtevu za povredu žiga drugostepeni sud je pošao od nesporno utvrđene identičnosti robe na koje se odnose znakovi, utvrdio je sličnost znakova, a zatim pošao od kriterijuma prosečnog potrošača, radi ocene da li je sličnost takva da postoji mogućnost stvaranja zabune u prometu i utvrdio verovatnoću zablude prosečnog potrošača. Stoga je, neosnovano pozivanje revidenta na nalaz i mišljenje veštaka, odnosno anketu agencije, jer sličnost, odnosno razlikovanje dva robna žiga ili robna znaka sud ceni kao faktičko pitanje po svojoj slobodnoj oceni stavljajući se u položaj prosečnog potrošača date robe, odnosno usluga. Te okolnosti nije potrebno utvrđivati veštačenjem.

Revizijski navodi da sud ne može vršiti ocenu sa stanovišta prosečnog potrošača jer nije „prosečan potrošač“ nisu osnovani. Naprotiv, upravo je sud taj koji ceni kao faktičko pitanje po svojoj slobodnoj oceni pravni model ponašanja prosečnog potrošača u konkretnoj tržišnoj situaciji. Prosečan potrošač ne vrši stručnu analizu, ali u procesu sudske ocene upravo je neophodno utvrditi koji su elementi znaka distinktivni, a koji generički, jer samo distinktivni elementi mogu biti nosioci zabune. Stoga pravlno sudovi analiziraju elemente znaka da bi utvrdili ukupan utisak.

Pravilno su nižestepeni sudovi zaključili da je jedini jasno distinktivni element tužiočevih znakova oznaka „Pionir“ u crvenoj elipsi, koji u znakovima tuženog uopšte nije prisutan, dok kod tuženog dominira naziv „Lilly“, što daje bitno drugačiji ukupan vizuelni utisak.

Sledom navedenog, nižestepeni sudovi su pravilno primenili odredbe člana 49. Zakona o žigovima.

Vrhovni sud je primenom odredbe člana 414. Zakona o parničnom postupku odlučio kao u izreci.

Predsednik veća – sudija

Tatjana Matković Stefanović, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković

DR-26