U IME NARODA

Vrhovni kasacioni sud, u veću sastavljenom od sudija: Milomira Nikolića, predsednika veća, Marine Govedarica i Slađane Nakić Momirović, članova veća, u parnici tužilaca AA, BB, VV, GG i DD, svi iz ..., čiji je zajednički punomoćnik Željko Jurić, advokat iz ..., protiv tuženih ĐĐ iz ... i EE u ... br. ... u ..., koje zastupa punomoćnik Blagomir Popović, advokat iz ..., radi utvrđenja ništavosti ugovora, odlučujući o reviziji tužilaca izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž 2352/14 od 13.06.2014. godine i žalbi tužilaca izjavljenoj protiv rešenja Apelacionog suda u Beogradu R3 89/2015 od 15.04.2015. godine, u sednici održanoj 10.11.2016. godine, doneo je

P R E S U D U

ODBACUJE SE žalba tužilaca izjavljena protiv rešenja Apelacionog suda u Beogradu R3 89/2015 od 15.04.2015. godine, kao nedozvoljena.

ODBIJA SE kao revizija tužilaca izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž 2352/14 od 13.06.2014. godine, kao neosnovana.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Višeg suda u Beogradu P 221/11 od 22.10.2013. godine, stavom I izreke, usvojen je tužbeni zahtev, pa je utvrđeno da je ništav ugovor zaključen 02.07.1999. godine i overen istog dana u Prvom opštinskom sudu u Beogradu pod br. I Ov .../..., između E.E. u ... br. ... u ... i Đ.Đ. iz ..., te da navedeni ugovor ne proizvodi pravna dejstva od dana njegovog zaključenja, što su tuženi dužni da priznaju i trpe. Stavom II izreke, sud je odbacio predlog tužilaca za određivanje privremene mere kojom je traženo da se tuženom zabrani da stavi u pravni promet prostor sagrađen na osnovu Odeljenja građevinskih i stambenih poslova Opštine Palilula pod br. ... od 11.11.2002. godine, zatim da pristupi navedenom prostoru, da koristi nastali prostor u bilo koje svrhe i da dalje izvodi građevinsko-zanatske radove na nastalom prostoru, kao nedozvoljen. Stavom III izreke, obavezani su tuženi da tužiocima solidarno naknade troškove parničnog postupka u iznosu od 221.000,00 dinara.

Nakon što je održao glavnu raspravu u žalbenom postupku, Apelacioni sud u Beogradu je preinačio prvostepenu presudu i odbio tužbeni zahtev, a tužioci su obavezani da tuženima, na ime troškova parničnog postupka solidarno isplate iznos od 543.200,00 dinara i da im naknade troškove žalbenog postupka u iznosu od 30.000,00 dinara.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu tužioci su blagovremeno izjavili reviziju zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka i pogrešne primene materijalnog prava, sa predlogom da se o reviziji odlučuje kao o izuzetno dozvoljenoj, radi razmatranja pravnih pitanja od opšteg interesa i ujednačavanja sudske prakse.

Apelacioni sud u Beogradu rešenjem R3 89/2015 od 15.04.2015. godine nije predložio Vrhovnom kasacionom sudu odlučivanje o reviziji, u smislu člana 395. ZPP.

Tužioci su protiv rešenja drugostepenog suda blagovremeno izjavili žalbu iz svih zakonom propisanih razloga.

Odlučujući o dozvoljenosti izjavljene žalbe Vrhovni kasacioni sud je imao u vidu da se u konkretnom slučaju radi o postupku započetom pre stupanja na snagu Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ br. 72/11), pa se primenom odredbe člana 506. stav 1. ovog Zakona, o žalbi odlučuje po odredbama Zakona o parničnom postupku (''Službeni glasnik RS'' br. 125/04, 111/09), koji ne predviđa žalbu kao pravni lek koji se može izjaviti protiv rešenja drugostepenog suda, zbog čega je žalba nedozvoljena.

Naime, žalba kao pravni lek može se izjaviti protiv presude donete u prvom stepenu (član 355. ZPP) i protiv rešenja prvostepenog suda (član 385. ZPP).

Protiv odluka drugostepenog suda - pravnosnažne presude donesene u drugom stepenu i rešenja drugostepenog suda, stranke mogu izjaviti reviziju (član 394. i 412. stav 5. ZPP).

Kako je žalba izjavljena protiv rešenja drugostepenog suda, to je na osnovu člana 411., u vezi člana 373. ZPP, odlučeno kao u stavu prvom izreke.

Ispitujući pobijanu presudu na osnovu člana 401. stav 2. tačka 5. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ br. 125/04, 111/09), koji se primenjuje u ovom slučaju, Vrhovni kasacioni sud je našao da revizija nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 361. stav 2. tačka 9. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti. Pobijana presuda sadrži razloge o bitnim činjenicama koji nisu protivrečni izvedenim dokazima i nema nedostataka zbog kojih se ne bi mogla ispitati, zbog čega se neosnovano revizijom tužilaca ukazuje na bitnu povredu odredaba parničnog postupka iz člana 361. stav 2. tačka 12. ZPP. U postupku pred drugostepenim sudom nije došlo do propuštanja u primeni, niti do nepravilne primene bilo koje od odredaba procesnog zakona, koje su bile ili mogle biti od uticaja na pravilnost i zakonitost pobijane presude.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju pred drugostepenim sudom, tužena E.E. u ... br. ... i tuženi Đ.Đ. zaključili su ugovor o trajnom prenosu prava raspolaganja na delu zajedničke krovne terase, koji je overen u Prvom opštinskom sudu u Beogradu pod br. I Ov .../... dana 02.07.1999. godine. Sastavni deo ugovora su: 1) odluka doneta 10.03.1999. godine na sednici Skupštine stanara tužene Stambene zgrade kojom je tuženom priznato pravo trajnog raspolaganja na delu zajedniče terese; 2) pismena saglasnosti 42 vlasnika (od ukupno 57) odnosno saglasnot 62,45% stanara zgrade. Ugovor je overen pečatom Skupštine stanara i potpisan od strane njenog predsednika. Predmet ugovora je prenos prava raspolaganja delom zajedničke krovne terase i pripajanje istog stanu br. ..., čiji je vlasnik tuženi Đ.Đ.. Na osnovu zaključenog ugovora, Sekretarijat za urbanizam Opštine Palilula tuženom, kao investitoru, izdao je urbanističku dozvolu dana 03.07.2000. godine. Urbanističkim planom Opštine Palilula, kao uslov za rekonstrukciju i pripajanje, bilo je predviđeno da cela površina krovne terase bude pokrivena kosim krovom, bez nadogradnje i formiranja novih stambenih jedinica, uz zadržavanje prostora vlasnicima stanova za izlaz na krovnu ravan. Rešenjem Sekretarijata za urbanizam Opštine Palilula koje je doneto 11.11.2002. godine, tuženom investitoru je izdata građevinska dozvola za izvođenje radova na rekonstrukciji i pretvaranju dela krovne terase u stambeni prostor. Prema navedenom rešenju, površina krovne terase koja je pretvorena u stambeni prostor i pripojena stanu tuženog iznosi 126,03 m2. Nakon izvršene rekonstrukcije, tuženi je uknjižen kao nosilac prava svojine na stanu. Inače, registar skupština stambenih zgrada za Grad Beograd uveden je 01.06.2004. godine, pa je Skupština stambene zgrade u … formalno upisana u registar 08.03.2008. godine, dok je, pre upisa, odluke u ime stambene zgrade donosio kućni savet.

Kod ovako utvrđenog činjeničnog stanja, pravilan je zaključak drugostepenog suda da je ugovor o prenosu prava raspolaganja zajedničkom prostorijom zaključen u skladu sa zakonom, te da ne postoji ni jedan razlog za utvrđenje ništavosti navedenog ugovora.

Pravilno je drugostepeni sud primenio materijalno pravo kada je tužbeni zahtev odbio kao neosnovan. Ovo iz razloga što je utvrđeno da je odluka o ustupanju i pripajanju zajedničke prostorije stanu, čiji je vlasnik tuženi (investitor), doneta uz saglasnost vlasnika stanova (stanara) kojima pripada više od polovine ukupne površine stanova, u situaciji kada su za takvo raspolaganje bili ispunjeni uslovi predviđeni propisima o planiranju i uređenju prostora i izgradnji objekta, što je u skladu sa čl. 17, 18, 21. i 22. Zakona o održavanju stambenih zgrada („Službeni glasnik RS“, br. 44/95, sa izmenama). Shodno navedenom, ne postoji nijedan razlog za utvrđenje ništavosti sadržine i forme spornog ugovora, iz kojih bi proizlazilo da se radi o apsolutno ništavom ugovoru, pa su neosnovani navodi revizije da je ugovor zaključen protivno prinudnim propisima, javnom poretku i dobrim običajima, na osnovu člana 103. ZOO.

Neosnovani su navodi revizije kojima se ukazuje da je ugovor ništav jer je odluku o prenosu prava korišćenja donelo neovlašćeno telo, a da je sporni ugovor zaključilo neovlašćeno lice. Međutim, Skupština stanara, kao organ upravljanja tuženom Stambenom zgradom, obaljala je svoju funkciju i pre nego što je Skupština zgrade formalno upisana u registar stambenih zgrada (upis nema konstitutivno dejstvo). Zato, naziv Skupština stanara, kao organ upravljanja tužene, označen na pečatu kojim je ugovor overen, umesto naziva skupština zgrade koji je, prema članu 12. Zakona održavanju stambenih zgrada, organ upravljanja stambenom zgradom, suprotno revizijskim navodima, ne utiče na zakonitost ugovora. Takođe, odluka o rekonstrukciji i pripajanju, na osnovu koje je sporni ugovor zaključen, a u celosti izvršen 2003. godine, doneta je na osnovu pismene saglasnosti većine od ukupnog broja članova skupštine zgrade, ali i vlasnika kojima pripada više od polovine površine stanova i drugih delova zgrade, pa navodi o neustavnosti odredbi Zakona o održavanju stambenih zgrada, nisu od uticaja na donošenje drugačije odluke u konkretnoj pravnoj stvari, budući da se odluka Ustavnog suda Republike Srbije U 95/2006 od 17.03.2011. godine ne može primeniti u ovom slučaju.

Iz navedenih razloga, na osnovu člana 405.stav 1. ZPP, odlučeno je kao u stavu drugom izreke.

Predsednik veća – sudija

Milomir Nikolić,s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić