Vrhovni kasacioni sud, u veću sastavljenom od sudija: Branka Stanića, predsednika veća, Tatjane Matković Stefanović, Tatjane Miljuš, dr Ilije Zindovića i Jasmine Stamenković, članova veća, u parnici po tužbi tužilaca: AA iz ..., BB iz ..., VV iz ..., GG iz ..., DD iz ..., ĐĐ iz ..., EE iz ..., ŽŽ iz ..., ZZ, naslednika iza pok. II iz ..., JJ iz ..., KK iz ... i LL iz ..., čiji je punomoćnik Dragan Blagojević, advokat u ..., protiv tuženog Kompanija „International CG“ dp - u stečaju, Beograda, čiji je punomoćnik Nemanja Todorović, advokat u ..., radi utvrđenja, vrednost predmeta spora 5.711.328,42 dinara, odlučujući o reviziji tužilaca: ŽŽ iz ..., ZZ iz ..., JJ iz ... i LL iz ..., izjavljenoj protiv presude Privrednog apelacionog suda Pž 3169/19 od 07.11.2019.godine, u sednici veća održanoj dana 11.06.2020. godine, doneo je:

R E Š E NJ E

NE DOZVOLJAVA SE posebna revizija tužilaca ŽŽ iz ..., ZZ iz ..., JJ iz ... i LL iz ..., izjavljena protiv presude Privrednog apelacionog suda Pž 3169/19 od 07.11.2019.godine.

ODBACUJE SE kao nedozvoljena revizija tužilaca ŽŽ iz ..., ZZ iz ..., JJ iz ... i LL iz ..., izjavljena protiv presude Privrednog apelacionog suda Pž 3169/19 od 07.11.2019.godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Privrednog suda u Beogradu P 1805/18 od 19.03.2019. godine u stavu trećem izreke, odbijen je kao neosnovan tužbeni zahtev tužioca ZZ iz ..., kojim je tražio da se utvrdi njegovo potraživanje prema tuženom u iznosu od 713.410,44 dinara po osnovu glavnog duga i u iznosu od 218.943,20 dinara, po osnovu kamate, sve sa zakonskom zateznom kamatom od 18.03.2016. godine do isplate. Stavom četvrtim izreke, odbijen je kao neosnovan tužbeni zahtev tužioca ŽŽ iz ... kojim je tražio da se utvrdi njegovo potraživanje prema tuženom u iznosu od 73.801,98 dinara po osnovu glavnog duga i u iznosu od 22.406,00 dinara po osnovu kamate, sve sa zakonskom zateznom kamatom od 18.03.2016. godine do isplate, tužilje JJ iz ..., kojim je tražila da se utvrdi njeno potraživanje prema tuženom u iznosu od 369.005,40 dinara po osnovu glavnog duga i u iznosu od 112.028,80 dinara po osnovu kamate, sve sa zakonskom zateznom kamatom od 18.03.2016. godine, do isplate i tužilje LL iz ..., kojim je tražila da se utvrdi njeno potraživanje prema tuženom u iznosu od 639.609,36 dinara po osnovu glavnog duga i u iznosu od 194.184,17 dinara po osnovu kamate, sve sa zakonskom zateznom kamatom od 18.03.2016. godine do isplate. Stavom petim izreke, obavezan je tuženi da tužiocima na ime troškova parničnog postupka plati iznos od 420.867,71 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom počev od dana izvršnosti presude do isplate.

Presudom Privrednog apelacionog suda Pž 3169/19 od 07.11.2019.godine, odbijena je kao neosnovana žalba tužilaca ŽŽ iz ..., ZZ iz ..., JJ iz ... i LL iz ..., i potvrđena presuda Privrednog suda u Beogradu P 1805/18 od 19.03.2019. godine u stavu trećem, četvrtom i petom izreke.

Protiv drugostepene presude tužioci ŽŽ, ZZ, JJ, i LL blagovremeno su izjavili reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava, pozivajući se na odredbu člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Po članu 404. Zakona o parničnom postupku („Sl. glasnik RS“, br.72/11...sa izmenama), revizija je izuzetno dozvoljena zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja ne bi mogla da se pobija revizijom, ako je po oceni Vrhovnog kasacionog suda potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i ako je potrebno novo tumačenje prava (posebna revizija). O dozvoljenosti i osnovanosti posebne revizije odlučuje Vrhovni kasacioni sud u veću od pet sudija.

Drugostepenom presudom je pravnosnažno odlučeno o zahtevu tužilaca ŽŽ, ZZ, JJ, i LL za utvrđenje potraživanja na ime novčane naknade u visini od 200 evra po godini staža, koja je utvrđena Programom restrukturiranja tuženog. Nižestepeni sudovi su zaključili da tužioci ŽŽ i JJ nemaju pravo na novčanu naknadu u visini od 200 evra po godini staža, koja je utvrđena Programom restrukturiranja tuženog, imajući u vidu da je ovim programom predviđeno da zaposleni/bivši zaposleni imaju pravo na isplatu predmetne novčane naknade samo ukoliko su državljani Republike Srbije. Odluka je doneta pozivom na propise koji su bili na snazi u spornom periodu i to član 43. Zakona o privatizaciji („ Sl. glasnik RS“, br. 38/2001...45/2005). Zato je odbijen tužbeni zahtev tužilaca za utvrđenje potraživanja u iznosima bliže označenim u stavu četvrtom izreke prvostepene presude, dok je zahtev tužilje LL odbijen jer se ne nalazi na spisku radnika koji imaju pravo na ovu naknadu. Zahtev tužioca ZZ je odbijen jer nije dostavio dokaz da je naslednik pok. II iz čega crpi pravo na predmetnu novčanu naknadu.

Imajući u vidu sadržinu tražene pravne zaštite, način odlučivanja i razloge na kojima su zasnovane odluke nižestepenih sudova, Vrhovni kasacioni sud nalazi da u konkretnom slučaju ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja niti potreba za ujednačavanjem sudske prakse. Povodom pravnog pitanja koje se postavlja u ovom sporu, da li pravo na naknadu koja je utvrđena Programom restrukturiranja tuženog imaju zaposleni i bivši zaposleni koji nisu državljani Republike Srbije, ne postoji neujednačenost sudske prakse. Tužioci u reviziji nisu naveli postojanje različitih sudskih odluka po istom pravnom pitanju od značaja za praksu. Takođe nisu naveli u čemu se ogleda razlika u stavovima imajući u vidu da je o isplati predmetne naknade odlučivano sa aspekta realizacije Programa restrukturiranja, čiji je sastavni deo Socijalni program kojim je predviđeno da pravo na predmetnu naknadu imaju državljani Republike Srbije. Nema potrebe za razmatranjem pravnih pitanja, ujednačavanja sudske prakse niti novog tumačenja prava ni u vezi sa odredbom člana 43. st. 4. i 6. Zakona o privatizaciji („Sl. glasnik RS“, br.38/01...i 123/07). Prema navedenim odredbama pravo na novčanu naknadu iz sredstava ostvarenih u prodaji kapitala u postupku privatizacije imaju zaposleni iz člana 42. ovog zakona, čijim stavom 2. je predviđeno da se zaposlenima smatraju državljani Republike Srbije. Bitne povrede postupka na koje se pozivaju revidenti nisu zakonski osnov zbog koga se može izjaviti posebna revizija, kao ni činjenična pitanja o dokazanosti osnova na kome revidenti zasnivaju tužbeni zahtev. 

Sa iznetih razloga, na osnovu člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku, Vrhovni kasacioni sud je odlučio kao u stavu prvom izreke ovog rešenja.

Tužba u predmetnom postupku je podneta dana 05.04.2018. godine. Tužioci su formalni suparničari pa se dozvoljenost revizije ceni prema vrednosti predmeta spora u odnosu na svakog pojedinačno. Vrednost pobijanog dela presude u postupku po reviziji u odnosu na tužioca ŽŽ iznosi 73.801,98 dinara, što po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe iznosi 624,65 evra; u odnosu na tužioca ZZ iznosi 713.410,44 dinara što po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe iznosi 6.038,22 evra; u odnosu na tužioca JJ iznosi 369.005,40 dinara što po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe iznosi 3.123,22 evra; u odnosu na tužioca LL iznosi 639.609,36 dinara što po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe iznosi 5.413,58 evra.

Odredba člana 403. stav 3. Zakona o parničnom postupku propisuje da revizija nije dozvoljena u imovinskopravnim sporovima ako vrednost predmeta spora pobijanog dela ne prelazi dinarsku protivvrednost od 40.000 evra po srednjem kursu NBS na dan podnošenja tužbe.

U ovom sporu iz radnog odnosa koji se ne odnosi na zasnivanje, postojanje i prestanak radnog odnosa iz člana 441. Zakona o parničnom postupku već na potraživanje u novcu, vrednost predmeta spora pobijanog dela odluke ne prelazi dinarsku protivvrednost iznosa od 40.000 evra po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe. Zato izjavljena revizija nije dozvoljena.

Na osnovu izloženog i člana 413. Zakona o parničnom postupku, revizijski sud je reviziju tužilaca odbacio kao nedozvoljenu.

Predsednik veća – sudija

Branko Stanić,s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić