Ispitujući pobijanu presudu na osnovu člana 408. ZPP (''Službeni glasnik RS'' 72/11, 55/14 i 87/18), Vrhovni kasacioni sud je našao da je tužiočeva revizija neosnovana.

U sprovedenom postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju ovaj sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tuženi je bio nosilac prava korišćenja kp. broj ... upisane u ZKUL ... KO ... i vlasnik objekta koji se nalazio na toj parceli. Rešenjem organa uprave Gradske opštine Vračar od 05.04.2006. godine koje je postalo pravnosnažno 21.04.2006. godine tuženom je odobrena izgradnja stambeno poslovnog objekta spratnosti P+2. Nakon toga, preduzeće ''VV'' DOO iz ..., sada u stečaju, kao investitor i tuženi kao nosilac prava korišćenja parcele zaključili su ugovor o zajedničkoj izgradnji objekta na navedenoj lokaciji koji je overen kod Trećeg opštinskog suda u Beogradu 26.05.2006. godine, a kojim su uredili međusobna prava i obaveze. Tim ugovorom tuženom pripadaju u svojinu stanovi na ...spratu broj ... i .., stan na ... spratu broj ... i dva garažna mesta, a preduzeću ''VV'' DOO pripadaju u svojinu sve ostale površine predmetnog objekta nakon njegove izgradnje. Ugovorom je predviđeno da sve ugovore koje ''VV'' DOO po navedenom ugovoru zaključi sa pravnim ili fizičkim licima to čini u svoje ime i za svoj račun, te jedino i isključivo odgovara za obaveze koje iz tih ugovora proističu. Između tužioca kao kupca i preduzeća ''VV'' DOO kao prodavca 20.06.2008. godine zaključen je ugovor o suinvestiranju koji je overen kod Trećeg opštinskog suda u Beogradu, a po kome je predmet kupoprodaje nepokretnosti u izgradnji po sistemu ključ u ruke, bio lokal u ... projektovane površine 48,42m², koji će se naći u budućem objektu u ..., Opština ..., ulica ... broj .... ''VV'' DOO je svoje pravo raspolaganja tom prilikom dokazao na osnovu ugovora o zajedničkoj gradnji koji je zaključen sa tuženim BB. Kupoprodajna cena lokala je iznosila 100.650 evra u dinarskoj protivvrednosti a pri potpisivanju ugovora tužilac je isplatio iznos od 55.000 evra. Ugovoren rok za završetak radova je iznosio 10 do 12 meseci od potpisivanja ugovora, a ''VV'' DOO svoju obavezu prema tužiocu - izgradnju i predaju lokala u svojinu nije ispunio niti je tužiocu vratio primljen iznos kupoprodajne cene.

U ovoj parnici tužilac je tužbom koja je prvobitno bila podneta protiv tuženih ''VV'' DOO i BB tražio da se raskine ugovor koji je tužilac zaključio sa preduzećem ''VV'' DOO u vezi kupovine lokala, te da mu nakon toga tuženici solidarno vrate deo kupoprodajne cene od 55.000 evra u dinarskoj protivvrednosti. S obzirom da je u toku postupka otvoren stečaj nad preduzećem ''VV'' DOO i u odnosu na tog tuženika postupak prekinut, tužilac je od tuženog BB tražio da mu vrati primljeni deo kupoprodajne cene smatrajući ga solidarno odgovornim sa ranije tuženim preduzećem ''VV'' DOO.

Nižestepeni sudovi su tako postavljen tužbeni zahtev odbili kao neosnovan našavši da na strani tuženog BB ne stoji pasivna legitimacija u konkretnom slučaju odnosno da on zbog toga nije solidarno odgovoran tužiocu.

Pravilno su zaključili nižestepeni sudovi da tuženi u konkretnom slučaju nije pasivno legitimisan jer nije tužiocu zajedno sa preduzećem ''VV'' DOO, sada u stečaju, solidarni dužnik. Nije sporan stav revizije da po članu 414. stav 1. ZOO svaki dužnik solidarne obaveze odgovara poveriocu za celu obavezu i poverilac može zahtevati njeno ispunjenje od koga hoće sve dok ne bude potpuno ispunjena. Međutim, jeste sporan stav revizije da se u ovom slučaju radi o solidarnoj obavezi tuženog i preduzeća ''VV'' DOO u stečaju i da se ta solidarnost temelji na činjenici da je objekat u ovom slučaju izgrađen na parceli tuženog, da sva investiciona tehnička dokumentacija glasi na tuženog i da su tuženi i preduzeće ''VV'' DOO zaključili ugovor o zajedničkoj gradnji. Kao što je poznato pasivna solidarnost nastaje na osnovu zakona, testamenta ili ugovora. S obzirom da nije sporno da se ne radi o testamentom utvrđenoj solidarnoj obavezi, ni na zakonu u ovom slučaju takva obaveza nije ustanovljena. Ako bi se eventualno moglo zaključiti da kada je zaključen ugovor o zajedničkoj gradnji da je postojala takva odgovornost prema trećim licima nakon što su tim ugovorom tuženi i preduzeće ''VV'' DOO regulisali međusobne odnose i to u pogledu delova budućeg objekta koji pripadaju svakom ugovaraču to znači da je tim ugovorom praktično došlo do razvrgnuća imovinske zajednice koja je ranije postojala, te da taj osnov solidarne obaveze više ne postoji. Pored toga, očigledno je da ugovarači tim ugovorom ne samo da nisu utvrdili solidarnu obavezu prema trećim licima, nego su upravo odredbom koja je ranije citirana a po kojoj preduzeće ''VV'' DOO u odnosima sa trećim licima istupa u svoje ime i za svoj račun, isključile postojanje solidarne obaveze prema trećim licima.

Kako iz navedenog nesumnjivo proizilazi da ne postoji osnov za ustanovljenje solidarne obaveze tuženog prema tužiocu u konkretnom slučaju, to proizilazi da su i svi navodi revizije koji su usmereni u tom pravcu neosnovani, a samim tim je i revizija u celini neosnovana, zbog čega je i odlučeno kao u izreci na osnovu člana 414. stav 1. ZPP.

Predsednik veća sudija

Vesna Popović,s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić