Odredbom člana 404. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ 72/11...10/23 – dr. zakon) propisano je da je revizija izuzetno dozvoljena zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja ne bi mogla da se pobija revizijom, ako Vrhovni sud oceni da je potrebno radi razmatranja pravnih pitanja od opšteg interesa ili pravnih pitanja u interesu ravnopravnosti građana, odnosno radi ujednačavanja sudske prakse ili novog tumačenja prava (posebna revizija). O dozvoljenosti i osnovanosti revizije, shodno stavu 2. iste odredbe, odlučuje Vrhovni sud u veću od pet sudija.

Ceneći ispunjenost uslova za odlučivanje o reviziji tuženog, kao izuzetno dozvoljenoj, Vrhovni sud je utvrdio da nisu ispunjeni uslovi predviđeni odredbom člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku.

U ovom sporu je pravnosnažno utvrđeno osnovanim potraživanje tužilje prema tuženom u iznosu od 94.725,04 dinara u prvom isplatnom redu i u iznosu od 188.811,23 dinara u trećem isplatnom redu sve po osnovu poravnanja zaključnog pred Opštinskim sudom u Čačku R 1228/04 od 25.10.2004. godine i Sporazuma o regulisanju međusobnih prava i obaveza po osnovu rada od 30.08.2021. godine. Prema evidenciji tuženog vršena su određena plaćanja poveriocima po poravnanjima iz 2004. godine. Međutim, tuženi nije pružio dokaze o tome da li su i kada su vršena plaćanja tužilji. U odnosu na izjavljeni prigovor zastarelosti potraživanja, nižestepeni sudovi zaključuju da isti nije osnovan, budući da je direktor tuženog izjavom od 01.09.2021. godine izričito priznao potraživanja zaposlenih i bivših zaposlenih po osnovu poravnanja koja su bila zaključena pred Opštinskim sudom u Čačku u toku 2004. godine. Kako se izjava o priznanju duga odnosi na sva poravnanja zaključena pred Opštinskim sudom u Čačku u toku 2004. godine, učinjeno je odredivim na koje potraživanje se priznanje duga odnosi i tu spada i potraživanje tužilje prema tuženom.

Revizija izjavljena po osnovu odredbe člana 404. Zakona o parničnom postupku može se izjaviti isključivo zbog pogrešne primene materijalnog prava koja je takve prirode da iziskuje novo tumačenje prava, razmatranje pravnih pitanja od opšteg interesa ili pravnih pitanja u interesu ravnopravnosti građana, odnosno radi ujednačavanja sudske prakse ukoliko je sudska praksa o predmetnom pravnom pitanju neujednačena. Suštinski, revident iznosi svoje viđenje činjeničnopravnih pojedinosti konkretnog slučaja, odnosno ističe da se izjava o priznanju od 01.09.2021. godine, koja se odnosi na potraživanja zaposlenih i bivših zaposlenih po osnovu poravnanja koja su bila zaključena pred Opštinskim sudom u Čačku u toku 2004. godine ne može smatrati odricanjem od zastarelosti u smislu čl. 366. st. 1. ZOO, što se ne može prihvatiti kao relevantan osnov da se dozvoli odlučivanje o reviziji, kao o izuzetno dozvoljenoj. Posebna revizija služi kao izuzetno i krajnje pravno sredstvo, čiji cilj nije da se preispituju pravnosnažne presude shodno pojedinostima konkretnog slučaja, već da se kroz konkretni slučaj reši pitanje od posebnog (šireg) interesa, a koje se može podvesti pod jedan od osnova iz 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku. Navedeno u ovom postupku nije slučaj. Takođe, revident ukazuje na postojanje jednog rešenja Privrednog apelacionog suda kojim je ukinuta prvostepena presuda u sličnoj činjeničnopravnoj situaciji. Navedeno ne govori u prilog neujednačenosti sudske prakse povodom postupka u istoj ili sličnim činjeničnopravnim situacijama budući da navedena odluka nije pravnosnažna, a osim toga jedna nižestepena odluka ne ukazuje na postojanje različite sudske prakse o navedenom pitanju. Stoga, ne postoji potreba za ujednačavanjem sudske prakse, kao ni razmatranjem pitanja od opšteg interesa, pitanja u intersu ravnopravnosti građana, niti za novim tumačenjem prava.

Kako nisu ispunjeni uslovi iz člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku da bi se dozvolilo odlučivanje o reviziji tuženog, kao izuzetno dozvoljenoj, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu prvom izreke, primenom odredbe člana 404. stav 2. Zakona o parničnom postupku.

Vrhovni sud je ispitao dozvoljenost izjavljene revizije primenom odredbe člana 410. stav 2. tačka 5. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ 72/11 ... 10/23 – dr. zakon) i našao da revizija tuženog nije dozvoljena.

Tužilja je protiv tuženog podnela tužbu 11.04.2023. godine. Vrednost predmeta spora revizijom pobijanog dela iznosi 283.236,27 dinara.

Odredbom člana 487. stav 1. Zakona o parničnom postupku propisano je da su u postupku u privrednim sporovima, sporovi male vrednosti - sporovi u kojima se tužbeni zahtev odnosi na potraživanje u novcu, ako ne prelazi dinarsku protivvrednost od 30.000 evra po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe. Prema odredbi stava 3. istog člana, kao sporovi male vrednosti smatraju se i sporovi u kojima predmet tužbenog zahteva nije novčani iznos, a vrednost predmeta spora koju je tužilac u tužbi naveo, ne prelazi isti iznos.

Odredbom člana 479. stav 6. ZPP je propisano da u sporovima male vrednosti protiv odluke drugostepenog suda nije dozvoljena revizija.

Imajući u vidu da se u konkretnom slučaju radi o privrednom sporu male vrednosti iz odredbe člana 487. Zakona o parničnom postupku, Vrhovni sud nalazi da izjavljena revizija shodno odredbi člana 479. stav 6. istog zakona nije dozvoljena.

Iz navedenih razloga, primenom člana 413. Zakona o parničnom postupku odlučeno je kao u stavu drugom izreke ovog rešenja.

Predsednik veća - sudija

Tatjana Matković Stefanović,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković