U IME NARODA

Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Tatjane Matković Stefanović, predsednik veća, Tatjane Đurica, Vesne Mastilović, Tatjane Miljuš i Ivane Rađenović, članova veća, u pravnoj stvari tužioca „Metalac home market“ AD Novi Sad, čiji je punomoćnik Branislav Filipović, advokat u ..., protiv tuženih: 1) JP Zavod za izgradnju Grada Novi Sad – u likvidaciji iz Novog Sada, koga zastupa Pravobranilaštvo Grada Novi Sad, 2) Slobodna carinska zona AD Novi Sad, čiji je punomoćnik Radojica Simkić, advokat u ..., 3) Grad Novi Sad, koga zastupa Pravobranilaštvo Grada Novog Sada, 4) Republika Srbija, koju zastupa Državno pravobranilaštvo – Odeljenje u Novom Sadu, uz učešće umešača na strani tužioca „Lesnina“ D.O.O. Ljubljana, čiji je punomoćnik Zoran Ristić, advokat u ..., radi utvrđenja, vrednost predmeta spora 175.000.000,00 dinara, u postupku odlučivanja po reviziji tužioca, drugotuženog, trećetuženog i četvrtotuženog, izjavljenoj protiv presude Privrednog apelacionog suda Pž 4862/2023 u sednici veća održanoj dana 12.06.2025. godine doneo je:

P R E S U D U

I ODBIJAJU SE, kao neosnovane, revizije tužioca, tuženog prvog, drugog i trećeg reda izjavljene protiv stava I, II i III izreke presude Privrednog apelacionog suda Pž 4862/2023 od 26.10.2023. godine.

II ODBACUJE SE, kao nedozvoljena, revizija, tuženog četvrtog reda, Republike Srbije, izjavljena protiv stava I presude Privrednog apelacionog suda Pž 4862/2023 od 26.10.2023. godine u delu u kome je potvrđena presuda Privrednog suda u Novom Sadu P 127/2022 od 21.03.2023. godine u I izreke.

III DOZVOLJAVA SE odlučivanje o reviziji tuženog četvrtog reda izjavljenoj protiv presude Privrednog apelacionog suda Pž 4862/2023 od 26.10.2023. godine u delu stava I, kojim je potvrđena presuda Privrednog suda u Novom Sadu P 127/2022 od 21.03.2023. godine u stavu četiri izreke, kao izuzetno dozvoljenoj.

IV PREINAČAVA SE presuda Privrednog apelacionog suda Pž 4862/2023 od 26.10.2023. godine u delu stava I, kojim je potvrđena presuda Privrednog suda u Novom Sadu P 127/2022 od 21.03.2023. godine u stavu četiri izreke i REŠAVA:

ODBIJA SE, kao neosnovan, zahtev tužioca da se tužena Republika Srbija obaveže da solidarno sa ostalim tuženima isplati na ime troškova parničnog postupka iznos od 2.731.877,00 dinara.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Privrednog suda u Novom Sadu P 127/2022 od 21.03.2023. godine, ispravljenom rešenjem istog suda P 127/2023 od 14.07.2023. godine u stavu jedan utvrđeno je da je ništav Ugovor od 20.06.1989. godine zaključen između Direkcije za izgradnju Grada Novi Sad i Direkcije za pripremu osnivanja Carinske zone u ime i za račun Carinske zone, kao pravni prethodnik tuženih 1 i 2. reda kojim se prenosi pravo korišćenja na građevinskom zemljištu, pod parcelama br. 4148/1, 4153/1, 4153/3 i 4153/4 KO Novi Sad I ukupne površine 16ha 46a 05 m2. U stavu dva odlučeno je da su tuženi od 1-4. reda dužni trpeti da se na osnovu presude izvrši brisanje prava korišćenja tuženog 2. reda na nepokretnostima upisanim u list nepokretnosti 18003 KO Novi Sad I, i to parcela br. 4148/1, 4153/1, 4153/3 i 4153/4, odnosno parcela nastalih od navedenih parcela ukupne površine 16ha 46a 05 m2, a u stavu tri da su tuženi 3. i 4. reda dužni trpeti da se na nepokretnostima upisanim u list nepokretnosti 18003 KO Novi Sad I upiše pravo korišćenja u korist tužioca i to parcele 4148/1 ukupne površine 3ha 06a 16m2 u celosti, na parceli br. 4153/1 ukupne površine od 04ha 23a 74 m2 u 7645/42384 dela, na parceli br. 4153/15 ukupne površine od 50a 54m2 u 1647/5554 dela i na parceli br. 4153/16 ukupne površine od 01ha 82a 05m2 u 795/18205 dela . U stavu četiri obavezani su tuženi od 1. do 4. reda da tužiocu solidarno isplate na ime troškova parničnog postupka iznos od 2.731.877,00 dinara.

Presudom Privrednog apelacinog suda Pž 4862/2023 od 26.10.2023. godine u stavu I odbijena je kao neosnovana žalba tuženih i potvrđena presuda Privrednog suda u Novom Sadu P 127/2022 od 21.03.2023. godine u stavu I i IV izreke. U stavu II ukinuta je presuda Privrednog suda u Novom Sadu P 127/2022 od 21.03.2023. godine u stavu II i III izreke i odbačena je kao nedozvoljena tužba tužioca u delu kojim je tražio da su tuženi dužni trpeti da se na osnovu ove presude izvrši brisanje prava korišćenja tuženog Slobodna carinska zona a.d. Novi Sad na nepokretnosti upisane u List nepokretnosti broj 18003 KO Novi Sad 1 i to parcela broj 4148/1, 4153/1, 4153/3 i 4153/4, odnosno parcela nastalih od navedenih parcela, ukupne površine 16 ha 46 a i 05 m2 i odbačena je kao nedozvoljena tužba tužioca u delu kojim je tražio da su Grad Novi Sad i Republika Srbija dužni trpeti da se upiše pravo korišćenja u korist tužioca na nepokretnostima upisanim u list nepokretnosti 18003 KO Novi Sad 1 i to na parceli 4148/1 ukupne površine 3 ha 06 a 16 m2 u celosti, na parceli broj 4153/1 ukupne površine od 04 ha 23 a i 84 m2 sa udelom od 7645/42384 dela, na parceli broj 4153/15 ukupne površine od 55 a i 54 m2 u 1647/5554 dela i na parceli broj 4153/16, ukupne površine 01 ha 82 a i 05 m2 u 795/18205 dela. U stavu III odbijen je zahtev tužioca i tuženih za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv pravnosnažne drugostepene presude, tužilac je izjavio dozvoljenu i blagovremenu reviziju kojom istu pobija u stavu dva i tri izreke zbog pogrešne primene materijalnog prava.

Tuženi prvog i trećeg reda su izjavili dozvoljenu i blagovremenu reviziju protiv pravnosnažne drugostepene presude, kojom istu pobijaju u delu stava jedan izreke u kojem je potvrđena prvostepena presuda u stavu jedan.

Tuženi drugog reda je izjavio dozvoljenu i blagovremenu reviziju protiv drugostepene pravnosnažne odluke zbog bitnih povreda odredaba postupka i pogrešne primene materijalnog prava.

Tužena četvrtog reda je izjavila reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava, potrebe ujednačavanja sudske prakse s pozivom na član 404. Zakona o parničnom postupku, istučući da nije pasivno legitimisana, niti je u obavezi da solidarno sa ostalim tuženim tužiocu naknadi dosuđene troškove spora.

Tužilac je dostavio odgovor na reviziju tuženog prvog, drugog i trećeg reda u kojem je osporio navode istih.

Ispitujući pobijanu presudu na osnovu člana 408. Zakona o parničnom postupku, Vrhovni sud je ustanovio da su revizije tužioca, tuženog prvog, drugog i trećeg reda neosnovane, a da je revizija tuženog četvrtog reda izjavljena protiv stava jedan drugostepene presude nedozvoljena, stim što je primenom člana 404. ZPP dozvoljeno o odlučivanju o reviziji ovog tuženog kao izuzetno dozvoljenoj u pogledu odluke o troškovima postupka.

U donošenju drugostepene presude nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, niti bitne povrede na koje se poziva tuženi drugog reda.

Neosnovani su navodi revidenta, da tuženog drugog reda kako je označen ne postoji i da nije upisan u Registar privrednih subjekata. Naime, iz pretrage privrednih društava Agencije za privredne registre utvrđeno je da je puno poslovno ime tuženog drugog reda Javno skladište Slobodna carinska zona Novi Sad AD Novi Sad, a matični broj: 08300186 sa datumom osnivanja 02.04.1992. godine, s tim što je naziv istog Slobodna carinska zona Novi Sad, a kako je i označen u tužbi.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju do zaključenja glavne rasprave pred prvostepenim sudom, tužilac je pravni sledbenik Trgovinskog preduzeća za promet građevinskog materijala „Balkan“, tuženi prvog reda je pravni sledbenik Direkcije za izgradnju Grada Novi Sad, a tuženi drugog reda, Direkcije za pripremu osnivanja Carinske zone. Dana 14.06.1966. godine, SO Novi Sad je na osnovu člana 27. Zakona o eksproprijaciji, donela rešenje po zahtevu Zavoda za komunalnu izgradnju Novog Sada za prenos pravo korišćenja sa pravnog prethodnika tužioca na nepokretnostima upisanim u zemljišnom knjižnom ulošku broj 4880 KO Novi Sad, pod parc. br. 4798/4, 4798/5 i 4798/7 u korist Zavoda, radi izgradnje nove raskrsnice puteva koja je predviđena urbanističkim planom i kome je naložena obaveza naknade za prenos prava korišćenja na zemljištu i zgradama. Kako Zavod za komunalnu izgradnju nije izvršio svoju obavezu, to je dana 19.08.1968. godine zaključen Ugovor između pravnog prethodnika tužioca i Zavoda za komunalnu izgradnju Novi Sad, koji je za predmet imao preseljenje pravnog prethodnika tužioca na novu lokaciju u pristanišnoj zoni, a prema lokaciji Urbanističkog zavoda broj T.D. 11205 od 15.08.1968. godine. Pravni prethodnik tužioca obavezan je da preda Zavodu za komunalnu izgradnju stovarište „CER“ u površini od 4.258 m2 u roku od 15 dana od dana potpisivanja ugovora, stovarište ,,SAJLOVO“ u površini od 13.429 m2 do 01.04.1969. godine, s tim da će deo zemljišta ovog stovarišta predati i ranije ukoliko bude neophodno za izgradnju produžetka ulica Alekse Šantića, a da će parcijalna predaja uslediti u roku od 20 dana od pismenog zahteva Zavoda, kao i stovarište „KRIVAJA“ u površini od 9.900 m2 do kraja 1969. godine. Obaveza pravnog prethodnika tužioca na novoj lokaciji bila je da izvrši o svom trošku uređenje zemljišta prema urbanističkom rešenju, da reši sa odgovarajućim radnim organizacijama pitanje priključka na pojedine komunalne instalacije. Zavod za komunalnu izgradnju se obavezao da će ustupiti pravnom prethodniku tužioca neizgrađeno građevinsko zemljište u površini naznačenoj u lokaciji Urbanističkog zavoda, na korišćenje 10 godina u zamenu za zemljište koje „Balkan“ ustupa Zavodu po tački 2 ugovora. Zemljište se ustupa u onom stanju u kome se nalazi u momentu predaje. Ugovoreno je da je za izgradnju novih objekata na zemljištu koje Zavod ustupa „Balkanu“, obaveza „Balkana“ da pribavi svu tehničku dokumentaciju sa urbanističkim saglasnostima, da je za gradnju svih objekata oslobođen uplate troškova za pripremu i uređenje zemljište. Zavod se obavezao da će zemljište predati pravnom prethodniku tužioca najkasnije u roku od 15 dana od dana potpisivanja ugovora, o čemu će se sačiniti zapisnik. Dana 20.05.1969. godine, zaključen je Aneks Ugovora koji je za predmet imao ustupanje zemljišta pravnom prethodniku tužioca prema lokaciji Urbanističkog zavoda T.D. 11205/1 i T.D. 11205/2 od 16.11.1968. godine i 05.05.1969. godine na desetogodišnje korišćenje umesto lokacije T.D. 11205 od 15.08.1968. godine. U toku 1969. i 1970. godine nadležni organi izdali su pravnom prethodniku tužioca lokacijske dozvole za izgradnju, građevinske i upotrebne dozvole za objekte koje je gradio. Pravni prethodnik tužioca je u roku od 10 godina priveo nameni zemljište koje mu je ustupljeno izgradivši objekte u periodu od 1970. do 1971. godine.

Ugovorom od 20.06.1989. godine pravni prethodnik tuženog prvog reda je raspolagao parcelama broj 4148/1, 4153/1, 4153/3 i 4153/4 KO Novi Sad, kao neuređenim gradskim građevinskim zemljištem na kojim parcelama je pravni prethodnik tužioca svojim sredstvima u zakonskom roku od 10 godina od kada mu je ustupljeno zemljište, izgradio građevinske objekte. Prema nalazu sudskog veštaka Zorana Pavlovića: objekti na parcelama 4148/1 KO Novi Sad 1, upisani su sa pravom svojine tužioca; da su parcele broj 4148/1, 4153/3 i 4153/4 KO Novi Sad u potpunosti infrastrukturno opremljene u smislu postojanja elektroenergetske, vodovodne i kanalizacione i gasne mreže, zajedno sa saobraćajnim i zelenim površinama, te da predstavljaju izgrađeno gradsko građevinsko zemljište; vodovi na parcelama broj 4148/1, 4153/15 i 4153/16 vode se na tužioca; da je ukupno zemljište pod 20 objekata površine 25.613 m2; da je od tih 20 objekata na 17 objekata upisano pravo svojine u korist tužioca, dok je na tri objekta upisana državina u korist tužioca; da je upisano vlasništvo tužioca na spoljnu gasovodnu i elektroenergetsku mrežu; da su delovi parcele 4153/1, 4153/15, 4153/16, pod posebnom ogradom ukupne površine 10.087 m2.

Polazeći od utvrđenog činjeničnog stanja i odredaba člana 103. i 109. Zakona o obligacionim odnosima, člana 2. stav 1. i 6. stav 1 Zakona o određivanju građevinskog zemljišta u gradovima i naseljima gradskog karaktera, prvostepeni sud je zaključio da je Ugovor od 19.08.1968. godine po svojoj pravnoj prirodi, ugovor koji predstavlja naknadu za eksproprisano zemljište pravnom prethodniku tužioca iz Ugovora iz 1966. godine. Kod utvrđene činjenice, da su u trenutku kada su pravni prethodnik tuženog prvog i drugog reda raspolagali navedenim kat. parcelama iste bile izgrađene, odnosno predstavljale gradsko građevinsko zemljište u skladu sa odredbama Zakona o određivanju gradskog građevinskog zemljišta u gradovima i naseljima gradskog karaktera, a da je navedenim parcelama raspolagano kao da su iste neizgrađene, iako su na njima postojali objekti koji su izgrađeni u periodu od 70-71. godine, prvostepeni sud zaključuje da je takvo raspolaganje pravnog prethodnika tuženog prvog reda nedozvoljeno i protivno prinudnim propisima, kojim se dira u stečena prava pravnog prethodnika tužioca, usled čega je stava da je Ugovor od 20.06.1989. godine ništav. Prvostepeni sud ne ptihvata prigovor nedostatka aktivne legitimacije na strani tužioca, jer iz potvrde APR-a od 09.02.2017. proizlazi da je tužilac pravni sledbenik „Balkan“ Trgovinskog preduzeća za promet ogrevom i građevinskim materijalima na veliko. Nalazi da nije osnovan ni prigovor pasivne legitimacije na strani tuženih trećeg i četvtog reda, jer je ugovor koji je predmet zahteva za utvrđivanje ništavosti, tuženi trećeg reda zaključio kao jedna ugovorna strana, pravni prethodnik tuženog prvog reda u ime Grada Novi Sad označen kao tuženi trećeg reda, dok legitimacija na strani tuženog četvrtog reda postoji jer su predmet tužbenog zahteva za upis prava korišćenja u korist tužioca nepokretnosti i parcele koje se vode u svojini Republike Srbije.

Drugostepeni sud prihavata razloge koje je dao prvostepeni sud u delu u kome je usvojen tužbeni zahtev za utvrđivanje ništavosti Ugovora od 20.06.1989. godine, ali je preinačio prvostepenu presudu u stavu II i III izreke našavši da je tužba u ovom delu nedozvoljena.

Ceneći navode revidenata, tuženog prvog, drugog i trećeg reda, revizijski sud nalazi da su nižestepeni sudovi pravilno primenili materijalno pravo kada su zaključili da je Ugovor od 20.06.1989. godine ništav. Rešenjem o eksproprijaciji od 14.06.1966. godine, pravnom prethodniku tužioca je ekspropisano pravo korišćenja na preciziranim nepokretnostima u centru grada sa izgrađenim objektima i preneto je na pravnog prethodnika tuženog prvog reda, Zavod za komunalnu izgradnju iz Novog Sada u cilju izgradnje nove raskrsnice puteva predviđene urbanističkim planom, po kome pravnom prethodniku tužiocu nije izvršena isplata naknade. Pravnom prethodniku tužioca, učesniku u eksproprijaciji, kao nosiocu prava koriššćenja pripada naknada.

Odredbom člana 35. tada važećeg Zakona o eksproprijaciji predviđeno je da se stranke mogu sporazumeti da se naknada sastoji u celini ili delimično u davanju druge nepokretnosti na kojoj može postojati pravo svojine ili u nekom drugom vidu. Odredbom člana 67. navedenog zakona regulisan je prenos prava korišćenja za koje je takođe predviđena naknada koja može biti u gotovom novcu ili u nepokretnosti shodno odredbi člana 35. istog zakona. Ceneći okolnosti konkretnog slučaja, pravilan je zaključak nižestepenih sudova da je Ugovorom od 19.08.1968. godine, zaključenim između pravnog prethodnika tužioca i pravnog prethodnika tuženog prvog reda Zavod za komunalnu izgradnju iz Novog Sada, istom ustupljeno sporno zemljište kao zamena za eksproprisano zemljište po rešenju iz 1966. godine, odnosno neka vrsta zamene umesto isplate pravične novčane naknade za eksproprisane nepokretnosti.

Ugovorom od 19.08.1968. godine, pravni prethodnik tužioca preseljen je na novu lokaciju u pristaniškoj zoni, a prema lokaciji Urbanistučkog zavoda brij T.D. 11205 od 15.08.1968.godine. Tužilac se obavezao u pogledu predaje određenih stovarišta u određeno vreme, da se iseli iz svih objekata i da ih poruši, sem objekta br. 1, i da celokupni materijal odnese, a Zavod se obavezao da tužiocu ustupi neizgrađeno građevinsko zemljište u površini naznačenoj u lokaciji urbanističkog zavoda na korišćenje 10 godina u zamenu.

Pravilan je zaključak nižestepenih sudova da iz sadržine predmetnog ugovora ne proizlazi da su nepokretnosti parcele br. 4148/1, 4153/1, 4153/3 i 4153/4 date na privremeno korišćenje pravnom prethodniku tužioca. Naprotiv, tačkom 6. je predviđeno da se za izgradnju novih objekata na zemljištu koje je Zavod ustupio pravnom prethodniku tužioca, „Balkan“ obavezuje da pribavi svu potrebnu tehničku dokumentaciju sa urbanističkim saglasnostima, pri čemu je i posedovao građevinske i upotrebne dozvole za izgrađene objekate na predmetnim parcelama. Pravni prethodnik tužioca priveo je nameni zemljište, odnosno do 70-71. godine izgradio je 20 objekata na parceli 4848/1, od kojih je za 17 upisan kao nosilac prava svojine, a za tri objekta kao držalac. Parcele, 4153/3 i 4153/4 u KO Novi Sad, u potpunosti su opremljene infrastrukturalno elektro- energetskim vodovima, kanalizacionom i gasnom mrežom, te zajedno sa saobraćajnim i zelenim površinama predstavljaju izgrađeno građevinsko zemljište. Delovi parcela 1153/1, 4153/15, 4153/16 odvojeni su ogradom ukupne površine od 10087 m2, pod stalnim objektima 9278 m2, zelena površina 809 m2, izgrađeni su podzemni vodovi na kojima je uknjiženo pravo svojine tužioca.

Odredbom člana 2. stav 1. Zakona o određivanju građevinskog zemljišta u gradovima i naseljima gradskog karaktera predviđeno je da se građevinsko zemljište u gradovima i naseljima gradskog karaktera određuju republičkim zakonom, a stavom 2. istog člana da se kao građevinsko može odrediti samo ono zemljište koje je već urbanistički izgrađeno ili ono za koje je donet detaljan urbanistički plan ako će se izgranja na tim zemljištima u celini ili većim delom izvršiti najdocnije u roku od 10 godina od dana stupanja na snagu republičkog zakona.

Pravnom prethodniku tužioca ustupljeno je neizgrađeno građevinsko zemljište koji je i po ugovoru i po zakonu imao obavezu da zemljište privede nameni, uredi i izgradi objekte, a koju je u konkretnom slučaju izvršio u propisanom roku. S druge strane, po isteku desetogodišnjeg roka ni pravni prethodnici tuženog prvog i drugo reda nisu zahtevali predaju predmetnih nepokretnosti od strane tužioca.

Shodno tome, pravilan je zaključak nižestepenih sudova o osnovanosti tužbenog zahteva za utvrđivanje ništavosti Ugovora od 20.06.1989. godine primenom člana 103 Zakona o obligacionim odnosima, jer pravni prethodnik tuženog prvog reda nije mogao da raspolaže parcelama koje su date kao naknada za ustupljeno zemljište, a koje je pravni prethodnik tužioca priveo nameni i izgradio objekte na parcelama uz dobijanje građevinskih i upotrebnih dozvola,a činjenica da su neki (tri) objekti izgrađeni bez građevinske dozvole i da su u postupku legalizacije, ne utiče na pravilnost odluke nižestepenih sudova u ovom delu. Revizijski sud ukazuje na odredbu člana 110. Zakona o obligacionim odnosima kojom je predviđeno da se pravo na isticanje ništavosti ne gasi.

Pravilna je odluka drugostepenog suda u delu u kome je ukinuta prvostepena presuda i odbačena tužba, pa se revizijski navodi tužioca ne mogu prihvatiti kao osnovani.

Pravilno drugostepeni sud zaključuje da tužbeni zahtev u delu da su tuženi od 1- 4 reda dužni da trpe da se na osnovu ove presude briše pravo korišćenja tuženog drugog reda na predmetnim nepokretnostima upisanim u list nepokretnosti ima prirodu brisovne tužbe. Naime, tužba je podneta 13.05.2014. godine, u vreme važenja Zakonom o državnom premeru i katastru (Sl. glasnik RS, br. 72/09 i 18/2010), koji više ne predviđa podnošenje brisovne tužbe pred redovnim sudom, niti je takvu tužbu više moguće podneti.

U pogledu tužbenog zahteva da su Grad Novi Sad i Republika Srbija dužni trpeti da se tužilac upiše kao nosilac prava korišćenja na predmetnim parcelama, ne može se prihvatiti da je po automatizmu posledica utvrđivanja ništavosti spornog ugovora, da su tuženi trećeg i četvrtog reda dužni trpeti da se na nepokretnostima upisanim u list nepokretnosti 18003 KO Novi Sad, upiše pravo korišćenja u korist tužioca, bez prethodno postavljenog zahteva za utvrđenje postojanja pravo korišćenja na predmetnim parcelama. S druge strane, sud ne može da naloži drugom državnom organu da izvrši upis prava s obzirom da se upis u katastar nepokretnosti vrši prema odredbama Zakona o državnom premeru i katastru.

Ceneći navode Republike Srbije kao revidenta, kojim osporava odluku drugostepenog suda u stavu 1. izreke Vrhovni sud nalazi da isti nema pravnog interesa za izjavljivanje revizije u ovom delu te je ista odbačena primenom člana 410. stav 2. tačka 4. Zakona o parničnom postupku. Naime, Republika Srbija nije potpisnik, niti ugovorna strana iz Ugovora iz 1989. godine, a sa druge strane ukinuta je prvostepena presuda u stavu dva i tri izreke i odbačena je kao nedozvoljena tužba tužioca u delu kojim je traženo da su Grad Novi Sad i Republika Srbija dužni trpeti da se na nepokretnostima upisanim u list nepokretnosti upiše pravo korišćenja u korist tužioca na predmetnim parcelama. Shodno tome, proizlazi da nije bilo osnova za obavezivanje četvrtotužene na solidarno snošenje troškova sa ostalim tuženim, pa kako je Republika Srbija izjavila i posebnu reviziju u ovom delu Vrhovni sud je našao da su u konkretnom slučaju ispunjeni uslovi za odlučivanje o posebnoj reviziji primenom člana 404. Zakona o parničnom postupku, te je istu dozvolio i preinačio odluku o troškovima postupka u odnosu na Republiku Srbiju tako što je u ovom delu odbio zahtev tužioca za naknadu troškova postupka primenom člana 154. ZPP.

Na osnovu gore navedenog odlučeno je kao u izreci presude.

Predsednik veća - sudija

Tatjana Matković Stefanović, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković