Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu tužilac je blagovremeno izjavio reviziju zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka i pogrešne primene materijalnog prava.

Tuženi je podneo odgovor na reviziju.

Ispitujući pobijanu presudu primenom člana 408. i člana 441. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/11... 10/23), Vrhovni sud je našao da revizija tužioca nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju Vrhovni sud pazi po službenoj dužnosti, a revizijom se ne ukazuje na druge bitne povrede postupka koje mogu biti razlog za izjavljivanje revizije prema članu 407. stav 1. ZPP.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je bio u radnom odnosu na određeno vreme kod „Dekra zapošljavanje" d.o.o Beograd, po ugovoru radu 17.1.2020. godine, kod koga je zasnovao radni odnos na određeno vreme počev od 20.1.2020. godine, a najduže do 29.2.2020. godine radi izvršenja poslova koji su naručeni od korisnika usluga „Marbo Product“ d.o.o. Beograd, na radnom mestu pomoćnog ... radnika. Nakon toga, tužilac je na osnovu više sukcesivno zaključenih ugovora o radu bio u radnom odnosu na određeno vreme kod Agencije za privremeno zapošljavanje „Dekra outsourcing" d.o.o. Beograd u periodu od 01.03.2020. godine do 31.01.2022. godine. Navedenim ugovorima o radu, zaključenim između Agencije za privremeno zapošljavanje „Dekra outsourcing" d.o.o. Beograd i tužioca, ustupljeni zaposleni, ovde tužilac, zasniva kod „Dekra outsourcing" d.o.o. Beograd radni odnos na određeno vreme, radi obavljanja poslova kod korisnika „Marbo Product“ d.o.o. Beograd, pod njegovim nadzorom i rukovođenjem. Rešenjem o isteku ugovora o radu sa istekom roka na koji je zasnovan od 20.1.2022. godine tužiocu je 31.1.2022. godine prestao radni odnos istekom roka na koji je radni odnos zasnovan. U obrazloženju ovog rešenja je navedeno da je zaposleni ugovorom o radu od 1.8.2021. godine zasnovao radni odnos na određeno vreme i da radni odnos ističe 31.1.2022. godine, kada tužiocu prestaje radni odnos.

Polazeći od tako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je zaključio da je tužilac najpre sa „Dekra zapošljavanje" d.o.o, a potom sa Agencijom za privremeno zapošljavanje „Dekra outsourcing" d.o.o. Beograd zaključio više ugovora o radu u periodu od 20.1.2020. godine do 31.1.2022. godine, na osnovu kojih je obavljao poslove pomoćnog ... radnika kod poslodavca korisnika, ovde tuženog, neprekidno u periodu dužem od 24 meseca, koliko je najduže mogao da traje njegov rad kod tuženog kod koga je bio ustupljen. Primenjujući odredbe člana 16. Zakona o agencijskom zapošljavanju i člana 37. Zakona o radu, ističući pritom da Agencija ima samo deo prava koje vrši, ali ne može biti strana u radnom odnosu koji iz toga proistekne, zaključio je da je dana 20.1.2022. godine bilo tačno 24 meseca od dana kada je tužilac zasnovao radni odnos (koliko je najduže moglo da traje njegov rad kod tuženog kod koga je bio ustupljen od Agencije), pa je protekom još pet radnih dana od isteka ovog roka utvrdio da je tužilac zasnovao radni odnos na neodređeno kod tuženog kod koga je bio ustupljen počev od 28.1.2022. godine i obavezao tuženog da tužioca vrati na rad.

Drugostepeni sud je preinačio prvostepenu presudu i odbio tužbeni zahtev, nalazeći da mogućnost podnošenja tužbe za utvrđenje postojanja radnog odnosa na neodređeno vreme prema poslodavcu korisniku i ograničenja za poslodavca korisnika, Agenciju za zapošljavanje i zaposlenog propisana u članu 16. Zakona o agencijskom zapošljavanju, počinju da se primenjuju počev od 01.03.2020. godine, kako je izričito propisano odredbom člana 38. Zakona o agencijskom zapošljavanju. U konkretnom slučaju, imajući u vidu da je tužilac sa Agencijom za privremeno zapošljavanje „Dekra outsourcing" d.o.o. Beograd u periodu od 01.03.2020. godine do 31.01.2022. godine zaključio više sukcesivnih ugovora o radu na osnovu kojih je obavljao poslove kod tuženog, poslodavca korisnika, nisu ispunjeni uslovi za utvrđenje postojanja radnog odnosa na neodređeno vreme kod tuženog jer nije proteklo 24 meseca i 5 dana da bi se smatralo da je ustupljeni zaposleni, ovde tužilac, zasnovao radni odnos na neodređeno vreme kod poslodavca korisnika, ovde tuženog.

Po oceni Vrhovnog suda, odluka drugostepenog suda zasnovana je na pravilnoj primeni materijalnog prava.

Prema Zakonu o agencijskom zapošljavanju („Službeni glasnik RS“ br. 86/2019), koji je u primeni od 01.03.2020. godine, odredbom člana 16. stav 1. propisano je da Agencija može zaposlenog na određeno vreme da ustupi na rad kod poslodavca korisnika u slučajevima i u trajanju utvrđenom za zasnivanje radnog odnosa na određeno vreme u skladu sa zakonom kojim se uređuje rad. Agencija ne može da ustupi zaposlenog na određeno vreme koji je prethodno bio u radnom odnosu na određeno vreme kod istog poslodavca korisnika neposredno ili preko iste ili druge Agencije u ukupnom trajanju dužem od 24 meseca, osim u slučajevima kada je rad na određeno vreme kod poslodavca korisnika dozvoljen u dužem trajanju u skladu sa zakonom kojim se uređuje rad (stav 2.). Ustupljeni zaposleni iz stava 1. ovog člana, koji je prethodno kod istog poslodavca korisnika radio neposredno ili preko iste ili druge Agencije suprotno odredbama st. 1. i 2. ovog člana ili koji ostane da radi kod poslodavca korisnika najmanje pet radnih dana nakon isteka vremena za koje je ustupljen, smatra se da je zasnovao radni odnos na neodređeno vreme kod poslodavca korisnika (stav 3.). Za utvrđenje okolnosti iz stava 3. ovog člana zaposleni može pokrenuti radni spor pred nadležnim sudom protiv poslodavca korisnika, u rokovima i na način propisan zakonom (stav 4.).

Prema članu 38. istog Zakona, ograničenja za poslodavca korisnika, Agenciju i zaposlenog propisana u članu 16. ovog zakona počinju da se primenjuju na ugovore o ustupanju zaposlenih, ugovore o radu, odnosno upute zaključene, odnosno izdate od početka primene ovog zakona.

U konkretnom slučaju, tužilac je najpre sa „Dekra zapošljavanje" d.o.o. zaključio ugovor o radu na određeno vreme počev od 20.1.2020. godine do 29.2.2020. godine, radi izvršenja poslova koji su naručeni od korisnika usluga, ovde tuženog, na radnom mestu pomoćnog ... radnika, a potom sa Agencijom za privremeno zapošljavanje „Dekra outsourcing" d.o.o. Beograd zaključio više sukcesivnih ugovora o radu na određeno vreme u periodu od 01.03.2020. godine do 31.1.2022. godine, na osnovu kojih je obavljao poslove pomoćnog ... radnika kod poslodavca korisnika, ovde tuženog.

Kod navedenog, budući da se shodno članu 38. Zakon o agencijskom zapošljavanju, ograničenja za poslodavca korisnika, Agenciju i zaposlenog propisana u članu 16. navedenog zakona počinju primenjivati na ugovore o radu zaključene od početka primene ovog zakona - 01.03.2020. godine, pravilno je zaključio drugostepeni sud da se ne može smatrati da je tužilac zasnovao radni odnos na neodređeno vreme kod tuženog 28.01.2022. godine, imajući u vidu da od 01.03.2020. godine pa do 31.01.2022. godine, kada je tužiocu prestao radni odnos istekom roka na koji je zasnovan, nije protekao period duži od 24 meseca da bi se smatralo da je zasnovan radni odnos na neodređeno vreme kod poslodavca korisnika, u smislu člana 16. stav 3. Zakon o agencijskom zapošljavanju.

Neosnovano se revizijom ukazuje da je tužilac stupio na rad kod tuženog 20.01.2020. godine na osnovu ugovora o radu od 17.01.2020. godine zaključenim sa „Dekra zapošljavanje" d.o.o. i da je kod tuženog neprekidno radio duže od 24 meseca, a imajući u vidu da je po navedenom ugovoru o radu tužilac bio u radnom odnosu kod „Dekra zapošljavanje" d.o.o, radi izvršenja poslova koji su naručeni od korisnika usluga, ovde tuženog, a da je mogućnost podnošenja tužbe prema poslodavcu korisniku za utvrđenje da je kod istog zasnovan radni odnos na neodređeno vreme uvedena 01.03.2020. godine, početkom primene Zakona o agencijskom zapošljavanju i da se ograničenja u pogledu trajanja rada kod poslodavca korisnika primenjuju na ugovore o radu zaključene od 01.03.2020. godine.

Stoga su neosnovani revizijski navodi kojima se ukazuje na pogrešnu primenu materijalnog prava.

Iz iznetih razloga, na osnovu člana 414. stav 1. ZPP, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu prvom izreke.

Troškovi odgovora na reviziju, po oceni Vrhovnog suda, nisu bili potrebni radi vođenja parnice u smislu člana 154. stav 1. ZPP, zbog čega je zahtev tuženog za njihovu naknadu odbijen i primenom člana 165. stav 1. ZPP odlučeno kao u drugom stavu izreke.

Predsednik veća – sudija

Vesna Subić, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković