Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Gordane Komnenić, predsednika veća, dr Ilije Zindovića, Marije Terzić, Dobrile Strajina i Dragane Mirosavljević, članova veća, u parnici tužioca Radnje za postavljanje električnih instalacija i održavanje telekomunikacione mreže „SUN-COM“ iz Niša – AA preduzetnik, čiji je punomoćnik advokat Dejan Živković iz ..., protiv tuženog BB iz ..., čiji je punomoćnik advokat Miloš Stanković iz ..., radi duga, odlučujući o reviziji tuženog izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Zaječaru Gž 640/24 od 14.10.2024. godine, u sednici održanoj 19.02.2026. godine, doneo je

R E Š E NJ E

NE DOZVOLJAVA SE odlučivanje o posebnoj reviziji tuženog izjavljenoj protiv obavezujućeg dela presude Višeg suda u Zaječaru Gž 640/24 od 14.10.2024. godine.

ODBACUJE SE, kao nedozvoljena, revizija tuženog izjavljena protiv obavezujućeg dela presude Višeg suda u Zaječaru Gž 640/24 od 14.10.2024. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Osnovnog suda u Knjaževcu P 368/24 od 20.05.2024. godine, stavom prvim izreke, ukinut je u celosti platni nalog Pl 16/23 od 30.01.2023. godine u usvajajućem delu i odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev tužioca kojim je traženo da se obaveže tuženi da tužiocu isplati iznos glavnog duga od 6.000,00 dinara, po osnovu neplaćenih računa za kablovsku televiziju za period od januara 2022. godine zaključno sa majem 2022. godine, sa zakonskom zateznom kamatom na iznose od po 1.200,00 dinara počev od dospelosti svakog pojedinačnog iznosa do isplate. Stavom drugim izreke obavezan je tužilac da tuženom naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 81.000,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od izvršnosti do isplate.

Presudom Višeg suda u Zaječaru Gž 640/24 od 14.10.2024. godine stavom prvim izreke preinačena je prvostepena presuda tako što je delimično ostavljen na snazi platni nalog Osnovnog suda u Knjaževcu Pl 16/23 od 30.01.2023. godine u delu kojim je obavezan tuženi da tužiocu isplati iznos glavnog duga od 6.000,00 dinara po osnovu neplaćenih računa za kablovsku televiziju za period od januara 2022. godine zaključno sa majem 2022. godine, sa zakonskom zateznom kamatom na iznose od po 1.200,00 dinara počev od dospelosti svakog pojedinačnog iznosa do isplate i troškove izvršenja u iznosu od 11.740,00 dinara, dok je u preostalom delu za period od novembra 2020. godine do decembra 2021. godine za iznos od 15.000,00 dinara isti ukinut i utvrđeno da je tužba tužioca u navedenom delu povučena. Stavom drugim izreke obavezan je tuženi da tužiocu naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 81.000,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od izvršnosti do isplate. Stavom trećim izreke obavezan je tuženi da tužiocu naknadi troškove drugostepenog postupka u iznosu od 21.800,00 dinara.

Protiv obavezujućeg dela navedene pravnosnažne drugostepene presude, tuženi je blagovremeno izjavio reviziju zbog pogrešne primene materijalog prava, predlažući da se o reviziji odlučuje kao izuzetno dozvoljenoj, na osnovu člana 404. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br.72/11...10/23 – drugi zakon).

Prema članu 404. ZPP, u vezi člana 92. Zakona o uređenju sudova („Službeni glasnik“ RS, br. 10/23) revizija je izuzetno dozvoljena zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude kojom ne bi mogla da se pobija revizijom, ako je po oceni Vrhovnog suda potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i ako je potrebno novo tumačenje prava (posebna revizija). O dozvoljenosti i osnovanosti posebne revizije odlučuje Vrhovni sud u veću od pet sudija.

Pravnosnažnom presudom odlučeno je o tužbenom zahtevu čiji je pravni osnov dug, tako što je ocenjeno da je tužbeni zahtev osnovan za iznos od 6.000,00 dinara, te je u tom delu održan na snazi platni nalog Osnovnog suda u Knjaževcu Pl 16/23 od 30.01.2023. godine. O ovom pravu tužioca, drugostepeni sud je odlučio uz primenu relevantnih odredbi materijalnog prava, a na osnovu konkretno utvrđenog činjeničnog stanja, zbog čega u ovom slučaju ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, kao ni potreba za ujednačavanjem sudske prakse, niti novim tumačenjem prava.

Na osnovu iznetog, Vrhovni sud nalazi da u ovom slučaju nisu ispunjeni uslovi za odlučivanje o reviziji tuženog, kao izuzetno dozvoljenoj, u smislu člana 404. stav 1. ZPP, zbog čega je odlučeno kao u stavu prvom izreke.

Vrhovni sud je ispitao dozvoljenost revizije primenom odredbe člana 410. stav 2. tačka 5. Zakona o parničnom postupku i utvrdio da je revizija nedozvoljena.

Odredbom člana 468. stav 1. ZPP, propisano je da se sporovima male vrednosti smatraju sporovi u kojima se tužbeni zahtev odnosi na potraživanje u novcu koje ne prelazi dinarsku protivvrednost od 3.000 evra po srednjem kursu NBS na dan podnošenja tužbe. Protiv odluke drugostepenog suda kojom je odlučeno o sporu male vrednosti revizija nije dozvoljena, jer je tako propisano odredbom člana 479. stav 6. istog zakona.

Tužbu radi duga tužilac je podneo 26.01.2023. godine, a vrednost predmeta spora je 6.000,00 dinara.

Imajući u vidu da je ovo spor male vrednosti u kome se tužbeni zahtev odnosi na potraživanje u novcu koje ne prelazi dinarsku protivvrednost 3.000 evra po srednjem kursu NBS na dan podnošenja tužbe, sledi da revizija nije dozvoljena na osnovu odredbe člana 479. stav 6. ZPP.

Preinačenje odluke nije od uticaja na dozvoljenost revizije u smislu člana 403. stav 2. tačka 2. ZPP jer je u posebnoj glavi zakona o parničnom postupku koja reguliše postupak u sporu male vrednosti propisano da revizija u ovim slučajevima nije dozvoljena pa specijalno pravilo isključuje primenu opštih prava (član 467. ZPP).

Iz tih razloga, Vrhovni sud je doneo odluku kao u stavu drugom izreke primenom odredbe člana 413. Zakona o parničnom postupku.

Predsednik veća – sudija

Gordana Komnenić s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković