-za septembar 2021. godine iznos od 40.780,53 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.10.2021. godine do isplate;

-za oktobar 2021. godine iznos od 40.722,57 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.11.2021. godine do isplate;

-za novembar 2021. godine iznos od 41.087,34 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.12.2021. godine do isplate;

-za decembar 2021. godine iznos od 41.610,24 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.01.2022. godine do isplate;

-za januar 2022. godine iznos od 43.555,68 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.02.2022. godine do isplate;

-za februar 2022. godine iznos od 47.016,27 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.03.2022. godine do isplate;

-za mart 2022. godine iznos od 44.679,60 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.04.2022. godine do isplate;

-za april 2022. godine iznos od 44.481,15 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.05.2022. godine do isplate;

-za maj 2022. godine iznos od 47.038,32 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.06.2022. godine do isplate;

-za jun 2022. godine iznos od 45.997,56 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.07.2022. godine do isplate;

-za jul 2022. godine iznos od 46.725,84 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.08.2022. godine do isplate;

-za avgust 2022. godine iznos od 46.810,26 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.09.2022. godine do isplate;

-za septembar 2022. godine iznos od 46.061,82 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.10.2022. godine do isplate;

-za oktobar 2022. godine iznos od 47.427,66 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.11.2022. godine do isplate;

-za novembar 2022. godine iznos od 47.238,03 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.12.2022. godine do isplate;

-za decembar 2022. godine iznos od 47.472,39 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.01.2023. godine do isplate;

-za januar 2023. godine iznos od 49.345,38 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.02.2023. godine do isplate;

-za februar 2023. godine iznos od 53.063,01 dinar sa zakonskom zateznom kamatom od 25.03.2023. godine do isplate;

-za mart 2023. godine iznos od 52.144,47 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.04.2023. godine do isplate;

-za april 2023. godine iznos od 51.256,17 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 25.05.2023. godine do isplate.

NE DOZVOLJAVA SE odlučivanje o posebnoj reviziji tužene izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž 6479/23 od 17.01.2024. godine u preostalom delu i revizija u tom delu ODBACUJE.

ODBIJA SE zahtev tužioca za naknadu troškova odgovora na reviziju.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Prvog osnovnog suda u Beogradu P 59013/21 od 12.10.2023. godine stavom prvim izreke, dozvoljenoj je objektivno preinačenje tužbe iz podneska tužioca od 25.05.2023. godine. Stavom drugim izreke, odbijen je predlog tužene za prekid postupka. Stavom trećim izreke, odbijen je predlog tužene za zastoj postupka. Stavom četvrtim izreke, obavezana je tužena da tužiocu na ime naknade štete po osnovu neisplaćenih iznosa na ime mesečnih novčanih primanja za period od 01.06.2019. godine do 30.04.2023. godine isplati pojedinačne mesečne iznose sa kamatom kao što je navedeno u ovom stavu. Stavom petim izreke, obavezana je tužena da tužiocu naknadi troškove parničnog postupka u iznosu od 152.250,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od dana nastupanja uslova za izvršenje do isplate. Stavom šestim izreke, odbijen je zahtev tužioca kojim je tražio da se obaveže tužena da mu na dosuđeni iznos troškova parničnog postupka isplati zakonsku zateznu kamatu počev od dana presuđenja do dana nastupanja izvršnosti, kao neosnovan. Stavom sedmim izreke, oslobođen je tužilac obaveze plaćanja sudskih taksi u ovoj pravnoj stvari.

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž 6479/23 od 17.01.2024. godine, stavom prvim izreke, odbijena je kao neosnovana žalba tužene i potvrđena prvostepena presuda u stavu prvom, drugom, trećem, četvrtom i petom izreke. Stavom drugim izreke, odbačena je kao nedozvoljena žalba tužene izjavljena protiv rešenja iz stava sedmog izreke prvostepene presude. Stavom trećim izreke, odbijen je zahtev tužene za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužena je blagovremeno izjavila reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava, sa predlogom da se o reviziji odluči kao izuzetno dozvoljenoj primenom člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Tužilac je dao odgovor na reviziju.

Odlučujući o dozvoljenosti revizije u smislu člana 404. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/11...10/23), Vrhovni sud je ocenio da su ispunjeni uslovi za odlučivanje o posebnoj reviziji tužene u pogledu prava na naknadu štete uskraćivanjem isplate iznosa na ime mesečnog novčanog primanja nakon početka primene Zakona o pravima boraca, vojnih invalida, civilnih invalida rata i članova njihovih porodica („Službeni glasnik RS“, br. 18/20). Iz tog razloga, na osnovu člana 404. stav 2. ZPP odlučeno je kao u stavu prvom izreke.

Ispitujući pobijanu presudu u odnosu na utuženo potraživanje za period nakon 01.01.2021. godine primenom člana 408. ZPP, Vrhovni sud je našao da je revizija tužene osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, rešenjem Skupštine opštine Vitina, Odeljenja za društvene delatnosti br. 580-38-1/95 od 06.12.1995. godine tužiocu priznatom vojnom invalidu, korisniku ranije utvrđenog mesečnog novčanog primanja, prevedeno je mesečeno novčano primanje u iznosu od 119,40 nd počev od 01.04.1995. godine i dalje sve dok ispunjava zakonske uslove. Tužiocu je mesečno novčano primanje isplaćivano sve do marta 1999. godine, nakon čega je tužena prestala da isplaćuje tužiocu navedeno mesečno novčano primanje bez donetog rešenja o obustavi isplate i prestanku navedenog prava. Ocenom nalaza i mišljenja sudskog veštaka ekonomsko-finansijske struke neto iznos mesečnog novčanog primanja tužiocu za korisnike čije domaćinstvo nema prihode po rešenju Skupštine opštine Vitina – Odeljenja za društvene delatnposti od 06.12.1995. godine, odredaba Zakona o pravima boraca, vojnih invalida, civilnih invalida rata i članova njihovih porodica i Zakona o pravima boraca, vojnih invalida, civilnih invalida rata i članova njihovih porodica u periodu od 01.06.2019. godine do 30.04.2023. godine ukupno neto iznosi 1.851.379,86 dinara.

Na osnovu ovako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je zaključio da je tužena odgovorna za štetu koju je tužiocu prouzrokovao njen organ, koji je bio u obavezi da tužiocu isplaćuje mesečna novčana primanja, ali je bez donošenja odgovarajućeg rešenja prestao sa isplatom čime mu je pričinjena šteta u utuženom periodu od juna 2019. godine do aprila 2023. godine, koju je tužena dužna da mu nadoknadi s pozivom na član 172. Zakona o obligacionim odnosima. Drugostepeni sud je prihvatio pravnu argumentaciju prvostepenog suda, smatrajući da su neosnovani navodi žalbe tužene da ne postoji nezakonit rad organa tužene s obzirom da obustava isplate mesečnog novčanog primanja iz razloga koji nije u skladu sa zakonom predstavlja nezakonit rad.

Vrhovni sud je ocenio da su nižestepene odluke, kada je reč o potraživanju tužioca za period od januara 2021. godine zaključno sa aprilom 2023. godine donete pogrešnom primenom materijalnog prava.

U konkretnom slučaju, predmet tužbenog zahteva je, naknada štete nastale uskraćivanjem isplate mesečnih novčanih primanja tužiocu i nakon početka primene Zakona o pravima boraca, vojnih invalida, civilnih invalida rata i članova njihovih porodica („Službeni glasnik RS“, br.18/20), koji se primenjuje od 01.01.2021. godine. Prema stavu Vrhovnog suda, suprotno stanovištu nižestepenih sudova, na tužiocu je bio teret dokazivanja (član 231. ZPP) da je nakon stupanja na snagu ovog Zakona bilo nepravilnog i nezakonitog rada organa tužene za čiji rad tužena odgovara u smislu člana 172. ZOO, što tužilac nije dokazao (član 231. ZPP).

Zakonom o pravima boraca, vojnih invalida, civilnih invalida rata i članova njihovih porodica – u daljem tekstu Zakon („Službeni glasnik RS“, br.18/20), članom 1. uređena su prava i uslovi za ostvarivanje prava korisnika prava priznatih ovim zakonom (ovde mirnodopski vojni invalid) i iz njih izvedenih prava (ovde pravo na ličnu invalidninu). Između ostalih uslova, ovaj Zakon, kao lex specialis, propisuje da državljanstvo Republike Srbije, kao uslov propisan za ostvarivanje prava priznatih tim zakonom, podrazumeva postojanje državljanstva u vreme podnošenja zahteva za priznavanje, kao i za vreme ostvarivanja prava priznatih po tom zakonu (član 31.). Zakon reguliše i postupak za ostvarivanje prava, tako što propisuje da se prava iz ovog zakona obezbeđuju u postupku predviđenim zakonom kojim je uređen opšti upravni postupak, ako tim zakonom nije drugačije uređeno (član 133.). Članom 155. stav 1., propisuje da o pravima iz ovog zakona u prvom stepenu rešava opštinska, odnosno gradska uprava po mestu prebivališta stranke (u daljem tekstu: prvostepeni organ), koja ove poslove obavlja kao poverene poslove. Članom 158. stav 1., propisuje da o pravima iz ovog zakona u drugom stepenu rešava Ministarstvo, a za teritoriju Autonomne pokrajine Vojvodina i teritoriju grada Beograda, odgovarajući organ Autonomne pokrajine Vojvodina, odnosno grada Beograda. Poslove iz stava 1. ovog člana, opštinska, odnosno gradska uprava, kao i odgovarajući organ Autonomne pokrajine Vojvodina, odnosno grada Beograda, obavljaju kao poverene.

Od posebnog značaja su i prelazne i završne odredbe ovog Zakona (članovi 190. do 210.). Članom 190. stav 1. Zakona, propisano je da vojni invalidi, civilni invalidi rata, korisnici porodične invalidnie i korisnici mesečnog novčanog primanja koji su ova prava i po tom osnovu izvedena prava ostvarili do početka primene ovog zakona po osnovu koji nije propisan ovim zakonom, zadržavaju priznata prava i ista nastavljaju da ostvaruju pod uslovima, u obimu i na način utvrđen ovim zakonom, ukoliko ovim zakonom nije drugačije propisano. Članom 199. stav 1. Zakona, propisana je dužnost prvostepenog organa da, po službenoj dužnosti, do dana početka primene ovog zakona, donese rešenja kojima će prava (bliže navedena u tačkama 1.-9. istog člana) priznata po propisima koji važe do početka primene ovog zakona prevesti i priznati u skladu sa ovim zakonom u pogledu naziva prava, propisane osnovice za utvrđivanje iznosa prava, procentualnih iznosa prava od osnovice i načina usklađivanja, među kojima su i mesečna novčana primanja, a prava po rešenjima donetim u skladu sa stavom 1. ovog člana priznaju se od početka primene ovog zakona (stav 3.). Članom 211. ovog Zakona, propisano je da danom početka primene ovog zakona prestaju, između ostalog, da važe: 1) Zakon o pravima boraca, vojnih invalida i članova njihovih porodica („Službeni glasnik SRS”, broj 54/89 i „Službeni glasnik RS”, br. 137/04, 69/12 – US i 50/18); 2) Zakon o pravima civilnih invalida rata („Službeni glasnik RS”, broj 52/96); 4) Zakon o osnovnim pravima boraca, vojnih invalida i porodica palih boraca („Službeni list SRJ”, br. 24/98, 29/98 i 25/00 – US i „Službeni glasnik RS”, br. 101/05 – dr. zakon, 111/09 – dr. zakon i 50/18).

Zakon o opštem upravnom postupku – ZUP ("Službeni glasnik RS", br. 18/16, 95/18 – Autentično tumačenje, 2/23 – US), u članu 90. stav 1. propisuje da se postupak (pred organom uprave) pokreće zahtevom stranke ili po službenoj dužnosti; postupak se pokreće po službenoj dužnosti kad je to propisom određeno ili kad organ utvrdi ili sazna da je, s obzirom na činjenično stanje, neophodno da se zaštiti javni interes (stav 2.); pri pokretanju postupka po službenoj dužnosti organ uzima u obzir i predstavke građana i organizacija i upozorenja nadležnih organa (stav 4.). Članom 136. stav 1. ovog zakona, propisano je da se rešenjem odlučuje o pravu, obavezi ili pravnom interesu stranke. Članom 151. stav 1. ovog zakona, propisano je da protiv rešenja prvostepenog organa stranka ima pravo na žalbu, ako žalba nije zakonom isključena; stranka ima pravo na žalbu ako rešenje nije izdato u zakonom određenom roku (stav 3.); stranka ima pravo na žalbu i u drugim slučajevima koji su zakonom propisani (stav 4.); stranka nema pravo na žalbu ako je posebnim zakonom predviđeno da se neizdavanje rešenja u zakonom određenom roku smatra usvajanjem zahteva stranke (stav 5.). Članom 153. stav 1. ovog zakona, propisano je da se žalba podnosi u roku od 15 dana od obaveštavanja stranke o rešenju, ako zakonom nije drukčije propisano; Kad organ ne izda rešenje u zakonom propisanom roku žalba može da se podnese posle isteka tog roka, a najkasnije u roku od godinu dana od isteka tog roka (stav 2).

Zakon o upravnim sporovima – ZUS („Službeni glasnik RS“, br. 111/09), u članu 15. propisuje da se upravni spor može pokrenuti i kada nadležni organ o zahtevu, odnosno žalbi stranke nije doneo upravni akt, pod uslovima predviđenim ovim zakonom. Članom 19. stav 1. ovog zakona (koji reguliše rok za podnošenje tužbe zbog ćutanja uprave), propisano je da ako drugostepeni organ, u roku od 60 dana od dana prijema žalbe ili u zakonom određenom kraćem roku, nije doneo rešenje po žalbi stranke protiv prvostepenog rešenja, a ne donese ga ni u daljem roku od sedam dana po naknadnom zahtevu stranke podnetom drugostepenom organu, stranka po isteku toga roka može podneti tužbu zbog nedonošenja zahtevanog akta (stav 1.). Ako prvostepeni organ po zahtevu stranke nije u roku predviđenom zakonom kojim se uređuje opšti upravni postupak, doneo rešenje protiv kojeg nije dozvoljena žalba, a ne donese ga ni u daljem roku od sedam dana po naknadnom zahtevu stranke, stranka po isteku toga roka može podneti tužbu zbog nedonošenja zahtevanog akta (stav 2.).

Prema članu 45. stav 1. Zakona o državnoj upravi („Službeni glasnik RS“, br. 79 /05 ... 47/18), unutrašnji nadzor jeste nadzor koji organi državne uprave vrše nad drugim organima državne uprave i imaocima javnih ovlašćenja u vršenju poverenih poslova državne uprave.

Zakon o obligacionim odnosima – ZOO, u članu 172. stav 1. propisuje da pravno lice odgovara za štetu koju njegov organ prouzrokuje trećem licu u vršenju ili u vezi sa vršenjem svojih funkcija.

Kod iznetog, prema stavu Vrhovnog suda, nezakonitim i nepravilnim radom državnog organa za koji tužena odgovara po članu 172. ZOO, nakon stupanja na snagu Zakona o pravima boraca, vojnih invalida, civilnih invalida rata i članova njihovih porodica („Službeni glasnik RS“, br.18/20), odnosno nakon 01.01.2021. godine (kao dana početka njegove primene), moglo bi se smatrati samo uskraćivanje, bez opravdanog razloga, isplate prava (ovde mesečnih novčanih primanja) priznatog korisniku (ovde licu u statusu vojnog invalida) rešenjem donetim u za to propisanom postupku od strane nadležnog organa uprave. Samo po sebi, nedonošenje takvog rešenja u zakonom propisanom roku (po zahtevu stranke ili po službenoj dužnosti) nakon stupanja na snagu ovog Zakona, odnosno nakon 01.01.2021. godine (kao početka primene) ne bi se moglo smatrati nezakonitim i nepravilnim radom za koji odgovara tužena po članu 172. ZOO. Ovo stoga što je, u okvirima pravnog sistema Republike Srbije (član 3. Ustava RS), korisnicima ranije stečenih prava obezbeđeno ostvarivanje prava priznatih ovim Zakonom, odnosno pravna zaštita odnosno drugim zakonskim propisima (ZUP i ZUS). U konkretnom slučaju tužlac nije dokazao (član 231. ZPP) da je takvu pravnu zaštitu tražio, te da uprkos donetom rešenju o priznavanju prava priznatih Zakonom organ tužene ne vrši isplatu lične invalidnine.

Naime, u smislu citiranih odredbi Zakona o opštem upravnom postupku (ZUP), pod ćutanjem uprave, podrazumeva se situacija u kojoj nadležni organ, nije doneo upravni akt po zahtevu stranke ili po službenoj dužnosti u određenom roku. S obzirom na to da stranke ne mogu da ostvare svoja prava i pravne interese bez upravnog akta, njima se i u slučaju ćutanja uprave pruža pravna zaštita. Smatra se da je tada uspostavljen, neposredno na osnovu zakona, isti upravnopravni odnos kao da je zahtev stranke odbijen. To znači da stranka može, pod zakonom predviđenim uslovima, da pokrene upravni spor zbog ćutanja uprave. U takvoj situaciji (načelo vladavine prava garantovanog članom 3. Ustava RS), pravna zaštita korisniku se pruža kroz mogućnost obraćanja zahtevom, odnosno predstavkom prvostepenom organu uprave za donošenje rešenja kojim bi se odlučilo o njegovom pravu (član 90. stav 1. u vezi člana 136. ZUP), a da u slučaju tzv. ćutanja uprave izjavi žalbu nadležnom drugostepenom organu (članovi 151. stav 3. i 153. ZUP), odnosno da pokrene upravni spor (član 15. Zakona o upravni sporovima – ZUS), što može da učini i u slučaju tzv. „dvostrukog ćutanja uprave“ iako takva mogućnost nije izričito propisana članom 19. ZUS, ali nije ni isključena. Volja zakonodavca bila je da se pravo na sudsku zaštitu u upravnom sporu obezbedi u svim slučajevima ćutanja uprave (odluka Ustavnog suda IUz 107/11 od 24.11.2011. godine).

U konkretnom slučaju, tužilac se poziva na rešenje Skupštine opštine Vitina – Odeljenje za društvene delatnosti br. 580-38-1/95. od 06.12.1995. godine, kojim je tužiocu priznatom vojnom invalidu, korisniku mesečnog novčanog primanja, prevedeno mesečno novčano primanje u iznos od 119,40 nd počev od 01.04.1995. godine i dalje sve dok za to postoje zakonski uslovi. Ovo rešenje je, doneto sa pozivom na Zakon o pravima boraca, vojnih invalida i članova njihovih porodica („Sl glasnik SRS“ br 54/89) a koji zakon je prestao da važi stupanjem na snagu (po članu 211. stav 4.) sada važećeg Zakona o pravima boraca, vojnih invalida, civilnih invalida rata i članova njihovih porodica („Službeni glasnik RS“, br.18/20). To znači da bi se na tužioca imale primeniti citirane odredbe članova 190. i 199. iz prelaznih i završnih odredbi ovog Zakona, odnosno da je nastupila “ex lege” obaveza prvostepenog organa uprave iz člana 199. ovog Zakona da, po službenoj dužnosti, do dana početka njegove primene (do 01.01.2021. godine) donese rešenje kojim će pravo priznato tužiocu po propisima koji važe do početka primene ovog zakona, prevesti i priznati u skladu sa ovim Zakonom u pogledu naziva prava (mesečna novčana primanja), propisane osnovice za utvrđivanje iznosa prava, procentualnih iznosa prava od osnovice i načina usklađivanja (član 199. stav 1. u vezi člana 155. stav 1. Zakona), a koji dalje nastavljaju da ostvaruju ta prava pod uslovima, u obimu i na način utvrđen ovim zakonom, ukoliko ovim zakonom nije drugačije propisano.

Kod iznetog, u parnici za naknadu štete zbog nepravilnog i nezakonitog rada organa tužene u kojoj je zahtev zasnovan isključivo na navodu da su organi tužene uskratili tužiocu isplatu mesečne novčane naknade, nakon početka primene Zakona o pravima boraca, vojnih invalida, civilnih invalida rata i članova njihovih porodica („Službeni glasnik RS“, br.18/20), prema stavu Vrhovnog suda redovni sud nije nadležan da odlučuje o pravima korisnika primanja iz budžeta Republike Srbije i budžeta jedinica lokalne samopuprave po ovom Zakonu kao prethodnom pitanju (član 212. ZPP) za odluku suda po tako postavljenom zahtevu. Ovo stoga što iz citiranih odredbi ovog Zakona prizilazi da o ispunjenosti uslova za ostvarivanje i obimu prava (priznatih tim zakonom), kao i o ispunjenosti uslova za dalje korišćenje tih prava, odlučuju tim Zakonom određeni organi po pravilima upravnog postupka (član 133. u vezi članova 155. stav 1. i 158. stav 1. ovog Zakona). Ovakva pravna regulativa (propisana posebnim zakonom), kako je to napred izloženo, ne lišava korisnike ranije stečenih prava da se radi ostvarenja prava priznatih tim zakonom obrate nadležnim organima u okvirima postupka propisanih Zakonom o opštem upravnom postupku (ZUP) i Zakonom o upravnim sporovima (ZUS).

Zbog toga je neosnovan tužbeni zahtev za isplatu traženih novčanih iznosa na ime lične invalidnine za period od januara 2021. godine zaključno sa aprila 2023. godine.

Iz navedenih razloga Vrhovni sud je, na osnovu člana 416. stav 1. ZPP, u ovom delu preinačio nižestepene presude i odbio tužbeni zahtev odlučivši kao u stavu drugom izreke, pri čemu delimično preinačenje nije uticalo na odluku o troškovima postupka.

Odredbom člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku propisano je da je revizija izuzetno dozvoljena zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja ne bi mogla da se pobija revizijom, ako je po oceni Vrhovnog kasacionog suda potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i ako je potrebno novo tumačenje prava (posebna revizija), a stavom 2. da o dozvoljenosti i osnovanosti revizije iz stava 1. ovog člana, odlučuje Vrhovni kasacioni sud u veću od pet sudija.

Po oceni Vrhovnog suda u konkretnom slučaju nije potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, niti je potrebno ujednačavanje sudske prakse kao ni novo tumačenje prava u odnosu na nižestepene presude kojima je usvojen tužbeni zahtev za period od juna 2019. godine zaključno sa decembrom 2021. godine. O pravu tužioca na naknadu štete zbog neisplaćene invalidnine za period pre januara 2021. godine odlučeno je u skladu sa sudskom praksom revizijskog suda, i u ovom delu ne postoji potreba za odlučivanje o posebnoj reviziji.

Ispitjući dozvoljenost revizije u ovom delu na osnovu člana 410. stav 2. tačka 5. Zakona o parničnom postupku Vrhovni sud je utvrdio da u ovom delu revizija nije dozvoljena s obzirom da vrednost predmeta spora ne prelazi dinarsku protivvrednost 40.000 evra po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe.

Iz navedenih razloga, Vrhovni sud je odluku kao u stavu trećem izreke doneo primenom odredbe člana 404. stav 2. ZPP.

Zahtev tužioca za naknadu troškova odgovora na reviziju je neosnovan, jer navedeni troškovi nisu bili potrebni radi odlučivanja u postupku po reviziji.

Predsednik veća – sudija

Dobrila Strajina s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković