.jpg "Sudska praksa")
Republika Srbija
VRHOVNI SUD
Rev2 2395/2023
11.09.2026. godina
Beograd
Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Vladislave Milićević, predsednika veća, Radoslave Mađarov, Vesne Filipović, Dragane Mirosavljević i Nadežde Vidić, članova veća, u parnici iz radnog odnosa tužioca AA iz ..., čiji je punomoćnik Desimir Mrdović, advokat iz ..., protiv tuženog „JABLANICA MP“ DOO iz Beograda, čiji je punomoćnik Vuk Vuković, advokat iz ..., radi isplate, odlučujući o reviziji tuženog, izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 4355/22 od 03.02.2023. godine, na sednici održanoj 11.09.2026. godine, doneo je
R E Š E NJ E
NE DOZVOLJAVA SE odlučivanje o reviziji tuženog, izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 4355/22 od 03.02.2023. godine, kao izuzetno dozvoljenoj.
ODBACUJE SE, kao nedozvoljena, revizija tuženog izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž1 4355/22 od 03.02.2023.
O b r a z l o ž e nj e
Presudom Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 2941/16 od 07.09.2022. godine, dozvoljeno je objektivno preinačenje tužbe podneskom od 09.09.2019. godine (stav prvi izreke), delimično usvojen tužbeni zahtev tužioca, tako što je obavezan tuženi da isplati tužiocu na ime razlike između pripadajuće zarade sa uvećanjem zarade po osnovu prekovremenog rada, rada noću i rada na dan praznika koji je neradan dan i isplaćene zarade za period od decembra 2013. godine do septembra 2016. godine, ukupan iznos od 1.704.303,68 dinara, sa zakonskom zateznom kamatom na pojedinačno određene novčane mesečne iznose, bliže određeno u izreci (stav drugi izreke), odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev tužioca da se obaveže tuženi da isplati tužiocu na ime razlike između pripadajuće zarade sa uvećanjem zarade po osnovu prekovremenog rada, rada noću i rada na dan praznika koji je neradan dan i isplaćene zarade za oktobar i novembar 2013. godine, pojedinačno određene novčane mesečne iznose, sa zakonskom zateznom kamatom, bliže određeno u izreci (stav treći izreke) i obavezan tuženi da naknadi tužiocu troškove postupka u iznosu od 503.905,00 dinara (stav četvrti izreke).
Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž1 4355/22 od 03.02.2023. godine, odbijena je kao neosnovana žalba tužene i potvrđena presuda Prvog osnovnog suda u Beogradu P1 2941/16 od 07.09.2022. godine u stavovima prvom, drugom i četvrtom izreke (stav prvi izreke) i odbijeni zahtevi tužioca i tuženog za naknadu troškova drugostepenog postupka (stav drugi izreke).
Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tuženi je blagovremeno izjavio reviziju kao posebnu, zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka, pogrešne primene materijalnog prava i pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja na osnovu člana 404. Zakona o parničnom postupku.
Vrhovni sud je na osnovu odredbe člana 404. stav 2. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“ br. 72/11...10/23-drugi zakon) ocenio da revizija tuženog nije izuzetno dozvoljena.
Odredbom člana 404. stav 1. ZPP je propisano, da revizija je izuzetno dozvoljena zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja ne bi mogla da se pobija revizijom, ako je po oceni Vrhovnog kasacionog suda potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i ako je potrebno novo tumačenje prava (posebna revizija).
Iz navedenog proizlazi da su zakonom izričito propisani dodatni, posebni uslovi, pod kojima revizijski sud može izuzetno dozvoliti reviziju i odlučiti o ovom pravnom leku i onda kada revizija nije dozvoljena na osnovu člana 403. ZPP.
Isticanje pogrešne primene materijalnog prava predstavlja zakonski razlog za izjavljivanje posebne revizije isključivo ukoliko zbog pogrešne primene materijalnog prava u drugostepenoj odluci postoji potreba da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse ili novog tumačenja prava.
Pobijanom drugostepenom presudom odbijena je kao neosnovana žalba tuženog i potvrđena prvostepena presuda i u delu kojim je obavezan tuženi da isplati tužiocu na ime razlike između pripadajuće zarade sa uvećanjem zarade po osnovu prekovremenog rada, rada noću i rada na dan praznika koji je neradni dan za period od decembra 2013. godine do septembra 2016. godine, ukupan iznos od 1.704.303,68 dinara, a koji neto iznos je utvrđen veštačenjem od strane sudskog veštaka.
Prema oceni Vrhovnog suda, u konkretnoj situcaiji nisu ispunjeni zakonski uslovi za odlučivanje o reviziji tuženog kao izuzetno dozvoljenoj u smislu odredbe člana 404. stav 1. ZPP, jer ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse ili novog tumačenja prava, imajući u vidu vrstu spora, sadržinu tražene sudske zaštite, kao i način presuđenja. Pri tom, posebna revizija se ne može izjaviti zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka, kao ni zbog pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja, s obzirom na to da to nisu revizijski razlozi propisani odredbom člana 404. stav 1. ZPP, imajući u vidu da je posebna revizija dozvoljena samo zbog pogrešne primene materijalnog prava pod dodatnim, posebnim uslovima koji su izuzetno propisani odredbom člana 404. stav 1. ZPP.
Iz navedenih razloga, Vrhovni sud je na osnovu člana 404. ZPP, odlučio kao u stavu prvom izreke.
Vrhovni sud je ispitao dozvoljenost revizije na osnovu odredbe člana 410. stav 2. tačka 5. a u vezi člana 413. ZPP, i utvrdio da revizija tuženog nije dozvoljena.
Tužba u ovoj parnici iz radnog odnosa je podneta 27.12.2016. godine. Vrednost predmeta spora revizijom pobijanog dela na ime glavnog tužbenog zahteva iznosi 1.704.303,68 dinara.
Odredbom člana 441. ZPP je propisano da, revizija je dozvoljena u parnicama o sporovima o zasnivanju, postojanju i prestanku radnog odnosa.
U sporovima radi novčanog potraživanja iz radnog odnosa dozvoljenost revizije se ocenjuje na osnovu odredbe člana 403. stav 3. ZPP.
Dakle, u sporovima radi novčanog potraživanja iz radnog odnosa, revizija je dozvoljena pod istim uslovima, kao i u imovinskopravnim sporovima koji se odnose na novčana potraživanja.
Odredbom člana 403. stav 3. ZPP je propisano da, revizija nije dozvoljena u imovinskopravnim sporovima ako vrednost predmeta spora pobijanog dela ne prelazi dinarsku protivvrednost od 40.000 evra po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan podnošenja tužbe.
Prema tome, kako se radi o imovinskopravnom sporu iz radnog odnosa koji se odnosi na novčano potraživanje, u kome vrednost predmeta spora pobijanog dela na ime glavnog tužbenog zahteva ne prelazi merodavnu vrednost za dozvoljenost revizije u dinarskoj protivvrednosti od 40.000 evra, to revizija tuženog nije dozvoljena na osnovu odredbe člana 403. stav 3. ZPP.
Iz navedenih razloga, Vrhovni sud je na osnovu člana 413. ZPP, odlučio kao u stavu drugom izreke.
Predsednik veća – sudija
Vladislava Milićević,s.r.
Za tačnost otpravka
Zamenik upravitelja pisarnice
Milanka Ranković
