Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju, zbog bitnih povreda odredaba parničnog postupka, pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja i pogrešne primene materijalnog prava.

Vrhovni sud je utvrdio da je revizija tužioca dozvoljena na osnovu člana 403. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik Republike Srbije“ br. 72/11 ... 10/23), pa je ispitao pobijanu presudu na osnovu člana 408. tog zakona i utvrdio da revizija nije osnovana.

U postupku donošenja pobijane presude nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, a ni bitna povreda iz člana 371. stav 1. koja bi predstavljala razlog za reviziju prema članu 407. stav 1. ovog zakona. Drugostepeni sud je prihvatio činjenično stanje utvrđeno prvostepenom presudom i kod donošenja presude postupio u skladu sa odredbama člana 394. tačka 4. i člana 396. stav 1. ZPP, dajući ocenu o pravnom značaju činjenica bitnih za primenu materijalnog prava.

Prema činjenicama utvrđenim u sprovedenom postupku, tužilac je zajedno sa svojim dedom, sada pokojnim VV, sa kojim je imao zaključen ugovor o doživotnom izdržavanju od 26.10.2004. godine, pristupio zaključenju ugovora o uređenju načina korišćenja zajedničke imovine od 16.02.2006. godine sa BB, ovde tuženom i njenim sada pokojnim suprugom GG, u sadržini kojom konstatuju da ugovornici AA, BB i GG zajednički koriste šupu za skladištenje drva na istočnoj strani zgrade i garažu za parkiranje vozila na zapadnoj strani zgrade, da će AA u relativno skorom vremenu rekonstruisati stambeni objekat na severnoj strani dvorišta i u okviru renovirane kuće napraviti sebi garažu i ostavu, do tada će se postojeća garaža i šupa u sastavu zgrade na južnoj strani koristiti na isti način, a od momenta rekonstrukcije zgrade na severnoj strani dvorišta BB i GG postaju vlasnici šupe od 13 kvadrati i garaže od 10 kvadrati na zapadnoj strani kuće, a da su nakon ovako zaključenog ugovora BB i GG po osnovu sopstvenog rada vlasnici zgrade od tvrdog materijala površine 90 kvadrata koja se nalazi na južnoj strani kat. parc ... KO ... sa stambenim prostorijama u prizemlju i spratom, dok će vlasnici šupe i garaže postati tek nakon što ugovarač AA izvrši rekonstrukciju zgrade na severnoj strani dvorišta.

Posle smrti VV, tužilac nije sproveo ugovor o doživotnom izdržavanju, već je u ostavinskom postupku rešenjem od 25.01.2012. godine tužiočeva majka DD oglašena naslednikom na celokupnoj imovini pokojnog VV, te i na ovde spornoj šupi i garaži u sastavu objekta broj 2. Potom, zaključen je ugovor o poklonu 03.02.2015. godine između tužioca kao poklonoprimca i njegove majke DD kao poklonodavca, kojim je kao predmet poklona navedena kat. parc ... KO ..., stambeni objekat - kuća, objekat broj 1, površine 66m2 i realni deo od 28/90m2 objekta broj 2, površine u gabaritu 90m2 na istoj parceli i dvorište uz stambene objekte površine 1.01,59ha, sve upisano u LN ... KO ... . Ovaj ugovor je zaključen u toku trajanja parnice, koja je okončana pravnosnažnom presudom Osnovnog suda u Prokuplju P 1063/14 od 19.06.2015. godnie kojom je utvrđeno da su u toj parnici tužioci GG i BB vlasnici na po ½ porodične stambene zgrade broj 2, koja se sastoji od prizemlja i sprata na kat. parc. ... u ln. ... KO ... - ..., površine u osnovi od 90m2 i trajni su korisnici od po ½ na zemljištu pod stambenom zgradom broj 2 čija je površina 90m2 i zemljištu uz stambenu zgradu čija je površina 0.01,59ha, sve na kat. parc. ... KO ... čija je ukupna površina od 1.03,15ha, što su tuženi DD i tužilac po tužbi glavnog mešanja AA dužni da priznaju i dozvole tužiocima da se kod RGZ SKN u Prokuplju upišu kao suvlasnici i trajni sukorisnici u navedenim delovima, a odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev po tužbi za glavno mešanje AA da se utvrdi da je vlasnik dela zgrade broj 2 u prizemnom delu - garaže u površini od 15,92m2 i pomoćnog objekta - šupe u površini od 11,86m2, po osnovu ugovora o doživotnom izdržavanju R 419/04 od 26.10.2004. godine

Kod iznetog činjeničnog stanja, pravilno je drugostepeni sud odlučio kada je tužbeni zahtev u celini odbio kao neosnovan. Prema razlozima pobijane presude, ugovorom od 16.02.2006. godine imovinom je raspolagao pok. VV kao njen titular, a ne tužilac koji je ugovor zaključio kao ugovorna strana koja se saglasila da se smanji imovina obuhvaćena ugovorom o doživotnom izdržavanju na način kako je navedeno u ugovoru. Ovaj ugovor kao izraz volje i saglašavanja primaoca i davaoca izdržavanja sa posledicama u pogledu obima imovine koja se po ugovoru o doživotnom izdržavanju prenosi na tužioca kao davaoca izdržavanja, nije pravno ništav u celini, niti su delimično ništave pojedine odredbe tog ugovora, u smislu člana 103. i 105. Zakona o obligacionim odnosima. Neosnovan je tužbeni zahtev u delu o traženom utvrđenju da je tužilac po osnovu ugovora o poklonu od 03.02.2015. godine vlasnik realnog prizemnog dela objekta broj 2, ostave za drva od 12m2 na levoj strani i garaže od 16m2 na desnoj strani objekta - porodične stambene zgrade, jer ne proizvodi pravno dejstvo zato što je njegov osnov nedopušten u smislu člana 51. stav 2. i 53. stav 2. i 3. Zakona o obligacionim odnosima. Izneti zaključak zasnovan je na oceni utvrđenih činjenica o držanju tužioca, sprovođenje ostavinskog postupka iza pok. VV uz donošenje deklaratornog ostavinskog rešenja, učešću tužioca i njegove majke u svojinskoj parnici u toku čijeg trajanja su pristupili zaključenju ugovora o poklonu, sa namerom da se osujete prava tužene na spornoj garaži i šupi kao prizemnom delu stambene zgrade broj 2, nasuprot tome da niko iz neprava ili zloupotrebe prava ne može izvući pravo.

Revizija tužioca nije osnovana u osporavanju pravilnosti i zakonitosti pobijane presude.

Neosnovano se revizijom tužioca ukazuje da drugostepeni sud prekoračuje tužbeni zahtev kada utvrđuje činjenično stanje ne otvarajući raspravu. Drugostepeni sud to ne čini kada u okviru činjeničnog utvrđenja prvostepenog suda drugačije ocenjuje značaj bitnih činjenica koje je prvostepeni sud utvrdio. Drugostepena presuda nije zahvaćena bitnom povredom iz člana 396. u vezi člana 355. stav 5. ZPP, kako se u reviziji ukazuje. Razlozi o bitnim činjenicama i primeni materijalnog prava navedeni su u obrazloženju pobijane presude, i to su razlozi zbog kojih je odbijen tužbeni zahtev kojim je primarno traženo da se utvrdi da je ništav i da ne proizvodi pravno dejstvo ugovor od 06.02.2006. godine u celosti, a eventualno da se utvrdi da je taj isti ugovor ništav u pojedinim odredbama, kao i za utvrđenje da je tužilac vlasnik određenog dela objekta broj 2 na kat. parc. ... KO ... . Zahtev za utvrđenje delimične ništavosti ugovora, naslovljen kao eventualni tužbeni zahtev, zapravo je sadržan u zahtevu za utvrđenje ništavosti ugovora u celini. Prema iznetom, drugostepenom presudom nije prekoračen tužbeni zahtev.

Pravilnost primene materijalnog prava u pobijanoj presudi nije dovedena u pitanje navodima iznetim u reviziji.

Predmetnim ugovorom o načinu korišćenja zajedničke imovine od 16.02.2006. godine, pored uređenja državinskog režima, sadržano je i regulisanje imovinskih odnosa, na način da tuženoj i njenom pokojnom suprugu pripada objekat broj 2 u osnovi 90m2, prizemlje i sprat, s tim da ostavu za drva i garažu zajedno koriste sa tužiocem dok tužilac sebi ne izgradi garažu i prostor za smeštaj drva na severnoj strani dvorišta. Na ovaj način, sada pokojni VV je uz znanje i saglasnost tužioca, kao i njegov pristanak, učinio raspolaganje pravima koje je imao i omogućio legalizaciju gradnje stambenog objekta broj 2 uz priznato pravo svojine tuženoj i njenom pokojnom suprugu po osnovu sopstvenih ulaganja, dok je tužiocu ustupio druga prava koja ne uključuju pravo svojine na prizemnom delu objekta broj 2 (ostavi i garaži). Zaključeni ugovor ne prikriva neki drugi ugovor i nije prividan u smislu člana 66. istog zakona. Okolnost prethodno zaključenog ugovora o doživotnom izdržavanju sa ugovorenim prenosom imovine nakon smrti, nije predstavljala smetnju punovlasnom ugovaranju i raspolaganju od strane pokojnog VV, kao tadašnjeg imaoca prava na nepokretnosti, da sa BB i GG uredi imovinske odnose, pored ostalog i time da im prizna da su vlasnici po osnovu sopstvenog rada zgrade od tvrdog materijala površine 90 kvadrata sa stambenim prostorijama u prizemlju i spratom. Uz to, vlastan je bio i da ugovori režim u kojem će biti šupa i garaža u sastavu te zgrade na južnoj strani dvorišta, kao i da za unuka AA obezbedi pravo nesmetanog renoviranja druge kuće postojeće na parceli uz izgradnju druge garaže i ostave. Tome protivan tužilac nije bio, što se vidi i po tome da je i sam imao svojstvo ugovorne strane kod zaključenja predmetnog ugovora. U vreme zaključenja ovog ugovora o uređenju načina korišćenja zajedničke imovine, koju su činila prava pokojnog VV i prava BB i GG, tužilac je, s obzirom na zaključeni ugovor o doživotnom izdržavanju, mogao imati očekivanje, ali ne i pravo svojine na nepokretnosti, s obzirom da se ugovorom o doživotnom izdržavanju imovina prenosi na primaoca izdržavanja tek nakon smrti davaoca izdržavanja.

Tužilac je vezan dejstvom pravnosnažne presude kojom je utvrđeno da su tužena i njen pokojni suprug vlasnici stambene zgrade broj 2, površine u osnovi od 90m2, koja se sastoji od prizemlja i sprata, a prizemlje obuhvata ostavu od 12m2 i garažu od 16m2 (član 360. stav 1. ZPP). Kod iznetog, tužilac nema ni realni ni svojinski udeo na objektu broj 2 na kat. parc. ..., niti pravnog osnova traženju utvrđenja ništavosti ugovora zaključenog 16.02.2006. godine Nasuprot tome, drugačiji učinak ne može postići pozivanjem na ugovor o poklonu koji dejstvo ne proizvodi na pravnosnažno raspravljena svojinska prava tužilaca na celini stambenog objekta br. 2 na kat. parc ... KO ...., te su suprotni revizijski navodi neosnovani.

S obzirom da nema ni drugih bitnih povreda postupka zbog kojih se revizija može izjaviti primenom člana 407. stav 1. tačka 2, 3. i 5. ZPP, kao i da je o primeni materijalnog prava drugostepeni sud dao jasne i pravilne razloge koje revizijski sud prihvata, revizija je u celini neosnovana.

Prema ishodu spora, tuženoj pripada pravo na naknadu troškova postupka, o čemu je pravilno odlučeno primenom člana 153. i 154. ZPP.

Iz iznetih razloga, na osnovu člana 414. stav 1. ZPP, Vrhovni sud je odlučio koa u izreci ove presude.

Predsednik veća – sudija

Jelica Bojanić Kerkez,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković