U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je sa tuženom zasnovao radni odnos na neodređeno vreme u toku 2008. godine sa trećim stepenom stručne spreme, a tokom svog radnog angažovanja raspoređivan je na različite poslove i radne zadatke, saglasno rešenjima o raspoređivanju. Nakon stupanja na snagu Zakona o zaposlenima u AP i jedinicama lokalne samouprave, tužena je sa tužiocem zaključila ugovor o radu dana 28.12.2016. godine i razvrstala je tužioca u nameštenike. Nakon usvajanja Odluke u opštinskoj upravi Opštine Vlasotince od 25.09.2020. godine i objavljivanja iste u „Sl. glasniku Opštine Vlasotince“, organ upravljanja kod tužene doneo je novi Pravilnik o organizaciji i sistematizaciji radnih mesta u čijem članu 67. je regulisano da će se raspoređivanje službenika i nameštenika prema ovom Pravilniku izvršiti najkasnije do 31.12.2020. godine. Dana 29.12.2020. godine tužena je sa tužiocem zaključila osporeni ugovor o radu. Prema navodima tužioca tužena nije mogala da zaključi novi ugovor o radu već samo aneks ugovora o radu, da se osporenim ugovorom o radu izbegava izvršvanje pravnosnažne izvršne presude postupajućeg suda P1 676/2019 od 26.12.2019. godine. Ugovori o radu od 28.12.2016. godine i od 29.12.2020. godine, u pogledu bitnih elemenata su istovetni.

Polazeći od ovako utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su našli da je pobijani ugovor o radu zakonit, da tužena novim ugovorom o radu nije promenila niti jedan element ugovora o radu od 28.12.2016. godine koji se u bitnom odnosi na radno pravni status tužioca (radno mesto, koeficijent za obračun zarade, opis poslova, radno vreme i dr.).

Prema oceni Vrhovnog suda pravilno su nižestepeni sudovi odbili zahtev tužioca, zbog čega nisu od uticaja na drugačiju odluku navodi revizije o pogrešnoj primeni materijalnog prava.

Odredbom člana 176. Zakona o zaposlenima u autonomnim pokrajinama i jedinicama lokalne samouprave („Sl. glasnik RS“, br.21/2016, 113/2017 i 95/2018), propisano je da nameštenik zasniva radni odnos ugovorom o radu (stav 1), da ugovor o radu obavezno sadrži odredbu prema kojoj poslodavac može rešenjem da promeni one elemente ugovora čiju jednostranu promenu zakon dopušta (stav 2), da o pravima i dužnostima nameštenika rešenjem odlučuje poslodavac (stav 3), da nameštenik ima pravo na platu, za naknadu i druga primanja prema zakonu kojim se uređuju plate u autonomnoj pokrajini i jedinici lokalne samouprave (stav 4).

Članom 197. st.1. i 2. Zakona o zaposlenima u autonomnim pokrajinama i jedinicama lokalne samouprave propisano je da će se raspoređivanje službenika prema pravilnicima o organizaciji i sistematizaciji radnih mesta, donetim u skladu sa ovim zakonom i pratećim podzakonskim aktima, izvršiti do početka primene ovog zakona (stav 1), da će ugovori o radu sa nameštenicima, kojima se nastavlja njihov radni odnos, biti zaključeni do početka primene ovog zakona (stav 2).

Imajući u vidu citirane zakonske odredbe, po oceni Vrhovnog suda, donošenje novog Pravilnika o organizaciji i sistematizaciji radnih mesta u Opštinskoj upravi i Opštinskom pravobranilaštvu tužene, stupanje istog na pravnu snagu, kojim se bliže uređuje organizacija Opštinske uprave, unutrašnje organizacije jedinica i njihov delokrug i druga pitanja, koja su od važnosti za funkcionisanje same opštinske uprave kao celine, daje za pravo tuženoj da se zaposlenima, a u konkretnom slučaju sa nameštenicima zaključe novi ugovor o radu, kojima će na celovit i potpun način urediti međusobna prava, obaveze i odgovornosti svih radnika opštinske uprave, pa i nameštenika, u konkretnom slučaju i tužioca. Pravilno je na navedeni način postupila tužena, zaključujući novi ugovor o radu sa tužiocem.

Neosnovani su revizijski navodi tužioca da je namera tužene za zaključenje novog ugovora o radu bila upravo sa ciljem da izigra sprovođenje pravnosnažne presude P1 676/19 od 26.12.2019. godine u pogledu raspoređivanja i određivanja koeficijenta za isplatu zarade tužiocu, da se suprotno navedenoj presudi prema ugovoru tužiocu opet određuje koeficijent za isplatu zarade 8,53, jer tužena ugovorom o radu koji je predmet pobijanja u ovom postupku nije ni na koji način izvršila promenu bilo kog bitnog elementa prethodnog ugovora o radu već je radi usklađivanja sa novim Pravilnikom o sistematizaciji radnih mesta zaključila ugovor o radu sa tužiocem, na način koji je to učinila i sa svim ostalim nameštenicima zaposlenim kod tužene.

Zahtev tužioca za naknadu troškova revizijskog postupka, je odbijen kao neosnovan, s obzirom da tužilac sa revizijom nije uspeo u ovom postupku.

Iz iznetih razloga, Vrhovni sud je na osnovu člana 414. i člana 165. stav 1. ZPP, odlučio kao u izreci.

Predsednik veća - sudija

Vesna Subić, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković