Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu tužioci su blagovremeno izjavili reviziju, zbog pogrešne primene materijalnog prava sa predlogom da se o reviziji odluči kao izuzetno dozvoljenoj, primenom člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Vrhovni sud je ispitao pobijanu presudu u smislu člana 403. stav 2. tačka 2. i člana 408. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ 72/11...10/23) i utvrdio da revizija tužilaca nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju Vrhovni sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužioci su podneli tužbu protiv tužene navodeći da su dana 01.04.2009. godine zasnovali radni odnos kod organa tužene, a pre toga su obavljali poslove u Kosovskoj policiji službi (KPS), organu tzv. Privremenih kosovskih institucija. Nakon samoproglašenja nezavisnosti Kosova 2007. godine, tužioci su napustili rad u ovoj instituciji – organu. Od njih je zatraženo da se vrate na posao i da nastave sa radom u KPS i to preko starešina PU Priština. Krajem 2008. i početkom 2009. godine odlukom Vlade Republike Srbije odlučeno je da pripadnici KPS koji ispunjavaju uslov za zasnivanje radnog odnosa u MUP-u RS, a koji su postupili po preporukama i direktivama Vlade RS kod tužene zasnuju radni odnos na neodređeno vreme i da obavljaju poslove i zadatke sa prioritetnim zadatkom na zaštiti i bezbednosti preostalog srpskog i nealbanskog stanovništva, kao i druge zadatke. Rešenja o zasnivanju radnog odnosa nakon potpisivanja nisu data tužiocima, prosleđivana su Upravi za ljudske resurse u Beogradu, formirani su personalni dosijei za tužioce a o svom radu tužioci su usmeno izveštavali nadležnog radnika PU Priština, zaduženog za rad i praćenje rada za područje Lipljana i Gračanice, o njihovom radu vođena je evidencija, kao i o rasporedu dežurstva radnog vremena, korišćenja bolovanja, godišnjeg odmora. Tužiocima je isplaćena zarada ali bez uvećanog koeficijenta od 4,5% po osnovu tzv. „kosovskog dodatka“ u skladu sa zaključkom Vlade RS o ostvarivanju prava na naknadu plate, odnosno zarade kao i privremenu naknadu zaposlenih sa područja AP KiM kao radno angažovanim pripadnicima PU Priština zaključno sa 31.05.2013. godine, kada je obustavljena isplata zarade i ostalih primanja bez ikakvog pravnog akta tužene, a tužioci su nastavili da obavljaju poslove i zadatke policajaca u KPS. Od januara 2014. godine, tužioci nisu imali zdravstvene knjižice niti im je priznato pravo na penziju kao ostalim zaposlenima u MUP- u koji imaju prebivalište na AP KiM, te smatraju da su od strane tužene diskriminisani i stavljeni u neravnopravan položaj u kom smislu su i predložili usvajanje tužbenog zahteva opredeljenog u skladu sa nalazom i mišljenjem sudskog veštaka i da se obaveže tužena da im isplati zaradu i bonuse.

Kod ovako utvrđenog činjeničnog stanja, prvostepeni sud je utvrdio da su tužioci u utuženom vremenskom periodu bili u radnom odnosu kod tužene, da je tužena protivpravno onemogućavala tužioce kao zaposlene da ostvaruju zaradu, da nije donela odluku kojom bi regulisala radno pravni status tužilaca i time im omogućila pravo na pravni lek primenom pravila iz odredbe člana 210. st. 4. i 5. Zakona o policiji, da je na taj način poslodavac stvorio protivpravno stanje koje je imalo za posledicu da su tužiocu u utuženom periodu bili onemogućeni da ostvare zaradu koju bi prema redovnom toku stvari ostvarili, u kom smislu je prvostepeni sud obavezao tuženu da tužiocima naknadi štetu po osnovu izgubljenih zarada i neisplaćenih iznosa od po 10.000,00 dinara za svaki mesec u toku utuženog perioda koji iznosi predstavljaju naknadu koju su kao oblik stimulacije dobijali zaposleni kod tužene, koju bi tužioci prema redovnom toku stvari ostvarili.

Drugostepeni sud nije prihvatio pravno stanovište prvostepenog suda. Radi pravilnog utvrđenja činjeničnog stanja, drugostepeni sud je održao raspravu na osnovu ovlašćenja iz člana 383. stav 3. ZPP. Kako je predmet tužbenog zahteva isplata plate i drugih novčanih primanja iz radnog odnosa, prema oceni drugostepenog suda za pravilnu primenu materijalnog prava odlučna činjenica je da li su tužioci bili u radnom odnosu kod tužene u utuženom periodu. Prema zaključku drugostepenog suda, osim što tužioci nisu dokazali da su u radnom odnosu kod tužene, tuženi u ovom periodu nisu dokazali da su obavljali faktički rad odnosno da su radili kod tužene za koji rad bi imali pravo na isplatu plate kao i bonusa koji potražuju, a tužioci ističu da su radili kod KPS da primaju platu ali bez ikakvih doprinosa po tom osnovu i to iz budžeta Privremenih kosovskih institucija i da taj rad obavljaju u uniformi, s tim što smatraju da se ne radi o radnom odnosu, što nije od uticaja na osnovanost tužbenog zahteva. Tužioci u utuženom periodu nisu radili kod tužene kao poslodavca u svojstvu zaposlenih puno radno vreme, jer su radili kao pripadanici kosovske policijske službe, kao poslodavca, sa punim radnim vremenom te neosnovano traže isplatu na ime izgubljene plate kao i bonusa od tužene, da nema odgovornosti tužene za naknadu štete tužiocima.

Po nalaženju Vrhovnog suda, drugostepeni sud je pravilno primenio materijalno pravo kada je odbio kao neosnovan tužbeni zahtev tužilaca na ime neisplaćenih zarade i bonusa za utuženi period. Naime, tužioci tokom postupka nisu osporili da su sa 31.12.2013. godine odjavljeni sa socijalnog osiguranja, navodeći u tužbi da od januara 2014. godine tužiocima i članovima njihovih užih porodica nisu overene zdravstvene knjižice, a prethodno im od juna meseca 2013. godine nije isplaćena plata i naknada u novčanom iznosu od 10.000,00 dinara koju označavaju kao bonus, te stoga su tužioci nakon odjave sa osiguranja i prestanka isplate plate i drugih novčanih primanja imali saznanja o povredi njihovih prava kao zaposlenih. U takvoj situaciji, na osnovu odredbe člana 140. Zakona o državnim službenicima, mogli su da traže zaštitu povređenog prava, s obzirom da o pravima i dužnostima državnih službenika odlučuje rukovodilac rešenjem. U suprotnom nema osnova za zaključak da su i nakon odjave sa osiguranja i prestanka isplate plate i dalje u radnom odnosu kod tužene. Ovo utoliko pre što tužioci ne spore da su u utuženom periodu angažovani u KPS, ali smatraju da zbog činjenice da KPS nije organ RS da to ne predstavlja radni odnos da bi se moglo govoriti o dvostrukom radnom odnosu. Ovi navodi tužilaca nisu od uticaja s obzirom da tužioci nisu vodili postupak za utvrđenje da im je radni odnos kod tužene nezakonito prestao na koji način bi regulisali svoj radno pravni status, a osnovanost tužbenog zahteva zasnivaju na činjenici da tužena nije odlučila o njihovom radno pravnom statusu jer nije doneto rešenje o prestanku radnog odnosa, niti je protiv tužilaca vođen disciplinski postupak koji bi rezultirao prestankom radnog odnosa.

Radni odnos ne može da se zasnuje kod poslodavca, van slučaja propisanih odredbom člana 41. Zakona o radu, te s obzirom na opštu zabranu zasnivanja radnog odnosa kod dva poslodavca kod činjenice da su tužioci u periodu za koji potražuju izgubljenu platu bili u radnom odnosu kod drugog poslodavca, Kosovskoj policijskoj službi, sa punim radnim vremenom i ostvarivali pravo na isplatu plate po tom osnovu, pa tužioci neosnovano potražuju navedenu naknadu štete, s pozivom na nedonošenje odluke o radno pravnom statusu, odnosno rešenje o eventualnom prestanku radnog odnosa iz već navedenih razloga. Osim toga, tužioci nisu dokazali da su obavljali faktički rad, odnosno da su radili kod tužene za koji rad bi imali pravo na isplatu plate kao i bonusa koji potražuju, a tužioci ističu da rade kod KPS da primaju platu i to iz budžeta Privremenih kosovskih institucija.

Neosnovani su navodi revizije tužilaca da im pripada zarada kao i bonusi za utuženi period imajući u vidu činjenicu da tužioci u utuženom periodu nisu radili kod tužene kao poslodavca u svojstvu zaposlenih.

Iz iznetih razloga revizija nije osnovana u pobijanju pravnosnažne presude kojom je tužbeni zahtev tužilaca odbijen kao neosnovan.

O troškovima postupka je odlučeno u skladu sa odredbom člana 153. stav 1. i člana 154. ZPP.

Tužiocima ne pripada naknada troškova revizijskog postupka, s obzirom da je revizija odbijena kao neosnovana.

Iz iznetih razloga, Vrhovni sud je odlučio kao u izreci na osnovu člana 414. i člana 165. stav 1. ZPP.

Predsednik veća-sudija

Vesna Subić, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković