U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je bio u radnom odnosu kod tuženog na neodređeno vreme na osnovu ugovora o radu od 20.12.2019. godine, na radnom mestu ... . Prestao mu je radni odnos 13.09.2021. godine, na osnovu sporazuma o prestanku radnog odnosa broj ../21 od 13.09.2021. godine. Ovaj sporazum je sačinjen tako što je deo teksta otkucan i odštampan, a jedan deo sadrži prazne linije koje su popunjene olovkom, a odnose se na podatke o nazivu poslodavca, imenu i prezimenu zaposlenog i datumu prestanka radnog odnosa. Isti je potpisao tužilac, kao zaposleni i BB (zakonski zastupnik tuženog do 14.07.2020. godine). Tuženi je doneo rešenje bez broja sa unetim datumom da 13.09.2021. godine tužiocu prestaje radni odnos na osnovu sporazuma o prestanku radnog odnosa. Istog dana tuženi je doneo rešenje broj ../21 kojim je stavio van snage rešenje o otkazu ugovora o radu tužiocu. Navedena rešenja potpisao je VV – zakonski zastupnik tuženog od 14.07.2020. godine. Rešenjem Agencije za privredne registre 481169/2020 od 14.07.2020. godine usvojena je registraciona prijava pa je u registru APR registrovana promena podataka kod tuženog i to u pogledu zakonskog zastupnika, tako što je iz registra kao zakonski zastupnik brisan BB, a upisan VV. Ovlašćenjem broj 170/20 od 15.07.2020. godine između ostalog novoimenovani direktor tuženog VV ovlastio je BB da može u ime i za račun poslodavca (ovde tuženog) da odlučuje o pravima, obavezama i odgovornostima zaposlenih iz oblasti rada i radnih odnosa, uključujući i potpisivanje i sporazuma o prestanku radnog odnosa.

Polazeći od ovako utvrđenog činjeničnog stanja nižestepeni sudovi su usvojili tužbeni zahtev tužioca i poništili sporazum o prestanku radnog odnosa tužioca. Sporazum o prestanku radnog odnosa iz člana 177. Zakona o radu dovodi do prestanka radnog odnosa ukoliko je volja poslodavca i zaposlenog s tim u vezi izražena slobodno, jasno, nedvosmisleno i bez mana. Osporeni sporazum o prestanku radnog odnosa sadrži manu volje i ne proizvodi pravno dejstvo s obzirom da je ovaj sporazum potpisan „blanko“ prilikom zaključenja ugovora o radu. Isti je sačinjen tako što je deo teksta otkucan i odštampan, a jedan deo sadrži prazne linije koje su popunjene olovkom (naziv poslodavca, ime i prezime zaposlenog i datum prestanka radnog odnosa). U prilog zaključku da je ovaj sporazum „blanko“ potpisan je i činjenica da je sporazum potpisan od strane BB, prethodnog zakonskog zastupnika, a rešenje o prestanku radnog odnosa i stavljanju van snage tog rešenja od strane VV, sadašnjeg zakonskog zastupnika. Iako je BB imao ovlašćenje za odlučivanje o pravima i obavezama zaposlenih, nelogično je da sporazum i rešenje koji su doneti istog dana budu potpisani od strane različitih zakonskih zastupnika jer se odnose na istog zaposlenog. Iz izloženih razloga nižestepeni sudovi su zaključili da je osporeni sporazum o prestanku radnog odnosa nezakonit.

Po oceni Vrhovnog suda, nižestepeni sudovi su pravilno primenili materijalno pravo.

Članom 177. stav 1. Zakona o radu („Službeni glasnik RS“ broj 24/05...95/18) propisano je da radni odnos može da prestane na osnovu pisanog sporazuma poslodavca i zaposlenog.

Prema navedenom članu radni odnos može da prestane na osnovu pisanog sporazuma poslodavca i zaposlenog. Sporazum je zaključen kad poslodavac i zaposleni o tome postignu saglasnost, koja se odnosi, kako na prestanak radnog odnosa, tako i na ostala pitanja u vezi sa tim (dan prestanka radnog odnosa, neisplaćene zarade i druga primanja, neiskorišćen godišnji odmor i sl.) i proizvodi pravno dejstvo čim bude zaključen. Da bi sporazum bio pravno valjan i mogao da proizvodi pravno dejstvo potrebno je da je zaključen u pismenoj formi između zaposlenog i poslodavca. Sporazum o prestanku radnog odnosa, pri tome, mora da bude razultat podudarne volje poslodavca i zaposlenog, koja mora da bude izražena slobodno, jasno, nedvosmisleno i bez mana, odnosno ne sme biti iznuđena, jer u suprotnom ne proizvodi pravno dejstvo.

U konkretnom slučaju, imajući u vidu utvrđeno činjenično stanje tužilac nije slobodno izrazio volju za zaključenje sporazuma o prestanku radnog odnosa, odnosno između tužioca i tuženog nije postignuta saglasnost volja o sporazumnom prestanku radnog odnosa. Ovo stoga što je sporni sporazum o prestanku radnog odnosa potpisan blanko, prilikom zasnivanja radnog odnosa, zbog čega i ne može da proizvodi pravno dejstvo. Kod iznetog, pravilno su nižestepeni sudovi, poništili osporeni sporazum o prestanku radnog odnosa i obavezali tuženog da tužioca vrati na rad.

Kod izloženog neosnovani su navodi revizije o pogrešnoj primeni materijalnog prava.

Suprotno navodima revizije, u obrazloženju ožalbene presude ocenjeni su bitni žalbeni navodi u skladu sa članom 396 stav 1 Zakona o parničnom postupku, pa se s tim u vezi neosnovano navodima revizije ukazuje na bitne povrede odredaba parničnog postupka iz člana 374 stav 1 Zakona o parničnom postupku. Osim toga, revizija ne može da se izjavi zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 12. Zakona o parničnom postupku, na koju povredu tuženi ukazuje u reviziji, a u smislu člana 407. stav 1. istog Zakona.

Kod izloženog, s obzirom da se ostalim navodima revizije osporava ocena izvedenih dokaza i utvrđeno činjenično stanje, što ne može biti revizijski razlog prema odredbi člana 407. stav 2. Zakona o parničnom postupku, Vrhovni sud je primenom člana 414. stav 1. Zakona o parničnom postupku odlučio kao u izreci.

Predsednik veća – sudija

Dragana Marinković, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković