Troškovi krivičnog postupka u odnosu na okrivljene ĐĐ i EE padaju na teret budžetskih sredstava suda, o kojima će biti odlučeno posebnim rešenjem.

Presudom Apelacionog suda u Nišu Kž1 351/25 od 06.08.2025. godine odbijena je kao neosnovana žalba branioca okrivljenih BB, AA, ĐĐ i EE i prvostepena presuda je potvrđena.

Protiv navedenih pravnosnažnih presuda, zahtev za zaštitu zakonitosti je blagovremeno podneo branilac okrivljenog AA, advokat Žarko Stanisavljević, zbog bitne povrede odredaba krivičnog postupka iz člana 438. stav 1. tačka 1) ZKP i povrede krivičnog zakona iz člana 439. tačka 2) ZKP, sa predlogom da Vrhovni sud utvrdi da je podneti zahtev osnovan i pobijane presude preinači i okrivljenog oslobodi od optužbe. Predložio je da se izvršenje pravnosnažne presude prema okrivljenom AA odloži do donošenja odluke po podnetom zahtevu.

Vrhovni sud je dostavio primerak zahteva za zaštitu zakonitosti Vrhovnom javnom tužiocu shodno odredbi člana 488. stav 1. ZKP, pa je u sednici veća koju je održao u smislu člana 490. ZKP, bez obaveštavanja Vrhovnog javnog tužioca i branioca okrivljenog AA, smatrajući da njihovo prisustvo nije od značaja za donošenje odluke (član 488. stav 2. ZKP), razmotrio spise predmeta i pravnosnažne presude protiv kojih je zahtev za zaštitu zakonitosti podnet, te je, nakon ocene navoda iznetih u zahtevu, našao:

Zahtev za zaštitu zakonitosti branioca okrivljenog AA, je neosnovan.

U zahtevu za zaštitu zakonitosti branilac okrivljenog kao razlog podnošenja navodi bitnu povredu odredaba krivičnog postupka iz člana 438. stav 1. tačka 1) ZKP, dok suštinski, iako numerički ne označava, ukazuje na povredu krivičnog zakona iz člana 439. tačka 2) ZKP, navodeći da se u radnjama okrivljenog AA opisanim u stavu prvom izreke, ne stiču elementi krivičnog dela iz člana 322. stav 2. u vezi stava 1. Krivičnog zakonika, za koje je oglašen krivim, osporavajući u vezi sa tim status oštećenih pomoćnika javnog izvršitelja kao službenih lica iz člana 112. stav 3. tačka 3) Krivičnog zakonika i navodeći da se u radnjama okrivljenog stiču elementi krivičnog dela laka telesna povreda iz člana 122. stav 1. Krivičnog zakonika, u odnosu na koje je nastupila apsolutna zastarelost krivičnog gonjenja.

Odredbom člana 322. stav 1. Krivičnog zakonika propisano je da ko silom ili pretnjom da će neposredno upotrebiti silu spreči službeno lice u vršenju službene radnje koju preduzima u okviru svojih ovlašćenja ili ga na isti način prinudi na vršenje službene radnje, kazniće se zatvorom od jedne do pet godina, dok je stavom 2. navedenog člana propisano da ako prilikom izvršenja dela iz stava 1. tog člana učinilac uvredi ili zlostavi službeno lice ili mu nanese laku telesnu povredu ili preti upotrebom oružja, kazniće se zatvorom od dve do osam godina.

Prema odredbi člana 112. stav 3. tačka 3) Krivičnog zakonika, službenim licem smatra se javni beležnik, javni izvršitelj i arbitar kao i lice u ustanovi, preduzeću ili drugom subjektu, kojem je povereno vršenje javnih ovlašćenja, koje odlučuje o pravima, obavezama ili interesima fizičkih ili pravnih lica ili o javnom interesu, dok je tačkom 4) stava 3. iste odredbe propisano da se službenim licem smatra i lice kojem je faktički povereno vršenje pojedinih službenih dužnosti ili poslova.

Odredbom člana 509. stav 1. Zakona o izvršenju i obezbeđenju propisano je da javni izvršitelj može da zaposli pomoćnika, koji u njegovo ime preduzima radnje kojima neposredno sprovodi izvršenje ili obezbeđenje.

Iz izreke pobijane prvostepene presude proizilazi da je okrivljeni AA kritičnom prilikom u stanju uračunljivosti, svestan svoga dela i njegove zabranjenosti, čije je izvršenje hteo, sprečio ovlašćena službena lica u vršenju službene radnje koju preduzimaju u okviru svojih ovlašćenja, na taj način što je došao do oštećenog VV, pomoćnika javnog izvršitelja i pesnicama ga udario u predelu glave nekoliko puta, prethodno ga uhvativši za kragnu košulje, usled čega su oštećenom VV pokidani lanac i legitimacija, nanevši mu pri tome laku telesnu povredu, opisanu u izreci, nakon čega je isti sa još dva lica počeo da vuče oštećenog VV, držeći ga za ruke i struk, razvlačeći ga, nakon čega su se oštećeni VV i ostali oštećeni udaljili sa lica mesta, ne preduzevši službene radnje popisa i plenidbe pokretnih stvari.

Shodno navedenom, Vrhovni sud nalazi da izreka presude sadrži sva subjektivna i objektivna obeležja krivičnog dela napad na službeno lice u vršenju službene dužnosti iz člana 322. stav 2. u vezi stava 1. Krivičnog zakonika, kako to pravilno zaključuju i nižestepeni sudovi, jer je okrivljeni krivično delo izvršio prema oštećenom VV - službenom licu, koji je zajedno sa još dvojicom pomoćnika javnog izvršitelja, neposredno sprovodio radnju izvršenja popisom i plenidbom pokretnih stvari izvršnog dužnika ovde okrivljenog ĐĐ, nanevši mu laku telesnu povredu.

Naime, iz spisa predmeta nesporno proizilazi da su oštećeni VV i još dvojica njegovih kolega, u vreme kritičnog događaja postupali kao pomoćnici javnog izvršitelja, neposredno sprovodeći radnju izvršenja – popis i plenidbu pokretnih stvari izvršnog dužnika ĐĐ. Prema citiranoj odredbi Zakona o izvršenju i obezbeđenju, pomoćnici javnog izvršitelja preduzimaju radnje izvršenja u ime javnog izvršitenja i po njegovom nalogu, čime im je faktički povereno vršenje službenih dužnosti i poslova u okviru javnih ovlašćenja koja mu pripadaju.

Kako se prema članu 112. stav 3. tačka 3) i 4) Krivičnog zakonika, službenim licem smatra ne samo lice kome je zakonom povereno vršenje javnih ovlašćenja, već i lice kome je faktički povereno vršenje pojedinih službenih dužnosti i poslova, to Vrhovni sud nalazi, da su oštećeni - pomoćnici javnog izvršitelja, koji su kritičnom prilikom preduzimali radnju neposrednog sprovođenja izvršenja, uživali istu krivičnopravnu zaštitu kao i javni izvršitelj, odnosno postupali su u svojstvu službenih lica, noseći pri tome i službenu legitimaciju, zbog koje su bili jasno prepoznatljivi kao lica koja vrše službenu radnju i postupajući u okviru ovlašćenja koja proizilaze iz javnih ovlašćenja poverenih javnom izvršitelju.

Iz iznetih razloga, Vrhovni sud nalazi da se neosnovano navodima zahteva ukazuje na povredu krivičnog zakona iz člana 439. tačka 2) ZKP, navodima da se u radnjama okrivljenog AA ne stiču zakonska obeležja krivičnog dela sprečavanje službenog lica u vršenju službene radnje iz člana 322. stav 2. u vezi stava 1. Krivičnog zakonika, već krivičnog dela laka telesna povreda iz člana 122. stav 1. Krivičnog zakonika, za koje bi, da je predmet optužbe, nastupila apsolutna zastarelost krivičnog gonjenja, zbog čega je neosnovano i isticanje bitne povrede odredaba krivičnog postupka iz člana 438. stav 1. tačka 1) ZKP, kao razloga za podnošenje predmetnog zahteva za zaštitu zakonitosti.

Iz iznetih razloga, Vrhovni sud je, na osnovu odredbe člana 491. stav 1. ZKP, odlučio kao u izreci ove presude.

Zapisničar-savetnik                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Predsednik veća-sudija

Andrea Jakovljević,s.r.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         Svetlana Tomić Jokić,s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković