Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tuženi je blagovremeno izjavio reviziju, zbog bitne povrede odredaba parničnog postupka i pogrešne primene materijalnog prava.

Ispitujući pobijanu presudu u smislu člana 408. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/2011….10/2023, u daljem tekstu: ZPP), Vrhovni sud je ocenio da revizija tuženog nije osnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti, a u postupku pred drugostepenim sudom nisu učinjene ni druge bitne povrede odredaba parničnog postupka iz člana 374. st. 1. i 2. ZPP, zbog kojih se revizija može izjaviti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je bio u radnom odnosu kod tuženog najpre na radnom mestu ..., a potom ... . Radni odnos mu je kod tuženog prestao tokom 2005. godine, nakon čega je tužilac nastavio da dolazi u zgradu fakulteta ukazujući na nezakonit i nepravilan rad tuženog, ispred fakulteta je organizovao proteste, delio je i ostavljao letke i pamflete na automobilima pri zgradi fakulteta, koji su sadržali uvredljive tvrdnje o profesorima i dekanu tuženog. Odlukom dekana tuženog od 27.03.2009. godine tužiocu je zabranjen ulazak u zgradu fakulteta, zbog čega su portiri imali obavezu da vode evidenciju ulaska i izlaska tužioca iz zgrade fakulteta, da ga kada pokuša da uđe u zgradu fakulteta upozore na postojanje zabrane, a u slučaju da uđe u zgradu da o tome odmah obaveste dekana i bez posebnog odobrenja dekana odmah pozovu MUP i zatraže intervenciju policije radi udaljenja tužioca iz zgrade fakulteta. Odluka je stupila na snagu danom donošenja i bila je istaknuta u portirnici na zidu iza portira. Tužilac je nakon donošenja odluke o zabrani ulaska u zgradu fakulteta nastavio da ulazi u zgradu gde je radila njegova supruga i bivše kolege, koji su izbegavali kontakt sa njim da ne bi imali probleme i dobili otkaz, odnosno zazirali od njega kao da je „strašilo i kao da nije ljudsko biće“. Po pozivu zaposlenih kod tuženog više puta je intervenisala policija iz PS Zemun, koja je tužioca udaljila sa fakulteta.

Na ovako utvrđeno činjenično stanje, prvostepeni sud je primenio odredbe članova 154. i 200. Zakona o obligacionim odnosima i ocenio da tužbeni zahtev nije osnovan, jer je donošenje odluke o zabrani ulaska tužioca u zgradu tuženog izazvano ponašanjem tužioca, koji je delio letke i pamflete ispred zgrade fakulteta uvredljive i neproverene sadržine, a koji su su odnosili na njegove bivše nadređene sa kojima u to vreme nije bio u dobrim odnosima, rušeći na taj način ugled i kredibilitet tih lica, kao i jer uprkos postojanju odluke tužilac nikada nije bio nasilno izbačen iz zgrade fakulteta, što ukazuje da odluka nije bila sprovedena.

Drugostepeni sud je preinačio prvostepenu presudu i primenom članova 29. i 39. Ustava Republike Srbije u vezi sa odredbom člana 29. Statuta tuženog ocenio da postoji osnov za obavezivanje tuženog na naknadu nematerijalne štete koju je tužilac pretpeo.

Na to i po oceni Vrhovnog suda ukazuje činjenično utvrđenje o okolnostima preduzimanih radnji prema tužiocu, koji je po pozivu zaposlenih kod tuženog više puta od strane policijskih službenika udaljen iz zgrade fakulteta, iako za ograničenje kretanja tužioca nije postojala odluka suda ili drugog nadležnog organa doneta u zakonom propisanom postupku, kakavom se, suprotno navodima revizije, ne može smatrati odluka dekana od 27.03.2009. godine, tim pre što tužilac u vreme njenog donošenja nije bio u radnom odnosu kod tuženog.

U sklopu utvrđenog da je odluka dekana tuženog o zabrani ulaska tužioca u zgradu tuženog bila objavljena na mestu dostupnom većem broju lica, sa kojom su se upoznali tužiočevi prijatelji i kolege sa kojima je radio 25 godina, a koji su nakon toga promenili dotadašnji odnos prema tužiocu, jer više nisu želeli da budu viđeni u njegovom društvu, zbog čega se tužilac osećao kao da je „strašilo i kao da nije ljudsko biće“ i po oceni Vrhovnog suda tužilac je dokazao da je tuženi odlukom dekana o zabrani ulaska tužioca u zgradu fakulteta povredila njegovu čast i ugled, jer je ista narušila mišljenje sredine o tužiocu, zbog čega je trpeo duševne bolove koji prema okolnostima konkretnog slučaja opravdavaju dosuđivanje naknade namaterijalne štete u smislu člana 200. Zakona o obligacionim odnosima.

Odluka drugostepenog suda zasnovana je na činjeničnom stanju utvrđenom tokom prvostepenog postupka iz koga je drugostepeni sud izveo drugačiji činjenično pravni zaključak i primenom odredaba materijalnog prava doneo drugačiju odluku od prvostepenog suda, za koju su dati dovljni i jasni razlozi, koje u svemu kao pravilne prihvata i ovaj sud, pa je na osnovu člana 414. stav 1. ZPP odlučeno kao u stavu prvom izreke.

Predsednik veća – sudija

Branka Dražić, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković