U IME NARODA

Vrhovni kasacioni sud u veću sastavljenom od sudija: Predraga Trifunovića, predsednika veća, Zvezdane Lutovac i Jelene Borovac, članova veća, u parnici tužioca Republike Srbije, Ministarstva odbrane, koju zastupa Direkcija za imovinsko pravne poslove u Beogradu, protiv tužene AA iz ..., čiji je punomoćnik Predrag Stojković, advokat iz ..., radi iseljenja i predaje u državinu, odlučujući o reviziji tužene izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž 4544/15 od 02.09.2015. godine, u sednici održanoj dana 01.02.2017. godine, doneo je

P R E S U D U

ODBIJA SE kao neosnovana revizija tužene izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž 4544/15 od 02.09.2015. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž 4544/15 od 02.09.2015. godine, odbijena je kao neosnovana žalba tužene i potvrđena je presuda Prvog osnovnog suda u Beogradu P 777/15 od 30.04.2015. godine. Tom presudom, stavom prvim izreke, tužena je obavezana da se sa svim licima i stvarima iseli iz stana – vile u ulici ... broj ... u ... i da istu ispražnjenu preda na korišćenje i raspolaganje tužiocu. Stavom drugim izreke je odbijen predlog tužene za prekid ovog parničnog postupka. Stavom trećim izreke, tužena je obavezana da tužiocu na ime troškova parničnog postupka isplati 380.500,00 dinara.

Protiv navedene pravnosnažne presude donete u drugom stepenu tužena je blagovremeno izjavila reviziju zbog bitnih povreda odredaba parničnog postupka i pogrešne primene materijalnog prava.

Ispitujući pravilnost pobijane presude u smislu člana 399. ZPP („Sl. glasnik RS“, br.125/04, 111/09), koji se u ovom parničnom postupku primenjuje na osnovu člana 506. stav 1. ZPP („Sl. glasnik RS“, br.72/11, 55/14), Vrhovni kasacioni sud je našao da revizija nije osnovana. Donošenjem pobijane presude nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 361. stav 2. tačka 9. ZPP na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti. Nije osnovan revizijski navod tužene da je donošenjem pobijane presude učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz tačke 12. citirane zakonske odredbe jer su suprotno navodima revizije, razlozi obrazloženja ove presude o bitnim činjenicama jasni i neprotivrečni.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, pravni prethodnik tužioca je rešenjem br…. od 23.07.1968. godine dodelio na korišćenje ocu tužene BB novoizgrađenu vilu u ul. ... br. ... u ..., kao nosiocu stanarskog prava i za članove njegovog porodičnog domaćinstva: suprugu VV, sina GG i tuženu. Na osnovu ovog rešenja je on zaključio ugovor o korišćenju stana 17.02.1969. godine u svojstvu nosioca stanarskog prava u koji su uneti i svi članovi njegovog porodičnog domaćinstva. BB se 1984. godine iselio iz sporne vile i preselio u ... jer se razveo od supruge VV. Nakon preseljenja u ... gde je zaključio drugi brak, BB je rešenjem Saveznog sekretarijata za narodnu odbranu od 24.01.1986. godine, dodeljen na korišćenje trosobni stan u ..., ... ..., površine 95,50 m2, uz uslov da Univerzitet „DD“ u ..., da saglasnost Komandi garnizona ... da može da jednokratno dodeli na korišćenje dvosobni stan površine 51 m2, vlasništvo ovog univerziteta. Istim rešenjem se Komanda odbrane Grada ... obavezala da njegovoj ćerki - ovde tuženoj i bivšoj supruzi VV, dodeli na korišćenje odgovarajući stan u ... koji će po strukturi i površini biti u okvirima, kriterijumima i normativima JNA, te da nakon toga od njih preuzme vilu u ... ... u .... Iz ove vile se u međuvremenu iselila supruga VV i preselila se u ..., a iselio se takođe i sin GG. Komanda odbrane Grada ... je tokom 1986. godine, ponudila tuženoj na korišćenje troiposoban stan u ul. ... u ..., koji je ona odbila da prihvati. Zatim joj je tokom 1989. godine, ponuđen trosobni stan, površine 87 m2, u ulici ... broj ..., u ..., ali je i ovaj stan tužilja odbila da prihvati, sa obrazloženjem da joj ne odgovara struktura tog stana. Sada pok. BB je pravnom prethodniku tužioca dao izjavu 16.01.1991. godine kojom je potvrdio da je njemu konačno rešeno stambeno pitanje uz obavezu vraćanja predmetne službene vile u ul. ... br. ... u ..., Komandi garnizona ..., s tim da se njegovoj ćerki dodeli na korišćenje odgovarajući stan u Garnizonu ..., po strukturi do trosobnog, najviše. Nakon ranijih pokušaja rešenje stambenog pitanja tužene, tužilac joj je uputio ponudu od 14.05.1991. godine sa spiskom tri trosobna stana površina oko 78 m2, na koju tužena nije odgovorila. Pravnosnažnom presudom P 58580/10 od 15.10.2012. godine, odbijen je tužbeni zahtev ovde tužene koja je kao tužilja u tom sporu, tražila da se utvrdi da ima pravo da kao član porodičnog domaćinstva ranijeg nosioca stanarskog prava BB, nastavi da koristi predmetni stan – vilu površine 216 m2, kao nosilac stanarskog prava i da se Republika Srbija, Ministarstvo odbrane, obaveže da sa njom zaključi novi ugovor o korišćenju predmetnog stana – vile. Tužena se nalazi u državini ove nepokretnosti i istu koristi sa ćerkom ĐĐ i njenom porodicom.

Polazeći od utvrđenog činjeničnog stanja, pravilno su nižestepeni sudovi primenili materijalno pravo, nalazeći da je prestao pravni osnov tužene za korišćenje spornog stana – vile, zbog čega je u obavezi da se iseli i preda je na korišćenje i raspolaganje tužiocu, s obzirom da je navedenom pravnosnažnom presudom odbijen njen tužbeni zahtev za utvrđenje njenog prava korišćenja u svojstvu nosioca stanarskog prava kao člana porodičnog domaćinstva ranijeg nosioca stanarskog prava – svog oca jer se on svojom izjavom od 16.01.1991. godine, obavezao na vraćanje ove nepokretnosti tužiocu, odnosno njegovom pravnom prethodniku, ako ovaj ispuni svoju obavezu dodele drugog odgovarajućeg stana tuženoj. Pravilno su zaključili da ova izjava ranijeg nosioca stanarskog prava na predmetnom stanu – vili, data pravnom prethodniku tužioca ima pravni značaj pismenog vansudskog sporazuma o raskidu ugovora o korišćenju stana, na osnovu člana 58. tada važećeg Zakona o stambenim odnosima („Sl. glasnik SRS“, broj 8/81...9/85). Kada tužena nije htela da prihvati ni jedan od stanova koji joj je tužilac, odnosno njegov pravni prethodnik ponudio na osnovu ovog sporazuma, stekli su se uslovi za iseljenje jer je odbijanje ponude neopravdano.

Nisu osnovani revizijski navodi tužene da su nižestepeni sudovi pogrešno primenili materijalno pravo jer je preduslov za njeno iseljenje dodela konkretnog odgovarajućeg stana na koju se pravni prethodnik tužioca obavezao, upravo iz razloga što ona nije htela da prihvati više konkretno joj ponuđenih trosobnih stanova i jednog troiposobnog. Naime, u situaciji kada je tužilac izvršio svoju obavezu ponude odgovarajućih stanova iz sporazuma postignutog sa prethodnim nosiocem stanarskog prava, koji se pak obavezao da će mu predmetnu kuću vratiti ako se njegovoj ćerki obezbedi odgovarajući stan do trosobnog, to ne daje pravo tuženoj da nastavi da koristi nepokretnost sve dotle dok ne prihvati stan za koji smatra da je odgovarajući jer to može da ostvari u posebnoj parnici (ukoliko ne dođe do dogovora).

Revizijom se neosnovano ističe da je pobijana presuda zasnovana na pogrešnoj primeni materijalnog prava jer je trebalo primeniti Zakon o stambenim odnosima iz 1985. godine koji je važio nakon iseljenja sada pokojnog BB iz navedene vile – stana, a ne Zakon iz 1981. godine.Ovo iz razloga što je reč o suštinski istim zakonskim pravilima ,odnosno zato što prečišćeni tekst Zakona o stambenim odnosima objavljenim u „Službenom glasniku SRS“, broj 9/85 od 23.03.1985. godine sadrži: Zakon o stambenim odnosima („Sl. glasnik SRS“, broj 8/81 objavljen 21.02.1981. godine, osim člana 97. koji je brisan) i Zakon o izmenama i dopunama Zakona o stambenim odnosima („Sl. glasnik SRS“, broj 38/84 od 13.10.1984. godine, osim članova 37, 39. i 40, koji su brisani).

Tačan je revizijski navod da članovi 58. i 59. Zakona o stambenim odnosima (prečišćen tekst – „Sl glasnik SRS“, broj 9/85) ne regulišu sporazum o raskidu ugovora o korišćenju stana, ali se time ne dovodi u pitanje pravilnost materijalnog prava jer je mogućnost zaključivanja pismenog vansudskog sporazuma o raskidu ugovora o korišćenju stana propisana u članu 61. citiranog Zakona o stambenim odnosima (prečišćen tekst – „Sl glasnik SRS“ broj 9/85), odnosno u članu 58 („Sl. glasnik SRS“ broj 8/81).

Pravilno je odlučeno o troškovima postupka na osnovu članova 149. stav 1, 150. stav 2. i 158. ZPP.

Na osnovu izloženog, Vrhovni kasacioni sud je doneo odluku kao u izreci presude na osnovu člana 405. stav 1. ZPP.

Predsednik veća-sudija

Predrag Trifunović,s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić