Stavom II izreke, preinačena je presuda Osnovnog suda u Kruševcu P 1576/19 od 22.11.2019. godine, u stavu II i stavu IV izreke presude, tako da glasi: 1) Odbija se tužbeni zahtev tužioca, kojim je tražio da se obavežu tuženi da mu solidarno isplate iznos od 10.000 evra, u dinarskoj protivvrednosti po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate, a na ime njegovog doprinosa povećanju vrednosti zajedničke imovine; 2) Obavezan je tužilac da tuženima na ime troškova parničnog postupka isplati iznos od 1.246.600,00 dinara. Stavom III izreke, odbijen je kao neosnovan zahtev tužioca za naknadu troškova drugostepenog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac je izjavio blagovremenu reviziju, zbog pogrešne primene materijalnog prava.

Vrhovni kasacioni sud je ispitao pobijanu odluku primenom odredbe člana 408. u vezi člana 403. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“, br. 72/11... 18/20), i utvrdio da je revizija tužioca neosnovana.

U postupku nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. Zakona o parničnom postupku, na koju revizijski sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilac je bio u braku sa tuženom BB u periodu od 1994. godine do novembra meseca 2001. godine, kada je tužilac napustio zajedničko porodično domaćinstvo, nakon čega je njihov brak razveden. Tuženi GG je zajedničko dete tužioca i tužene BB, a rođen je ... godine. Tokom braka, tužilac i tužena BB su živeli u porodičnoj zajednici koju su, pored njih, činili i roditelji tužene BB, tužena VV i pok. DD, čiji je zakonski naslednik BB, kao i sin tužene BB iz prethodnog braka, ĐĐ, koji je rođen ... godine. Nepokretnosti koje su predmet tužbenog zahteva tužioca stečene su posle 1996. godine, novcem koji je tužena BB naplatila, kao odštetu zbog povređivanja i smrti njenog sina iz prvog braka, EE, kao i na ime naknada nematerijalne štete dosuđene ĐĐ i tuženoj BB na ime pretrpljenih duševnih bolova zbog teškog invaliditeta brata odnosno sina, na osnovu pravnosnažne presude Prvog opštinskog suda u Beogradu P 866/95 od 22.03.1996. godine. U sticanju imovine i obradi poljoprivrednog gazdinstva porodične zajednice učestvovao je i sin tužene BB iz prvog braka, ĐĐ, koji nije stranka u ovoj parnici.

Vrhovni kasacioni sud nalazi da je, kod ovakvog stanja stvari, drugostepeni sud pravilno potvrdio u odbijajućem delu, a preinačio, u usvajajućem delu, prvostepenu presudu odbijanjem tužbenog zahteva tužioca, primenom odredbe člana 211. stav 2. Zakona o parničnom postupku.

Odredbom člana 195. stav 1. Porodičnog zakona, propisano je da imovina koju su zajedno sa supružnicima, odnosno vanbračnim partnerima stekli radom članovi njihove porodice u toku trajanja zajednice života u porodičnoj zajednici predstavlja njihovu zajedničku imovinu. U smislu stava 2. te odredbe Zakona, članovi porodice (u smislu stava 1. ovog člana) smatraju se krvni, tazbinski i adoptivni srodnici supružnika odnosno vanbračnih partnera koji zajedno sa njima žive. Na imovinske odnose članove porodice zajednice shodno se primenjuju odredbe tog Zakona o imovinskim odnosima supružnika, osim odredbe člana 176. stav 2. (upisivanje u javni registar) i člana 180. stav 2. (pretpostavka o jednakim udelima), pošto je tako propisano odredbom stava 3. člana 195. Porodičnog zakona.

Poslovna sposobnost deteta propisana je u odredbi člana 64. Porodičnog zakona, tako što je stavom trećim te odredbe propisano da dete koje je navršilo 15. godinu života može preduzimati pravne poslove kojima upravlja i raspolaže svojom zaradom ili imovinom koju je steklo sopstvenim radom.

Dete samostalno upravlja imovinom koju stekne radom, shodno odredbi člana 192. stav 1. Porodičnog zakona.

U konkretnom slučaju, tužbeni zahtev tužioca odnosi se na imovinu stečenu radom porodične zajednice čiji član je, pored tuženih BB, VV i GG, i sin iz prvog braka tužene BB, ĐĐ. Pošto on nije obuhvaćen tužbom tužioca, sledi da je tužbeni zahtev tužioca neosnovan shodno citiranoj odredbi člana 211. stav 2. Zakona o parničnom postupku, imajući u vidu da o nužnom suparničarstvu sud vodi računa po službenoj dužnosti, shodno stavu 3. te odredbe Zakona.

Neosnovani su navodi revizije tužioca da je drugostepeni sud pogrešno primenio materijalno pravo, jer je ĐĐ, u vreme kada je sticana predmetna imovina, bio maloletan „ispod 15 godina“. Suprotno tim navodima revizije tužioca, ĐĐ je rođen ... godine, a tužbeni zahtev tužioca odnosi se na imovinu sticanu u periodu od 1994. godine do novembra meseca 2001. godine, što znači da obuhvata i vreme kada je ĐĐ imao više od 15 godina. Pošto se radi o krvnom srodniku tužiočeve bivše supruge koji je živeo zajedno sa njima pa je svojim radom učestvovao u sticanju imovine koja je predmet ovog spora, shodno odredbi člana 195. stav 2. Porodičnog zakona i koji je imao imovinu ostvarenu na osnovu pravnosnažne presude Prvog opštinskog suda u Beogradu P 866/95 od 22.03.1996. godine, sledi da je ĐĐ nužni suparničar, a on tužbom tužioca nije obuhvaćen kao stranka. Zbog toga se navodima revizije tužioca neosnovano ukazuje na pogrešnu primenu materijalnog prava.

Iz izloženih razloga, Vrhovni kasacioni sud je odluku kao u izreci doneo primenom odredbe člana 414. stav 1. Zakona o parničnom postupku.

Predsednik veća – sudija

Vesna Popović, s.r.

Za tačnost otpravka

Upravitelj pisarnice

Marina Antonić