Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Dragane Marinković, predsednika veća, Zorice Bulajić, Irene Vuković, Jasmine Simović i Radoslave Mađarov, članova veća, u parnici tužioca JKP „Gradska toplana“ Zrenjanin, čiji je punomoćnik Smiljana Cvikić, advokat iz ..., protiv tuženog AA iz ...,, čiji je punomoćnik Strahinja Pavlović, advokat iz ..., radi isplate, odlučujući o reviziji tuženog izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Zrenjaninu Gž 1078/22 od 27.11.2024. godine, u sednici održanoj 24.09.2025. godine, doneo je

R E Š E NJ E

NE PRIHVATA SE odlučivanje o reviziji tuženog izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Zrenjaninu Gž 1078/22 od 27.11.2024. godine, kao izuzetno dozvoljenoj.

ODBACUJE SE, kao nedozvoljena, revizija tuženog izjavljena protiv presude Višeg suda u Zrenjaninu Gž 1078/22 od 27.11.2024. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Osnovnog suda u Zrenjaninu P 1077/20 od 12.04.2022 godine, stavom prvim izreke, održano je delimično na snazi rešenje javnog izvršitelja Lazara Sekulića IIVK-54/20 od 12.05.2020. godine kojim je tuženi obavezan da tužiocu isplati iznos od 19.248,78 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 21.02.2020. godine do isplate, kao i da tužiocu naknadi troškove izvršnog postupka u iznosu od 6.814,00 dinara. Stavom drugim izreke, ukinuto je rešenje javnog izvršitelja Lazara Sekulića IIVK 54/20 od 12.05.2020. godine u delu kojim je tuženi obavezan da tužiocu isplati iznos od 888,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 21.02.2020. godine do isplate i na ime troškova izvršnog postupka iznos od 314,00 dinara. Stavom trećim izreke, obavezan je tuženi da naknadi tužiocu troškove parničnog postupka u iznosu od 65.376,00 dinara.

Presudom Višeg suda u Zrenjaninu Gž 1078/22 od 27.11.2024. godine, stavom prvim izreke, žalba je odbijena i prvostepena presuda u pobijanom usvajajućem delu, kao i u delu odluke o troškovima potvrđena. Stavom drugim izreke, odbijen je zahtev tuženog za naknadu troškova žalbenog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu tuženi je blagovremeno izjavio reviziju zbog pogrešne primene materijalnog prava, s tim što je predložio da se revizija smatra izuzetno dozvoljenom (član 404. ZPP).

Vrhovni sud nalazi da u ovom slučaju nisu ispunjeni uslovi propisani odredbom člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik RS“ broj 72/11, 55/14, 87/18 i 18/20), za odlučivanje o reviziji kao izuzetno dozvoljenoj, pošto ne postoji potreba razmatranja pravnih pitanja od opšteg interesa ili pravnih pitanja u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, niti novog tumačenja prava. Predmet tražene pravne zaštite o kome je odlučeno pobijanom pravnosnažnom presudom je isplata duga po osnovu zaduženja iskazanog u računima tuženog za fiksni deo ukupnog obračuna za isporučenu toplotnu energiju. O ovom pravu tužioca, sudovi su odlučili uz primenu odgovarajućih odredaba materijalnog prava kod utvrđenih činjenica da je tužilac tuženom pružao usluge daljinskog grejanja, da je stan tuženog isključen sa sistema daljinskog grejanja pre spornog perioda, te da se ima smatrati da je postojao ugovorni odnos između energetskog subjekta i kupca. U pobijanoj presudi izražen je pravni stav da se nepokretnost – stan u vlasništvu tuženog, nalazi u zgradi kolektivnog stanovanja, te da nije u pitanju individualna zgrada, zbog čega tuženi kao tarifni kupac ima obavezu plaćanja 100% fiksnog dela ukupnog obračuna, u smislu odredbe člana 38. stav 5. Odluke o uslovima i načinu snabdevanja toplotnom energijom („Službeni list Grada Zrenjanina“ br. 32/2013... 25/14), koji je u skladu sa pravnim shvatanjem izraženim kroz odluke Vrhovnog suda u kojima je odlučivano o istovetnim zahtevima tužilaca, sa istim ili sličnim činjeničnim stanjem i pravnim osnovom. Revizijom se neosnovano ukazuje na drugačije odluke nižestepenih sudova jer postojanje drugačije odluke ne ukazuje nužno i na drugačiji pravni stav, budući da pravilna primena prava u sporovima sa zahtevom kao u konkretnom slučaju zavisi od utvrđenog činjeničnog stanja. Iz navedenih razloga, odlučeno je kao u stavu prvom izreke.

Ispitujući dozvoljenost revizije, u smislu člana 410. stav 2. tačka 5. ZPP, Vrhovni sud je našao da revizija nije dozvoljena.

Odredbom člana 468. stav 1. ZPP, propisano je da se sporovima male vrednosti smatraju sporovi u kojima se tužbeni zahtev odnosi na potraživanje u novcu koje ne prelazi dinarsku protivvrednost 3.000 evra po srednjem kursu NBS na dan podnošenja tužbe. Odredbom člana 479. stav 6. ZPP, propisano je da protiv odluke drugostepenog suda kojom je odlučeno u sporu male vrednosti revizija nije dozvoljena.

Predlog za izvršenje javnom izvršitelju podnet je 13.08.2020. godine. Vrednost predmeta spora je 19.248,78 dinara.

Imajući u vidu da se u konkretnom slučaju radi o sporu u kome se tužbeni zahtev odnosi na novčano potraživanje koje ne prelazi dinarsku protivvrednost 3.000 evra, što znači da se radi o sporu male vrednosti u kome revizija nije dozvoljena, to je i revizija tuženog nedozvoljena, primenom odredbe člana 479. stav 6. ZPP.

Na osnovu iznetog, primenom člana 413. u vezi člana 410. stav 2. tačka 5. ZPP, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu drugom izreke.

Predsednik veća – sudija

Dragana Marinković, s.r.

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković