Republika Srbija
VRHOVNI SUD
Rev2 1308/2023
05.11.2024. godina
Beograd

U IME NARODA

Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Vesne Subić, predsednika veća, Zorana Hadžića,  Marije Terzić, Gordane Komnenić i Dragane Mirosavljević, članova veća, u parnici tužilje AA iz ...– Opština Štrpce, koju zastupaju punomoćnici Miloš Kukureković i Dušan Živković advokati iz ..., protiv tužene Opštine Štrpce, koju zastupa punomoćnik Dragan Veljković, advokat iz ..., radi naknade štete, odlučujući o reviziji tužilje izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Nišu Gž1 3839/2022 od 23.11.2022. godine, u sednici održanoj 05.11.2024. godine, doneo je

P R E S U D U

PRIHVATA SE odlučivanje o reviziji tužilje izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Nišu Gž1 3839/2022 od 23.11.2022. godine kao izuzetno dozvoljenoj.

PREINAČUJU SE presuda Apelacionog suda u Nišu Gž1 3839/2022 od 23.11.2022. godine i presuda Osnovnog suda u Leskovcu P1 230/20 od 02.03.2022. godine u stavu prvom, drugom i četvrtom izreke, tako što se USVAJA tužbeni zahtev  i obavezuje se tužena da tužilji za period od 01.03.2017. godine do 31.12.2019. godine na ime naknade štete isplati:

a) na ime razlike između minimalne  i isplaćene zarade ukupan iznos od 48.637,90 dinara i to:

• za maj 2017. godine iznos od 1.670,63 dinara,
• za jun 2017. godine iznos od 524,36 dinara,
• za avgust 2017. godine iznos od 1.676,68 dinara,
• za oktobar 2017. godine iznos od 524,36 dinara,
• za novembar 2017. godine iznos od 524,36 dinara,
• za januar 2018. godine iznos od 4.327,02 dinara,
• za februar 2018. godine iznos od 524,36 dinara,
• za mart 2018. godine iznos od 3.059,46 dinara,
• za april 2018. godine iznos od 1.791,91 dinara,
• za maj 2018. godine iznos od 4.327,02 dinara,
• za jun 2018. godine iznos od 1.798,39 dinara,
• za jul 2018. godine iznos od 3.070,52 dinara,
• za avgust 2018. godine iznos od 4.342,64 dinara,
• za septembar 2018. godine iznos od 526,26 dinara,
• za oktobar 2018. godine iznos od 4.342,64 dinara,
• za novembar 2018. godine iznos od 3.072,52 dinara,
• za decembar 2018. godine iznos od 1.798,39 dinara,
• za januar 2019. godine iznos od 6.581,42 dinara,
• za mart 2019. godine iznos od 120,55 dinara,
• za april 2019. godine iznos od 534,68 dinara,
• za maj 2019. godine iznos od 948,82 dinara,
• za jul 2019. godine iznos od 948,82 dinara,
• za avgust 2019. godine iznos od 534,69 dinara i
• za septembar 2019. godine iznos od 120,57 dinara,
• za oktobar 2019. godine iznos 948,82 dinara

sve sa zakonskom zateznom kamatom počev od poslednjeg dana u mesecu za prethodni mesec pa do konačne isplate u roku od 15 dana od dana prijema pismenog prepisa presude.

b) na ime razlike između dodatka na zaradu u skladu sa Zaključkom Vlade Republike Srbije 05 br. 120-335/2007-14 od 25.12.2008. godine obračunatog na zaradu u visini minimalne zarade i isplaćenog dodatka na zaradu ukupan iznos od 22.112,09 dinara i to:

• za maj 2017. godine iznos od 756,61 dinara,
• za jun 2017. godine iznos od 236,61 dinara,
• za avgust 2017. godine iznos od 756,61 dinara,
• za oktobar 2017. godine iznos od 236,61 dinara,
• za novembar 2017. godine iznos od 236,61 dinara,
• za januar 2018. godine iznos od 1.952,61 dinara,
• za februar 2018. godine iznos od 236,61 dinara,
• za mart 2018. godine iznos od 1.380,61 dinara,
• za april 2018. godine iznos od 808,61 dinara,
• za maj 2018. godine iznos od 1.952,61 dinara,
• za jun 2018. godine iznos od 808,61 dinara,
• za jul 2018. godine iznos od 1.380,61 dinara,
• za avgust 2018. godine iznos od 1.952,61 dinara,
• za septembar 2018. godine iznos od 236,61 dinara,
• za oktobar 2018. godine iznos od 1.952,61 dinara,
• za novembar 2018. godine iznos od 1.380,61 dinara,
• za decembar 2018. godine iznos od 808,61 dinara,
• za januar 2019. godine iznos od 2.959,27 dinara,
• za mart 2019. godine iznos od 60,27 dinara,
• za april 2019. godine iznos od 267,34 dinara,
• za maj 2019. godine iznos od 474,41 dinara i
• za jul 2019. godine iznos od 474,41 dinara,
• za avgust 2019. godine iznos od 267,34 dinara,
• za septembar 2019. godine iznos od 60,27 dinara,
• za oktobar 2019. godine iznos od 474,41 dinara,

sve sa zakonskom zateznom kamatom počev od poslednjeg dana u mesecu za prethodni mesec do isplate, u roku od 15 dana od dana prijema pisanog prepisa presude,

v) ODBIJA zahtev tužene za naknadu troškova postupka.

OBAVEZUJE SE tužena da naknadi tužilji troškove celog postupka u ukupnom iznosu od 68.800,00 dinara, u roku od 15 dana od dana prijema prepisa presude.

ODBIJA SE zahtev tužene za naknadu sastava odgovora na reviziju.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Osnovnog suda u Leskovcu P1 230/20 od 02.03.2022. godine, stavom I  izreke, odbijen je tužbeni zahtev tužilje kojim je tražila da se obaveže tužena da joj za period od 01.03.2017. godine do 31.12.2019. godine isplati na ime razlike između minimalne isplaćene zarade ukupan iznos od 48.637,90 dinara i na ime naknade štete u visini razlike između pripadajućeg dodatka na zaradu prema Zaključku Vlade Republike Srbije 05 br. 120-335/2007-14 od 25.12.2008. godine i isplaćenog  dodatka ukupan iznos od 22.112,09 dinara, sve sa zakonskom zateznom kamatom na pojedinačno opredeljene iznose počev od poslednjeg dana u mesecu za prethodni mesec do isplate, kao neosnovan. Stavom II izreke, utvrđeno je da je tužba tužilje protiv tuženog radi isplate na ime naknade štete zbog neisplaćenih troškova prevoza za dolazak i odlazak sa rada povučena i stavom III izreke obavezana je tužilja da tuženom naknadi troškova parničnog postupka u ukupnom iznosu od 27.000,00 dinara.

Apelacioni sud u Nišu je presudom Gž1 3839/22 od 23.11.2022. godine, odbio kao neosnovanu žalbu tužilje i potvrdio presudu Osnovnog suda u Leskovcu P1 230/20 od 02.03.2022. godine u stavovima prvom, drugom i četvrtom izreke.  

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu reviziju je blagovremeno izjavila tužilja, zbog pogrešne primene materijalnog prava, a radi ujednačavanja sudske prakse, sa predlogom da se o istoj odluči u skladu sa odredbom člana 404. Zakona o parničnom postupku.

Tužena je dala odgovor na reviziju.Troškove je tražila.

Prema odredbi člana 404. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/11... 10/23), u vezi sa odredbom člana 92. Zakona o uređenju sudova („Službeni glasnik RS“, br. 10/23), revizija je izuzetno dozvoljena zbog pogrešne primene materijalnog prava i protiv drugostepene presude koja ne bi mogla da se pobija revizijom, ako je po oceni Vrhovnog suda potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, radi ujednačavanja sudske prakse, kao i ako je potrebno novo tumačenje prava (posebna revizija).

Odlučujući o dozvoljenosti revizije u smislu člana 404. ZPP, Vrhovni sud je ocenio da su ispunjeni uslovi za odlučivanje o posebnoj reviziji tužilje radi ujednačavanja sudske prakse, pa je na osnovu člana 404. stav 2. tog zakona odlučeno kao u stavu prvom izreke.

Vrhovni sud je ispitao pobijanu presudu primenom odredbe člana 408. ZPP  i ocenio da je revizija tužilje osnovana.

U postupku donošenja pobijane drugostepene presude nije učinjena bitna povreda odredaba parničnog postupka iz člana 374. stav 2. tačka 2. ZPP, na koju Vrhovni sud pazi po službenoj dužnosti.

Prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilja je u utuženom periodu bila u radnom odnosu kod tužene na neodređeno vreme u zvanju referenta sa utvrđenim koeficijentom za isplatu zarade u visini od 8,30. Na osnovu nalaza i mišljenja sudskog veštaka ekonomsko – finansijske struke, utvrđeni su pojedinačni iznosi tražene razlike zarade za sporni period u dve varijante. Prema prvoj varijanti, visina razlike između minimalne i osnovne zarade koja je tužilji isplaćena bez uvećanja po Zaključku Vlade Republike Srbije iznosi 48.637,90 dinara, dok visina razlike na ime tzv. „kosovskog dodatka“ obračunatog na zaradu u visini minimalne zarade iznosi 21.120,09 dinara, a prema ovoj varijanti je tužbeni zahtev opredeljen. Po drugoj varijanti, nema razlike u zaradi koju tužilac potražuje, jer je zarada koju je tužilac primio sa tzv.„kosovskim dodatkom“ veća od minimalne zarade.

Polazeći od utvrđenog činjeničnog stanja, nižestepeni sudovi su odbili tužbeni zahtev tužioca smatrajući da je isplaćena zarada tužilji pravilno obračunata uz uvećanje od 50% mesečno, jer je sa tzv. „kosovskim dodatkom“ realizovana u većem iznosu od minimalne zarade. Stoga po nalaženju nižestepenih sudova tužilja neosnovano potražuje utuženu razliku.

Vrhovni sud ne prihvata ovakvo stanovište nižestepenih sudova, jer nalazi da je zasnovano na pogrešnoj primeni materijalnog prava.

Tužilja na osnovu člana 5. stav 2. Zakona o platama službenika i nameštenika u organima autonomne pokrajine i lokalne samouprave („Službeni glasnik RS“ br. 113/17 i 86/19) ima pravo na isplatu minimalne zarade. Osim toga, tužilja u skladu sa Zaključkom Vlade Republike Srbije 05 br. 120-335/2007-14 od 25.12.2008. godine i Zakonom o budžetu pripada i pravo na uvećanje zarade u visini od 50% mesečno na ime tzv. „kosovskog dodatka“. Prema nalazu veštaka tužilji je u spornom periodu  plata obračunata u manjem iznosu od minimalne zarade i na taj iznos vršeno uvećanje od 50% mesečno. Takav obračun nije pravilan. Tužilja ima pravo na isplatu plate u visini minimalne zarade i uvećanje od 50% obračunato na taj iznos. Isplaćena ukupna zarada tužilji sa tzv. „kosovskim dodatkom“ u spornom periodu je veća od minimalne zarade, ali je manja od iznosa koji se dobija obračunom plate u visini minimalne zarade uz uvećanje za 50% mesečno. Iz ovih razloga tužilja ima pravo na utuženu razliku plate, pa su nižestepene presude preinačene i tužbeni zahtev usvojen.

Kako su preinačene nižestepene presude i usvojen tužbeni zahtev povodom revizije tužilje, to su preinačene nižestepene presude i u pogledu odluke o troškovima, tako što je odbijen zahtev tužene za naknadu troškova postupka.

Iz izloženih razloga, Vrhovni sud je primenom člana 416. stav 1. ZPP odlučio kao u stavu drugom izreke.

Tužilja je uspela u revizijskom postupku, pa joj na osnovu člana 153. stav 1, 154. i 163. stav 2. Zakona o parničnom postupku, pripadaju potrebni troškovi celog postupka prema ostvarenom uspehu u sporu u ukupnom iznosu od 68.800,00 dinara. Visina je odmerena na ime traženih i opredeljenih troškova za sastav tužbe u iznosu od 9.000,00 dinara, pristup na jednom održanom ročištu u iznosu od 10.500,00 dinara,na ime troškova veštačenja iznos od 8.000,00 dinara, sastava žalbe u iznosu od 18.000,00 dinara i sastava revizije u iznosu od 18.000,00 dinara, sve prema važećoj AT, kao i na ime taksi za tužbu i prvostepenu odluku u iznosu od po 1.900,00 dinara, takse na žalbu i drugostepenu odluku u iznosu od po 1.900,00 dinara, za reviziju u iznosu od 3,800,00 dinara i odluku o reviziji u iznosu od 5.700,00 primenom važeće Taksene tarife.

Tuženoj ne pripadaju troškovi odgovora na reviziju iz razloga što se ne radi o trošku koji je potreban za vođenje parnice u smislu člana 154. stav 1. ZPP.

Na osnovu člana 165. stav 2. ZPP Vrhovni sud je odlučio o troškovima postupka kao u stavovima trećem i četvrtom izreke.

Predsednik veća - sudija

                         Vesna Subić, s.r.

 

Za tačnost otpravka

Zamenik upravitelja pisarnice

Milanka Ranković