Republika Srbija
VRHOVNI SUD
Rev 9876/2025
15.04.2026. godina
Beograd

Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Branke Dražić, predsednika veća, Marine Milanović, Vesne Mastilović, Ivane Rađenović i Vladislave Milićević, članova veća, u parnici tužioca AA iz ..., čiji je punomoćnik Ivan Maksimović, advokat iz ..., protiv tuženog BB iz ..., čiji je punomoćnik Radoljub Došović, advokat iz ..., radi naknade štete, odlučujući o reviziji tužioca izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Prokuplju Gž 1115/24 od 29.04.2025. godine, u sednici održanoj 15.04.2026. godine, doneo je

R E Š E NJ E

NE DOZVOLJAVA SE odlučivanje o reviziji tužioca izjavljenoj protiv presude Višeg suda u Prokuplju Gž 1115/24 od 29.04.2025. godine, kao izuzetno dozvoljenoj.

ODBACUJE SE, kao nedozvoljena, revizija tužioca izjavljena protiv presude Višeg suda u Prokuplju Gž 1115/24 od 29.04.2025. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Višeg suda u Prokuplju Gž 1115/24 od 29.04.2025. godine, stavom prvim izreke, usvojene su žalbe tužioca i tuženog i ukinuta u celosti presuda Osnovnog suda u Kuršumliji P 99/24 od 10.10.2024. godine, pa je odbijen kao neosnovan tužbeni zahtev kojim je traženo da se obaveže tuženi da tužiocu na ime nakande štete isplati 74.860,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 23.07.2021. godine do isplate, odbačen je kao neuredan prigovor kompenzacije izjavljen od strane tuženog i odlučeno je da svaka stranka snosi svoje troškove parničnog postupka.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju, zbog pogrešne primene materijalnog prava, sa predlogom da se o reviziji odluči kao izuzetno dozvoljenoj, primenom člana 404. ZPP.

Odlučujući o dozvoljenosti izjavljene revizije na osnovu člana 404. stav 2. Zakona o parničnom postupku – ZPP („Službeni glasnik RS“, br. 72/11 ... 10/23), po oceni Vrhovnog suda, u ovom slučaju nisu ispunjeni zakonom propisani uslovi za odlučivanje o reviziji tužioca, kao o izuzetno dozvoljenoj.

Pravnosnažnom presudom, primenom materijalnog prava iz odredbi člana 154. Zakona o obligacionim odnosima, odbijen je kao neosnovan tužbeni zahtev da tuženi naknadi materijalnu štetu za pobrane plodove šljiva sa parcele tužioca, u činjeničnopravnoj situaciji da su u 2021. godini, troškovi održavanja stabala šljiva, sa kojih je tuženi obrao voće, a koje je snosio tuženi, bili jednaki iznosu ostvarene dobiti od prodaje voća, imajući u vidu tržišnu cenu po jednom kilogramu, te da stoga nema ni nastale štete koju bi tuženi trebao da nadoknadi. Vrhovni sud je ocenio da su nižestepeni sudovi prema činjenicama utvrđenim u ovoj pravnoj stvari doneli odluku u skladu sa pravnim shvatanjem koji je izražen kroz odluke Vrhovnog suda i Vrhovnog kasacionog suda, u kojima je odlučivano o zahtevima tužilaca, sa istim ili sličnim činjeničnim stanjem i pravnim osnovom, jer pravilna primena materijalnog prava u sporovima sa tužbenim zahtevom kao u konkretnom slučaju zavisi od utvrđenog činjeničnog stanja i okolnosti svakog slučaja. Takođe, revizijom se osporava ocena dokaza i utvrđeno činjenično stanje što u postupku po reviziji nije dozvoljeno na osnovu člana 407. stav 2. ZPP. Stoga, po oceni Vrhovnog suda, u konkretnom slučaju nije potrebno da se razmotre pravna pitanja od opšteg interesa ili pravna pitanja u interesu ravnopravnosti građana, niti je potrebno ujednačavanje sudske prakse kao ni novo tumačenje prava, pa nisu ispunjeni uslovi propisani odredbom člana 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku, za odlučivanje o posebnoj reviziji tužioca, i iz tih razloga, doneta je odluka kao u stavu prvom izreke, primenom odredbe člana 404. stav 2. ZPP.

Preuzmite dokument u PDF formatu