Republika Srbija
VRHOVNI SUD
Rev2 679/2025
24.04.2025. godina
Beograd

Vrhovni sud, u veću sastavljenom od sudija: Dragane Marinković, predsednika veća, Zorice Bulajić, Irene Vuković, Jelice Bojanić Kerkez i Radoslave Mađarov, članova veća, u parnici tužioca AA iz ..., čiji je punomoćnik Aleksandar Kuljak, advokat iz ..., protiv tuženog Javnog komunalnog preduzeća „Hammeum“, Prokuplje, u likvidaciji, čiji je zastupnik Gradski pravobranilac Grada Prokuplja, radi isplate, odlučujući o reviziji tužioca izjavljenoj protiv presude Apelacionog suda u Nišu Gž1 2332/24 od 04.10.2024. godine, u sednici održanoj 24.04.2025. godine, doneo je

R E Š E NJ E

NE PRIHVATA SE odlučivanje o reviziji tužioca izjavljenoj protiv potvrđujućeg dela presude Apelacionog suda u Nišu Gž1 2332/24 od 04.10.2024. godine, kao izuzetno dozvoljenoj.

ODBACUJE SE kao nedozvoljena revizija tužioca izjavljena protiv potvrđujućeg dela presude Apelacionog suda u Nišu Gž1 2332/24 od 04.10.2024. godine.

O b r a z l o ž e nj e

Presudom Osnovnog suda u Prokuplju P1 330/21 od 26.04.2024. godine, delimično je usvojen tužbeni zahtev tužioca pa je obavezan tuženi da tužiocu na ime solidarne pomoći isplati iznos od 41.800,00 dinara sa zakonskom zateznom kamatom od 01.01.2021. godine. Odbijen je, kao neosnovan tužbeni zahtev koji se odnosi na isplatu razlike manje isplaćenog regresa za korišćenje godišnjeg odmora za period od 01.10.2018. godine do 31.12.2020. godine u pojedinačnim novčanim iznosima sa zakonskom zateznom kamatom od dospelosti do isplate, kao u sadržini tog stava. Stavom trećim izreke, obavezan je tuženi da tužiocu na ime naknade troškova parničnog postupka isplati iznos od 95.640,00 dinara.

Presudom Apelacionog suda u Nišu Gž1 2332/24 od 04.10.2024. godine, stavom prvim izreke, potvrđena je prvostepena presuda u delu stava prvog izreke u odnosu na odluku o potraživanju naknade za regres, a žalba tužioca u tom delu odbijena, kao neosnovana. Stavom drugim izreke, prvostepena presuda je ukinuta u preostalom delu stava prvog izreke i stavu drugom izreke i u tom delu predmet vraćen prvostepenom sudu na ponovno suđenje.

Protiv pravnosnažne presude donete u drugom stepenu, tužilac je blagovremeno izjavio reviziju pobijajući je u potvrđujućem delu, zbog pogrešne primene materijalnog prava, s tim što je predložio da se o reviziji odlučuje kao o izuzetno dozvoljenoj u smislu člana 404. ZPP.

Predmet tražene pravne zaštite je isplata manje isplaćenog regresa za korišćenje godišnjeg odmora, a pravnosnažnom presudom je utvrđeno da tužbeni zahtev nije osnovan. O ovom pravu tužioca, sudovi su odlučili uz primenu materijalnog prava koje je u skladu sa pravnim shvatanjem izraženim kroz odluke Vrhovnog suda, u kojima je odlučivano o istovetnim zahtevima tužilaca, sa istim ili sličnim činjeničnim stanjem i pravnim osnovom, pa u konkretnom slučaju ne postoji potreba za razmatranjem pravnih pitanja od opšteg interesa ili u interesu ravnopravnosti građana, kao ni potreba ujednačavanja sudske prakse ili novog tumačenja prava. Tužilac nije uz reviziju dostavio presude iz kojih bi proizlazio zaključak o različitom odlučivanju u istoj pravnoj stvari, pri čemu pravilna primena prava u sporovima sa tužbenim zahtevom kao u konkretnom slučaju zavisi od utvrđenog činjeničnog stanja. Pored toga, bitna povreda odredaba parničnog postupka, na koju revizija ukazuje, nije razlog za posebnu reviziju, čija je dozvoljenost uslovljena ispunjenjem uslova propisanih u članu 404. stav 1. Zakona o parničnom postupku.

Kako na osnovu iznetog proizlazi da u konkretnom slučaju nisu ispunjeni uslovi iz člana 404. stav 1. ZPP, Vrhovni sud je odlučio kao u stavu prvom izreke.